Uzasadnienie
W dniu [...] r. [...] Sp. z o.o. A wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego, parterowego, niepodpiwniczonego – branży spożywczej oraz parkingu na [...] samochodów.
We wniosku podano, iż zamierzenie budowlane będzie zrealizowane na działce nr [...] o powierzchni [...] m2 położonej w M. przy ul. [...], a stanowiącej własność H.S.
Burmistrz Miasta M. – orzekając w sprawie ponownie, po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. decyzji Burmistrza z dnia [...] r. – decyzją z dnia [...] r. ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji opisanej we wniosku z uwagi na sprzeczność z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta M., uchwalonym uchwałą nr [...] w M. z dnia [...] r. /Dz.Urz. Woj. [...] nr 8, poz. 143 z [...] r./ przedmiotowa działka znajduje się na terenie w części przeznaczonym pod usługi i handel z mieszkalnictwem jako funkcją uzupełniającą /symbol tekstu planu A1 – 2AUC/K/, a w części przeznaczonym pod ulicę o znaczeniu ogólnomiejskim o szerokości w liniach rozgraniczających minimum 20 m /symbol tekstu planu 013 G/.
Planowana inwestycja w części usytuowana jest na terenie zapisanej w planie ulicy, co organ wykazał załącznikami graficznymi do decyzji nr [...] i [...], stanowiącymi odrys z planu ogólnego przeskalowanego ze skali [...] na skalę [...].
Od powyższej decyzji złożył odwołanie pan H. S.– właściciel działki nr [...] – wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący przede wszystkim wskazał na liczne mankamenty planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. Plan ten wg niego jest nieprecyzyjny, nie uwzględnia większości ulic i można go traktować co najwyżej jako szkic. Do planu tego nie uchwalono planu szczegółowego ani też nowego planu pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Ta sytuacja doprowadziła do tego, iż odwołujący od lat nie może zrealizować swoich zamierzeń gospodarczych, a pod znakiem zapytania stoją jego uprawnienia właścicielskie.
Nadto podniósł, iż rysunek planu jest na tyle ogólny, że nie da się ustalić kolizji projektowanej inwestycji z zapisami planu, a w szczególności zapisem 013Go rezerwującym teren pod ulicę o znaczeniu ogólnomiejskim. Przeskalowanie rysunku planu, wrysowanie działki nr [...] oraz wrysowanie drogi 013Go – zdaniem odwołującego się jest naruszenie uprawnień planistycznych rady gminy i nieuprawnionym dokonywaniem zmian przez organ administracyjny w obowiązującym planie miejscowym.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu SKO cytując zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. z [...] r. podzieliło pogląd organu I instancji co do tego, że zamierzenie inwestycyjne wnioskodawcy /[...]/ polegające na budowie pawilonu handlowego i parkingu w pasie rezerwowanym pod drogę jest sprzeczne z ustaleniami planu, co w świetle art. 40 ust. 1 i 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. z 1999 Dz.U. nr 15, poz. 139 z zm./ wyklucza pozytywne rozstrzygnięcie wniosku. Nadto SKO stwierdziło dopuszczalność budowy na działce nr [...] pawilonu handlowego w sytuacji, w której wniosek o ustalenie warunków zabudowy sytuowałby ten pawilon poza liniami rozgraniczającymi określonej planem ulicy ogólnomiejskiej.
W dniu [...] r. do organu odwoławczego wpłynął wniosek H.S. o uzupełnienie decyzji odwoławczej, w którym jako podstawę podano art. 111 § 1 kpa.
We wniosku tym pan H. S. kwestionował ustalenia będące podstawą podjęcia rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, nie wnosił natomiast o uzupełnienie decyzji w zakresie wskazanym w art. 111 § 1 kpa.
Postanowieniem SKO w C. z dnia [...] r. odmówiono uzupełnienia decyzji ostatecznej z dnia [...] r.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący pan H. S. zarzucił naruszenie art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. przez niewykazanie sprzeczności planowanej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym. W kolejnych pismach podtrzymał także zarzuty zgłoszone uprzednio w odwołaniu, podkreślił, iż ani z treści planu ani oryginału rysunku planu nie wynika przebieg drogi przez działkę nr [...], a uchwała Rady Miejskiej w M. z [...] r. w sprawie planu ogólnego nie przewidywała uzupełnień tekstu planu przez wrysowanie granic działek czy przebiegu drogi.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy przedstawił kolejność wydanych w sprawie rozstrzygnięć i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w dacie wydawania zaskarżonej decyzji – regulowały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 z zm./. Decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – zgodnie z tymi przepisami – wydawano na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /art. 40 ust. 1 ustawy, przy czym odmowa była niedopuszczalna, jeżeli przedstawione przez wnioskodawcę zamierzenie było zgodne z ustaleniami planu i przepisami prawa /art. 43/.
