Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w R., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta R., ustalił dla B. W. opłatę za pobyt jego syna T. W. w placówce opiekuńczo-wychowawczej – Zespole Ognisk Wychowawczych w R. - w wysokości:
- - [...] zł od [...] r. do [...] r.
- - [...] zł [...] r.
W podstawie prawnej decyzji powołano art. 33k ust. 4 – 7, art. 10a pkt 7, art. 47a ust. 5 i art. 55b ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej /j.t. Dz.U. Nr 64 z 1998 r., poz. 414 ze zm./. Natomiast w jej uzasadnieniu podniesiono, że w wymienionej placówce T. W. został umieszczony na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] r., sygn. akt [...]. Wcześniejszą decyzją z dnia [...] r. organ orzekający ustalił przedmiotową opłatę w wysokości [...] zł. Na skutek odwołania strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało tę decyzję za zasadną merytorycznie, lecz uchyliło tę decyzję przyjmując, że strona winna ponosić odpłatność od [...], a nie [...] r., gdyż zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia opłaty zostało doręczone stronie w [...].
Dalej organ I instancji wskazał, że miesięczny koszt utrzymania dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej wynosi [...] zł. Natomiast sytuacja materialna strony się zmieniła, gdyż od [...] r. rentą rodzinną nieletniego dysponuje kurator. Dlatego też nastąpiło zróżnicowanie wysokości opłaty.
W odwołaniu B. W. twierdził, iż nie jest w stanie wywiązać się z nałożonego na niego obowiązku.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, podzielając w całości ustalenia i wnioski przedstawione w tej decyzji oraz we wcześniejszej decyzji organu podstawowego stopnia. Z ustaleń tych wynika, że B.W. od [...] r. pobierał emeryturę w wysokości [...] zł, a ponadto prowadził działalność gospodarczą. Do [...] r. dysponował też rentą rodzinną syna w kwocie [...] zł. Później rentę tą przekazywano kuratorowi, będącego wychowawcą placówki opiekuńczo-wychowawczej. Kolegium uznało, że decyzja I instancji jest prawidłowa i odpowiada normie art. 33k ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którą rodzice dziecka ponoszą opłatę za jego pobyt w placówce opiekuńczo-wychowawczej – do wysokości wydatków bieżących ponoszonych na jego utrzymanie.
Jednocześnie strona nie występowała z wnioskiem przewidzianym w uchwale Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...] r., określającej zasady częściowego lub całkowitego zwolnienia rodziców z przedmiotowych opłat. Mimo to sytuacja finansowa strony została uwzględniona i obciążono stronę tylko częściową odpłatnością.
W skardze B. W. zarzucił, że ze względu na wiek i niską emeryturę oraz ponoszone opłaty za mieszkanie i gaz, nie jest w stanie spłacić jakichkolwiek zaległości. Podniósł, że jego syn nie przebywa w placówce opiekuńczej, a renta rodzinna syna jest przekazywana do tej placówki.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega oddaleniu jako bezzasadna. Stosownie do art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1269/ sądowa kontrola działalności administracyjnej odbywa się wyłącznie w kryteriach legalności. Tymczasem zaskarżona decyzja pozostaje w zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi Sąd doszedł do takiej konstatacji z urzędu, bowiem sama skarga nie zawiera wyraźnych zarzutów względem owej decyzji. Otóż trafnie organy administracyjne obu instancji wskazały na art. 33k ust. 4 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, jako na materialnoprawną podstawę obowiązku rodziców ponoszenia opłaty za pobyt ich dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej. Opłata ta może dochodzić do wysokości wydatków bieżących ponoszonych na utrzymanie dziecka. Według ustępu 6 tego artykułu opłatę ustala się w drodze decyzji administracyjnej.
Tak więc, skoro syn skarżącego został umieszczony w placówce opiekuńczo-wychowawczej, to skierowanie do niego, jako jedynego żyjącego rodzica decyzji ustalającej opłatę było prawidłowe. Z kolei wysokość tej opłaty w żadnym razie nie może być uznana za zawyżoną. Ogólnikowe twierdzenie skarżącego o jego ciężkiej sytuacji materialnej nie mają odzwierciedlenia w materiale sprawy. Należy przy tym podkreślić, że on sam utrudnił dokonanie w tym względzie koniecznych ustaleń odmawiając nawet przeprowadzenia z nim wywiadu środowiskowego. Natomiast z uzyskanych w toku postępowania administracyjnego dokumentów wynika, że jego emerytura wynosiła [...] zł netto, a renta rodzinna dla syna [...] zł netto.
Ponadto przynajmniej do czasu wydania zaskarżonej decyzji skarżący prowadził działalność gospodarczą /potwierdził to na rozprawie sądowej/. Ryczałtowy przychód deklarowany przez niego dla celów podatkowych wyniósł w [...] r. [...] zł, co miesięcznie dawało [...] zł. Uwzględniając tę formę opodatkowania należy przyjąć, że zbliżony do tej kwoty był dochód skarżącego z owej działalności. Dysponował on zatem wystarczającymi środkami, by częściowo partycypować w kosztach utrzymania syna podczas jego pobytu w placówce opiekuńczo-wychowawczej. Za okres do [...] r. opłata w wysokości [...] zł nie może budzić jakichkolwiek zastrzeżeń, skoro w tym czasie skarżący dysponował rentą rodzinną syna o wysokości przewyższającej tę kwotę.
Natomiast opłata w kwocie [...] zł obowiązująca w okresie późniejszym ma wymiar niemal symboliczny w stosunku do rzeczywistych kosztów utrzymania w placówce. Przy uwzględnieniu przekazywanej tej placówce renty rodzinnej, kwotę tą należy uznać za należycie wyważoną. Wskazane dochody skarżącego nie potwierdzają jego wywodów o niemożności wywiązania się z nałożonego obowiązku. Przy ocenie zaskarżonej decyzji nie mogą być natomiast brane pod uwagę ewentualne zmiany okoliczności faktycznych, które wystąpiły po jej wydaniu. Dotyczy to także zaprzestania prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej, na co powoływał się na rozprawie sądowej. Podobnie bez znaczenia jest, czy po wydaniu decyzji syn skarżącego nadal przebywał w placówce opiekuńczo-wychowawczej. Ustalona opłata obowiązywać miała bowiem bezsprzecznie tylko w czasie tego pobytu. Natomiast skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, z którego miałoby wynikać, że syn skarżącego opuścił ową placówkę przed zakończeniem postępowania administracyjnego.
Z postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] r., sygn. akt [...] wynika zaś, że T. W. w przedmiotowej placówce został umieszczony. Na rozprawie skarżący przyznał, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie zapadło żadne orzeczenie sądowe zmieniające ten stan rzeczy. Ponadto zauważyć należy, że opłata w kwocie [...] zł jest ustalona od [...] r., bez podania daty końcowej. Jak już zaś wcześniej wskazano, opłata obowiązuje na czas pobytu syna skarżącego w omawianej placówce. Przy wykonywaniu decyzji będzie zatem badane do kiedy trwał ten pobyt, a skarżący może w tym względzie podnosić stosowne twierdzenia, czy zarzuty. Z kolei z zawartym w skardze wnioskiem o umorzenie należności można jedynie zwracać się do organu podstawowego stopnia.
W tym stanie rzeczy skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, z mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm./, w zw. z art. 97 § 1 Przepisów wprowadzających... /Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1271 ze zm./ orzeczono, jak w sentencji.
SJ/