Uzasadnienie
Komendant Miejski Policji w G. decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm./ nałożył na D.P. karę pieniężną w wysokości [...] zł /[...]/. Jako uzasadnienie podał, że D.P. wykonywał transport drogowy bez wymaganej licencji.
Od decyzji tej odwołanie wniósł skarżący i nie zgodził się z takim rozstrzygnięciem. Wskazał, że od [...] prowadzi działalność gospodarczą - [...]. Z uwagi na niewielkie dochody z tego tytułu rozszerzył prowadzoną działalność o [...]. W trakcie przeprowadzonej w dniu [...] kontroli nie okazał licencji, gdyż jej nie posiada, a to z tego powodu, że stosownie do uzyskanych informacji, osoby które prowadziły działalność gospodarczą przed [...] mają obowiązek posiadania licencji dopiero od [...].
Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm./ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ ten wskazał, że podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego i dokument ten wymagany jest do okazania na żądanie uprawnionego organu kontroli. Stosownie do treści załącznika do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym /Dz.U. Nr 115 poz. 999/ za wykonywanie transportu drogowego bez licencji, z wyłączeniem taksówek, kara pieniężna wynosi 10.000 zł bez możliwości jej regulacji. W stosunku do odwołującego się nie mógł zostać zastosowany art. 103 wyżej wymienionej ustawy ponieważ D.P. usługi transportowe powyżej [...] podjął już w chwili obowiązywania ustawy o transporcie drogowym. Ponadto o konieczności uzyskania stosownej licencji informacja została zamieszczona w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej.
Skargę na powyższą decyzję D.P. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze tej uznał decyzję za nieuzasadnioną i wskazał, że po myśli art. 103 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy, którzy w dniu wejścia w życie ustawy prowadzili działalność gospodarczą muszą uzyskać licencję w ciągu 2 lat od jej wejścia w życie. Z uwagi na to, że od [...] prowadzi działalność gospodarczą - [...] - nie jest zobowiązany do [...] posiadać licencji.
W odpowiedzi na skargę Ś. Wojewódzki Komendant Policji w K. wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczne motywy jakimi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.
W konsekwencji oznacza to, że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości /Dz.U. Nr 72, poz. 652/ sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do postanowień art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jej działań, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do postanowień art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga musiała zostać uwzględniona, jednakże z innych powodów niż przywołała je strona skarżąca. W pierwszej kolejności Sąd zobligowany jest przywołać treść art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem decyzja administracyjna powinna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, przywołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja administracyjna zawierająca wszystkie te elementy jest decyzją prawidłową pod względem formalnym, natomiast w przypadku braku któregoś z wyżej wymienionych elementów, bądź jego wadliwości, mamy do czynienia z wadą decyzji, przy czym wada ta może mieć istotne znaczenie dla wydanej decyzji bądź też wada ta nie będzie miała większego znaczenia dla jej prawidłowości.
W literaturze prawniczej wskazuje się, że do momentu podpisania przez osobę reprezentującą organ administracyjny akt jest jedynie projektem decyzji i nie wchodzi jeszcze do obrotu prawnego /B. Adamiak. Wadliwość decyzji administracyjnej. Wrocław 1986 r s. 50/, a wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa występuje wówczas, gdy m.in. decyzja jest wydana przez osobę nie posiadającą do tego upoważnienia organu /J.Borkowski w B.Adamiak, J.Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Beck 2004 r. s. 729/.
Po myśli art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że upoważnienie do podpisywania decyzji w imieniu organu administracyjnego winno być udzielone imiennie na piśmie z podaniem dat, od której obowiązuje lub okresu, na jaki jest udzielane, a także winno wskazywać co najmniej przedmiotowy zakres przekazanych uprawnień. Upoważnienie takie może być załącznikiem do zakresu czynności danego pracownika, może też być udzielane jednorazowo do wydawania tylko w ściśle określonych decyzjach administracyjnych /C.Martysz w G.Łaszczyca, C.Martysz, A.Matan. Postępowanie administracyjne ogólne. Warszawa 2003 r. s. 669/.
Powyższe rozważania są konieczne i istotne, ponieważ Sąd otrzymał akta administracyjne, z których wynika, że zaskarżona decyzja podpisana została przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w K. z upoważnienia Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Pismem z dnia [...] Zastępca Ś. Wojewódzkiego Komendanta Policji w K. na wezwanie Sądu przekazał decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Nr [...] z dnia [...] w sprawie upoważnienia naczelników wydziałów i ich zastępców do załatwiania określonych spraw w imieniu Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., następnie zmienioną decyzją tegoż Komendanta Nr [...] z dnia [...]. Decyzje te wydane zostały na podstawie art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego. Z decyzji tych wynika, że Ś. Wojewódzki Komendant Policji w K. upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych udzielił nie pracownikom własnego aparatu pomocniczego wskazanym z imienia i nazwiska, lecz wszystkim tym, którzy zajmują lub będą zajmowali określone stanowiska w tymże aparacie.
Należy zauważyć, że "decyzja" ta nie jest skierowana do konkretnego adresata i z tego powodu nie może zostać dołączona do akt personalnych konkretnego pracownika. Tak udzielone upoważnienie nie odpowiada tym wymogom, które wynikają z treści postanowień art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że decyzję podpisała osoba, która nie dysponowała prawidłowo udzielonym upoważnieniem do ich podpisywania.
Stosownie do przedstawionych powyżej rozważań decyzja organu odwoławczego wydana została z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ podpisana została przez osobę nie posiadającą upoważnienia organu do jej podpisania. W tej sytuacji organ ten podjął rozstrzygnięcie z rażącym naruszeniem prawa, a okoliczność ta wyczerpuje przesłankę przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego do stwierdzenia jej nieważności, przy jednoczesnym braku wystąpienia przesłanek negatywnych przewidzianych treścią art. 156 § 2 tego Kodeksu.
Przedstawione powyżej rozważania pozwalają stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, a okoliczność ta po myśli art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ wyczerpuje znamiona stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
Z uwagi na fakt, że mocą zaskarżonej decyzji, której Sąd stwierdził nieważność, organ administracji nałożył karę pieniężną w wysokości [...], uwzględnienie skargi wpływa na jej wykonanie. Z tego powodu Sąd po myśli art. 152 wyżej wymienionej ustawy określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana.
O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 oraz art. 210 § 1 cytowanej ustawy.
Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 wskazanej powyżej ustawy stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji.
SJ/