Uzasadnienie
Dnia [...] r. pan P. S. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Po przekazaniu mu odpowiedzi na skargę Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, skarżący pismem z dnia [...] wyjaśnił, że przedmiotem jego skargi nie jest decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...]r., lecz działalność urzędów Gminy B., Starosty [...] i Wojewody [...], których rozstrzygnięcia naruszają prawo. Po przekazaniu skargi zgodnie z właściwością miejscową do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach, zarządzeniem dnia 12 grudnia 2003 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków skargi, poprzez wskazanie aktu administracyjnego będącego przedmiotem skargi, podanie daty jego wydania i numeru, oraz oznaczenie organu, który ten akt wydał.
Skarżący w terminie nadesłał pismo, w którym stwierdza, że wnosi skargę na organy administracji naruszające prawo i wymienia dwie decyzje Wojewody [...] nr: [...] i [...] oraz daty bliżej nieokreślonych pism Urzędu Gminy B., Starosty Powiatowego w C. i Wojewody [...]. Jak wynika z akt sprawy oraz z treści pisma strony, powołane decyzje Wojewody zostały uchylone odpowiednio: Decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...]r. nr [...] i decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...]r., nr [...]. Decyzje te uchyliły rozstrzygnięcia Wojewody i przekazały sprawęy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje
Skarga została wniesiona w dacie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Wyżej cytowana ustawa straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r., na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. Dz.U. z 2002 r. Nr 240, poz. 2052). Stosownie do art. 97 §1 w.w. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały
Sygn. akt. II Sa/Ka 3137/03 wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej u.p.s.a), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma procesowego, a nadto zawierać wskazanie zaskarżonego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Przepis art. 59 § 1 pkt 3 u.p.s.a. stanowi podstawę do odrzucenia skargi przez Sąd, gdy w wyznaczonym terminie braki skargi nie zostały usunięte. Należy stwierdzić, że w części w której skarżący ograniczył się do wskazania dat wydania bliżej nie określonych rozstrzygnięć wymienionych organów, jego wyjaśnienia nie mogą skutkować usunięciem braków skargi w żądanym zakresie.
Odnosząc się natomiast do wymienionych decyzji Wojewody [...] o numerach [...] i [...] należy wskazać, że decyzje te zostały uchylone i z tego powodu nie mogą być przedmiotem zaskarżenia. Art. 3 § 2 pkt 1 u.p.s.a. stanowi, że kontrola administracji przez sądy obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Skoro zaskarżony akt został uchylony, nie może on być przedmiotem zaskarżenia i z tego powodu w tym zakresie skargę należało uznać za niedopuszczalną, co stanowi przesłankę odrzucenia skargi przewidzianą w art. 58 § 1 pkt 6 u.p.s.a.
Uwzględniając przytoczoną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30. 08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.