Oznacza to, iż w decyzji o warunkach zabudowy/.../ organ konkretyzował zapisy planu miejscowego w stosunku do określonego terenu i inwestycji przez stwierdzenie, iż zapisy tego planu dopuszczają bądź nie zamierzoną inwestycję.
Przy tym należy podkreślić, że zapisy obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego przepisem gminnym i aktem prawa miejscowego kształtującego ład przestrzenny na terenie gminy wiąże zarówno organy orzekające, jak i obywateli. To właśnie ustalenia planu, które wraz z innymi przepisami prawa kształtują sposób wykonywania prawa własności wyznaczają granice korzystania z rzeczy /przesądzają o przeznaczeniu objętych nim gruntów oraz o zasadach i warunkach ich wykorzystania/ i stanowią podstawę do ograniczenia swobody w wykonywaniu prawa własności – art. 140 kc, co nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności.
W kontekście powyższych uwag należy stwierdzić, że jeżeli miejscowy plan zagospodarowania terenu przewiduje dla danego terenu przeznaczenie, z którym w sprzeczności pozostaje wnioskowane zamierzenie to dla tego zamierzenia nie może zostać wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż trafna jest ocena organów administracyjnych co do sprzeczności zamierzenia budowlanego z zapisami planu miejscowego miasta M. uchwalonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w M. nr [...] z dnia [...] r.
Analiza części graficznej i opisowej planu wykazuje położenie działki nr [...] w dwóch jednostkach planu, a mianowicie oznaczonej symbolem A1 – 2AUC/K/: teren przeznaczony pod usługi i handel i mieszkalnictwo jako funkcję uzupełniającą oraz oznaczonej symbolem 013Go: ulica o znaczeniu ogólnomiejskim w liniach rozgraniczających minimum 20 m. Powyższe zapisy planu oznaczają, iż realizacja pawilonu handlowego jest możliwa na tej części działki, która objęta jest symbolem A1 – 2AUC/K/.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącego zmierzające do wykazania, iż tekst planu i rysunek nie przewidują przebiegu drogi 013Go po jego działce, a przeskalowanie rysunku planu, wrysowanie działki i obiektu przez organ orzekający narusza planistyczne kompetencje rady gminy.
W aktach sprawy znajduje się bowiem uchwała nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w M. z dnia [...] r. w sprawie zatwierdzenia aktualizacji planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta M. składającego się z rysunku i tekstu planu /ogłoszona w Dz.Urz.Woj. [...] nr 8 z dnia [...] r./ potwierdzona za zgodność z oryginałem przez sekretarza miasta. Przeskalowanie natomiast rysunku planu /potwierdzonego za zgodność jak wyżej/ na skalę [...], wrysowanie działki i projektowanego obiektu /na podstawie innych dokumentów: z ewidencji i wniosku/ stanowi techniczną czynność organu, bez której nie byłoby możliwe podjęcie rozstrzygnięcia, z uwagi na skalę rysunku planu ogólnego. Na rysunku planu – wbrew przekonaniu skarżącego nie umieszcza się granic ewidencyjnych działek lecz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach i różnych zasadach zagospodarowania.
Dodatkowo Sąd pragnie wyjaśnić skarżącemu, iż plan zagospodarowania przestrzennego miasta M. z [...] r., którego zapisy stały się podstawą odmowy ustalenia żądanych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu utracił moc najpóźniej w dniu [...] r. a więc jego ustalenia nie będą już miały wpływu na zamierzenia inwestycyjne skarżącego, a to w związku z brzmieniem art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 80 poz. 717/.
Tą też ustawę organy prowadzące ponownie sprawę powinny uwzględnić i w zależności od tego czy jej przepisy przewidują wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla spornej działki czy też nie – podając przewidziane ustawą rozstrzygnięcie /o ile wniosek zostanie podtrzymany/.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2002 r. /Dz.U. nr 153, poz. 1270/ w związku z art. 97 § 1- ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 z zm./ oddalił skargę.
SJ/