Uzasadnienie
Prezydent Miasta Cz. decyzją z dnia 2 sierpnia 2001 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na "odbudowie częściowo rozebranego fragmentu budynku mieszkalnego /2 kondygnacje/" przewidzianego do realizacji na terenie nieruchomości położonej przy ulicy W. 5 w Cz.
U podstaw materialnoprawnych rozstrzygnięcia organ powołał art. 40 ust. 1, 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139/, a w uzasadnieniu podał, że obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego miasta Cz. dla przedmiotowej nieruchomości przewiduje zabudowę ekstensywną przy maksymalnym wykorzystaniu 30 procent powierzchni działki. Ponieważ działka stanowiąca własność Beaty O. została zabudowana w stopniu większym niż dopuszcza plan, nie można było ustalić warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla kolejnej inwestycji.
W odwołaniu Beata O. zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego, a to art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz uchybienie normom postępowania - art. 107 par. 3 Kpa.
Uznała, że przytoczony u podstaw materialnych rozstrzygnięcia art. 40 ust. 1 i 3 nie mógł być przywołany w sytuacji, gdy w sprawie zapadła decyzja odmowna.
Przyznała, że działka jest zabudowana w części "przekraczającej 30 procent" jednakże zamierzeniem jej była odbudowa istniejącego w przeszłości budynku z wykorzystaniem istniejących, a pozostałych po nim elementów.
Przytaczając wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 15 listopada 1990 r. odwołująca wykazywała, że odbudowa istniejącego budynku nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.
Odwołująca zauważyła także i to, że jej sąsiad uzyskuje pozytywne decyzje ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na nowe inwestycje, mimo iż jego nieruchomość jest bardziej zabudowana.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Cz. decyzją z dnia 18 września 2001 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, w pełni aprobując wyrażany w nim pogląd, o sprzeczności zamierzeń inwestycyjnych odwołującej z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W skardze Beata O., w zasadzie z taką samą argumentacją jak przedstawiona w odwołaniu domagała się uchylenia decyzji organu odwoławczego.
W odpowiedzi na skargę organ, którego działanie zaskarżono postulował oddalenie skargi nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska.
Na rozprawie strony podtrzymały swe dotychczasowe żądanie, przy czym pełnomocnik skarżącej złożył do akt mapę nieruchomości gruntowej sporządzoną za czasów poprzedniczki prawnej Beaty O. oraz projekt budowlany odnoszący się do spornego zamierzenia inwestycyjnego.
Natomiast zainteresowany Andrzej T. domagał się oddalenia skargi podając, że w dacie nabycia nieruchomości przez Beatę O. była ona zabudowana tylko "małym budynkiem gospodarczym".
Pełnomocnik organu uzupełnił akta o protokół z rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 15 lipca 1999 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Kontroli legalności sprawowanej przez Sąd zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ poddana została decyzja administracyjna wydana w oparciu o wówczas obowiązującą ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./, zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym.
W myśl art. 39 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymagała ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzekało się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla danego terenu. Zasada ta wynikała z art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji publicznej w rozpoznawanej sprawie.
Z kolei art. 43 tej ustawy zawierał zakaz odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie było zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2.
Przywołany w tym przepisie art. 2 ust. 2 dotyczył sytuacji, gdy brak było miejscowego planu zagospodarowaniu przestrzennego.
Przenosząc te uregulowania prawne na ustalony w sprawie stan faktyczny wskazać wpierw należy, że na terenie Cz. obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Cz. zatwierdzony uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w Cz. z dnia 28 czerwca 1979 r. zmieniony uchwałą z dnia 27 października 1994 r. nr 28/IV/94 w sprawie zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta Cz. /uchwała Rady Miasta publ. w Dz. Urz. Woj. Cz. z dnia 18 listopada 1994 r poz. 150/.
Teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym skarżącej położony jest w jednostce planu oznaczonej jako "06.02-5", dla której tekst planu wyznacza zabudowę ekstensywną o dominującej funkcji domy jednorodzinne, małe domy mieszkalne, usługi, wprowadzając równocześnie ograniczenie w zabudowie działek do 30 procent zabudową działki.
W sprawie pozostaje bezsporne, że rodzaj zamiaru inwestycyjnego przesądził o prawnym wymogu ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Nie budzi również wątpliwości to, że działka skarżącej, na skutek samowolnych działań jest zabudowana w stopniu znacznie większym niż to dopuszcza przytoczony zapis planu.
Realizacja kolejnej inwestycji nie jest więc zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w oparciu o który orzekał organ zgodnie z wymogiem art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Ta niezgodność obligowała organ do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie przywołanego przepisu.
Nie ma natomiast w sprawie znaczenia to, że według twierdzeń skarżącej zamierzenie budowlane miało polegać na odbudowie istniejącego na działce w przeszłości obiektu budowlanego.
Tę kwestię przesądził bowiem ustawodawca w art. 39 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, postanawiając iż odbudowa obiektu budowlanego również wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a skoro tak, to należy badać jej zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego /art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/.
Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego na którego /niepełną/ tezę powołuje się skarżąca w środkach zaskarżenia dotyczył wszak zupełnie innego stanu prawnego i faktycznego.
Orzeczenie to datowane na 15 listopada 1990 r. odnosiło się do przepisów prawa wówczas obowiązującego, a nie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującej od 1 stycznia 1995 r.
Ponadto cytowanie niepełnych, wybranych fragmentów tezy wyroku zniekształca jego pogląd sprowadzający się do stwierdzenia, iż odbudowa zniszczonego przez pożar domu mieszkalnego jednorodzinnego nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszczającymi na danym terenie możliwość zachowania istniejącej zabudowy jednorodzinnej.
W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł podstaw do uznania skargi za zasadną i oddalił ją na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA.