Uzasadnienie
Pismem z 19 grudnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach wezwał C. J. o wskazanie numeru zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz do uiszczenia wpisu od skargi pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie przesłano przesyłką poleconą na adres wskazany w skardze, którą 24 grudnia 2003 r. doręczyciel złożył na okres siedmiu dni we właściwej placówce pocztowej, ponieważ nie zastał adresata – o czym umieścił zawiadomienie w skrzynce na korespondencję. 10 stycznia 2004 r. przesyłkę, wobec jej niepodjęcia odesłano do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga na wskazaną decyzję została złożona do Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 12 grudnia 20003 r. i podlega wpisowi stałemu w kwocie 10 zł, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 4 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej (Dz. U. Nr 117, poz. 563 ze zm.), wydanego na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).
Należy jednak zauważyć, że zarówno powołane rozporządzenie, jak i wskazana ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r., na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. Dz. U. z 2002 r. Nr 240, poz. 2052). W myśl jej art. 85, z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259) oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Stosownie do art. 97 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach, o których mowa w § 1, stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych.
Na podstawie § 1 pkt 4 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Zgodnie z art. 73 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej (...), a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń (...). W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu.
W tej sprawie, przesyłkę prawidłowo awizowano 24 grudnia 2003 r., zatem siedmiodniowy termin złożenia pisma w placówce pocztowej upłynął w środę 31 grudnia 2003 r. Tak więc, przesyłkę należało traktować jako doręczoną z upływem tego dnia.
W stanie prawnym obowiązującym do końca 2003 r. doręczenie w tym trybie regulował art. 44 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.
Wskazane doręczenie służy przede wszystkim temu by nie tamować biegu postępowania, a dopuszcza skutek nawet wtedy, gdy faktycznie pismo do adresata nie dotarło. Takie doręczenie powoduje zatem skutki procesowe, lecz bez wyraźnego przepisu odrębnego nie można z nim wiązać również skutków materialnoprawnych. W tej sprawie, istniały przesłanki do zaistnienia skutków prawnych związanych z domniemaniem ustanowionym w art. 73 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Nie można było dokonać doręczenia właściwego, ani zastępczego, adresat był osobą znaną z miejsca pobytu (tak: Janusz Borkowski str. 310 – 311, "Kodeks postępowania administracyjnego", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1998 r.).
Należy stwierdzić, że pismo sądu zostało doręczone skarżącej zgodnie z obowiązującymi przepisami na jedyny adres wskazany w skardze. Z "potwierdzenia odbioru" wynika, że przesyłkę awizowano dnia 24 grudnia 2003 r., jest data i podpis doręczającego. W szczególności z "potwierdzenia odbioru" wynika, z jakich powodów przesyłka nie została doręczona adresatowi oraz to, że doręczyciel umieścił w skrzynce listowej adresata zawiadomienie o złożeniu pisma we właściwym urzędzie pocztowym.
W omawianej problematyce wypowiedział się już Sąd Najwyższy w Warszawie stwierdzając w uzasadnieniu postanowienia z dnia 9 czerwca 1999 r. sygn. akt III RN 17/99, opublikowanym w Orzecznictwie Sądu Najwyższego nr 10 z 2000 r., poz. 379, że: "Nieumieszczenie na drzwiach mieszkania adresata albo biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy) zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (urzędzie gminy) oznacza, iż wezwanie skierowane do strony postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie zostało prawidłowo doręczone (art. 44 k.p.a. w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.)".
Przepis art. 220 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że skarga (...), od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Skarżąca pomimo wezwania, nie uiściła w terminie siedmiodniowym wpisu od skargi.
Sąd odrzuca skargę postanowieniem również na posiedzeniu niajawnym, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3, art.58 § 3).
C. J. ponadto, nie wskazała w terminie numeru zaskarżonej decyzji.
Mając to na uwadze orzeczono jak w sentencji.