Uzasadnienie
Dnia [...] r. (data nadania w Urzędzie Poczty) strona skarżąca wniosła skargę na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K..
Pismem z dnia 23 grudnia 2003 r. Sygn. akt II SA/Ka 3185/03 Sąd wezwał skarżącego do usunięcia – w terminie siedmiu dni od daty otrzymania przedmiotowego pisma – braków złożonej skargi w postaci uiszczenia opłaty sądowej w kwocie 10 zł oraz wskazania zaskarżonego postanowienia Przewodniczącego Wojewódzkiego Zespołu d/s Orzekania o Niepełnosprawności w K. (podania jego numeru i daty wydania) jak również nadesłania odpisu skargi, pod rygorem jej odrzucenia.
Powyższe doręczono w sposób zastępczy, tj. dorosłemu domownikowi, który podjął się oddać przesyłkę adresatowi – w dniu 29 grudnia 2003 r.
W terminie wyznaczonym strona skarżąca nadesłała kserokopie postanowienia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...] r. Nr [...], które zaskarżyła oraz Orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności w C. z dnia [...] r. nr [...].
Jednocześnie w treści dołączonego do powyższych dokumentów pisma z dnia 31 grudnia 2003 r. wystąpiła do Sądu z wnioskiem o zwolnienie jej z obowiązku uiszczenia brakującego wpisu w kwocie 10 zł. W odniesieniu natomiast do braku skargi w postaci jej odpisu wyjaśniła jedynie, że oryginał skargi, o który Sąd wzywał znajduje się w Sądzie.
Do dnia dzisiejszego strona skarżąca nie uczyniła nic by powyższy brak skargi – w postaci jej odpisu – uzupełnić.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga na wskazane wyżej postanowienie została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach w dniu 5 grudnia 2003 r. pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).
Należy jednak zauważyć, że powyższa ustawa straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Jednocześnie z dniem 1 stycznia 2004 r. zniesione zostały ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, w miejsce których, w myśli art. 85 ustawy, utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego – wojewódzkie sądy administracyjne.
Dla obszaru województwa śląskiego powstał zatem, na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który jest sądem administracyjnym właściwym dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy.
Mając na uwadze powyższe zmiany ustawodawca w art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidział, że w przypadku spraw, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają one rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (...). Jak wynika natomiast z art. 47 § 1 i 2 do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stornom przeciwnym (...). Odpisami takimi mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż odpis stanowi istotny element skargi, którego brak nie pozwala Sądowi na nadanie jej dalszego biegu.
Ponieważ w przedmiotowej sprawie strona skarżąca mimo wezwania, do uzupełnienia braku skargi w postaci nadesłania jej odpisu, świadomie nie zastosowała się do niego jej skargę należało odrzucić.
Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji postanowienia.