Uzasadnienie
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy N. ustalił decyzją z dnia [...] Nr [...], na wniosek J.G. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy na działce nr [...] obręb C. w C. budynku gospodarczego wielofunkcyjnego dla rolnika obejmującego wiatę na maszyny i sprzęt rolniczy, pomieszczenie składowe na zboże i okopowe oraz pomieszczenie silosowe. Decyzja ta została doręczona za pośrednictwem poczty zainteresowanemu w sprawie Z.W. dnia [...]. Zawierała ona prawidłowe pouczenie co do terminu i sposobu wniesienia od niej odwołania.
Odwołanie takie podpisane przez H. i Z. małżonków W. zostało złożone w Urzędzie Gminy w N. dnia [...].
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wydanym z powołaniem się na treść art.134 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekło, iż odwołanie to zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdziło, że odwołujący się decyzję organu I instancji otrzymali w dniu [...], zaś odwołanie złożyli osobiście w tym organie dnia [...]. Odwołanie to zostało zatem wniesione z uchybieniem 14-to dniowego terminu, który upłynął [...]. Przekroczenie terminu do wniesienia odwołania powoduje bezskuteczność dokonanej czynności odwołania. Odwołanie należało zatem pozostawić bez rozpoznania.
W skardze na to postanowienie SKO H. i Z. małżonkowie W. wnieśli o jego uchylenie, przywrócenie im uchybionego terminu oraz merytoryczne rozpoznanie ich odwołania. W uzasadnieniu skargi zgłosili zarzuty pod adresem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Podali nadto, że nie powinni ponosić konsekwencji uchybienia terminu w sytuacji gdy organ I instancji sam rozpoznał sprawę z rocznym opóźnieniem.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie argumentację prezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżone postanowienie ostać się nie może w części w której dotyczy ono również odwołania H.W. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych nie wynika bowiem aby H.W. brała udział w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie zakwestionowanej odwołaniem decyzji organu I instancji z dnia [...]. Nie była też wymieniona wśród podmiotów którym decyzja ta miała być doręczona. Nie doręczono jej również wcześniejszych, wydanych w tej sprawie orzeczeń. Nie brała także udziału w postępowaniu sądowym zakończonym wyrokiem NSA z dnia 15 czerwca 2000 r. sygn.akt II SA/Ka 1771/98 (którego kserokopia została dołączona do skargi w niniejszej sprawie). Z akt nie wynika także aby udzieliła ona do jej reprezentowania pełnomocnictwa swojemu mężowi Z.W.. W tej sytuacji dowolne jest w odniesieniu do H.W., zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzenie, że odwołujący się decyzję organu I instancji otrzymali [...].
W każdym bądź razie stwierdzenia tego SKO w żaden sposób nie uzasadniło i nie wykazało. Niewątpliwie w tym dniu decyzja ta została doręczona ale Z.W.. W konsekwencji skoro nie zostało wykazane, iż decyzja ta została doręczona H.W. to nie było podstaw do przyjęcia, że jej odwołanie zostało wniesione w uchybieniem określonego w art.129 § 2 kpa terminu. Tym samym zaskarżone postanowienie zostało wydane w stosunku do niej z naruszeniem art.134 kpa.
Z tego też względu w tej części podlegało ono uchyleniu na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 – zwanej dalej ustawą p.s.a.) i w zw. z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i... (Dz.U. Nr 153, poz.1271 dalej ustawa p.w.u.p.). Z tego też względu należało orzec, że w tej części zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane (art.152 ustawy p.s.a.).
Skarga nie zasługuje natomiast na uwzględnienie w odniesieniu do skarżącego Z.W. a to w sytuacji gdy w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zasadne jest ustalenie SKO, którego zresztą nie kwestionowali, że decyzję organu I instancji otrzymał on dnia [...] zaś odwołanie od niej złożył [...]. Zgodnie z treścią art.129 § 2 kpa termin do wniesienia tego dowołania upływał [...]. Odwołanie Z.W. zostało więc wniesione z uchybieniem obowiązującego terminu o którym został on należycie w treści decyzji organu I instancji pouczony. Gdy jednocześnie zważy się, że w odwołaniu tym nie sformułowano wniosku o przywrócenie uchybionego terminu to w tej części zaskarżone postanowienie jest zgodne z treścią art.134 kpa. Wymóg dochowania określonego w art.129 § 2 kpa terminu do wniesienia odwołania istnieje bowiem niezależnie od tego czy organ I instancji rozpoznał sprawę w terminie o jakim mowa w art.35 § 3 kpa, która to okoliczność została zaakcentowana w skardze.
Skarga Z.W. jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art.151 ustawy p.s.a. w zw. z art.97 § 1 ustawy p.w.u.p.
sw