Uzasadnienie
Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483, z 2001 r. nr 28, poz. 319) zostało wprowadzone dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne i od 1 stycznia 2004 r. nie obowiązuje ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zmianami).
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy art. 1, 3 § 1, 16 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 2 pkt 1, art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z § 1 pkt 4 i 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 roku w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. nr 72, poz. 652) mają zastosowanie do przedmiotowej skargi z uwagi na datę wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego ([...] roku) i podlega ona rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. nr [...] wydał Zastępca Dyrektora [...] w K. z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., nr 71, poz. 838; nr 86, poz. 958 i nr 12, poz. 136) centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach dróg krajowych, w dacie wydania zaskarżonej decyzji był: Generalny Dyrektor Dróg Publicznych, który miał swoje oddziały terenowe, w tym oddział południowy z siedzibą w K. (art. 18 ust. 6 pkt 7 cytowanej wyżej ustawy o drogach publicznych). Na podstawie art. 18 ust. 9 cytowanej wyżej ustawy Generalny Dyrektor Dróg Publicznych mógł upoważnić pracowników Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych do załatwienia określonych spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydania decyzji administracyjnych.
Mając na uwadze okoliczność, że zaskarżoną decyzję podpisał jako pracownik organu (art. 268 a k.p.a.) Zastępca Dyrektora [...] w K. z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych w W. uznać należy, że nie może to przemawiać za właściwością Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W świetle § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. nr 72, poz. 652) wojewódzkie sądy administracyjne są właściwe w sprawach o których mowa w art. 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W tej sytuacji właściwym sądem administracyjnym do rozpatrzenia tej skargi na podstawie art. 13 § 2 i 14 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 85 i 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
W związku z powyższym na podstawie art. 59 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec o przekazaniu niniejszej sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
SW