Uzasadnienie
W dniu [...] przedsiębiorstwo A S.A. w W. – Oddział w K., Zespół w C. zwróciło się do Urzędu Miasta C. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w C. przy ul. P. nr [...] dla inwestycji "zabudowa handlowa [...]".
W toku wszczętego przez organ pierwszej instancji postępowania, jego uczestnicy A. i S.P. zgłosili w dniu [...] pisemne zastrzeżenia, w których podnieśli, że przy planowaniu inwestycji nie uwzględniono istotnego faktu w postaci warunków geologiczno-technicznych. Podnieśli ponadto, że zamierzona inwestycja naruszy dotychczasowe otoczenie budynku w sensie wizualnym i ekologicznym, albowiem w miejsce dotychczasowej zieleni powstanie budynek użytkowy, który zdegraduje to otoczenie.
Po przeprowadzeniu postępowania przez organ pierwszej instancji, w tym dokonaniu uzgodnień z Miejskim Zarządem Dróg i Mostów w C. oraz [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, Prezydent Miasta C. w dniu [...] wydał decyzję nr [...] w sprawie o sygn. [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na mocy której ustalił te warunki dla inwestora.
Odwołanie od tej decyzji wnieśli w dniu [...] A.P., J.K., E.C., M.C., I.K., A.P., J.Ś., R.C., K.M., A.Z., A.J. i R.R.. W odwołaniu przede wszystkim wyrazili oni brak swojej zgody na realizację planowanej inwestycji, twierdząc, że warunki techniczne do jej realizacji nie zostały spełnione. Wskazali, że realizacja inwestycji spowoduje osłabienie fundamentów bloku przy ul. [...] nr [...], a w konsekwencji naruszenie wału oporowego, a nawet zawalenie się części budynku. Zwrócili także uwagę na naruszenie otoczenia budynku w kontekście ekologiczno-wizualnym.
Rozpoznając to odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w dniu [...] wydało decyzję na mocy której utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uzależnione jest od zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu drugiej instancji zamierzenie inwestycyjne wnioskodawcy zgodne było z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta C., a zatem organ pierwszej instancji nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ drugiej instancji stwierdził, że decyzja w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest aktem upoważniającym do podjęcia realizacji inwestycji, lecz jedynie stanowi podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę na terenie wskazanym w takiej decyzji i na warunkach w niej określonych.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli J.K., E.C., M.C., A.P., J.Ś., Z.C., K.M., A.Z., A.J., K.G., M.G., D.C. i R.R.. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu powtórzyli argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a ponadto stwierdzili, że w związku z nadbudową i ewentualnym podniesieniem do piątej kondygnacji willi stojącej na działce nr [...], koniecznym stało się znalezione nowej lokalizacji dla [...]. Zarzucili także, że osoby, którym została doręczona decyzja organu drugiej instancji nie koniecznie są zainteresowane w rozstrzygnięciu, albowiem zaskarżona decyzja dotyczy w zasadzie bezpośrednio wyłącznie mieszkańców klatki II w bloku przy ul. [...] nr [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracyjne przepisem art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku nr 15, poz. 139 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto zgodnie z ust. 4 powołanego przepisu decyzję taką wydaje się po uzgodnieniu m.in. z działającym w imieniu wojewody wojewódzkim konserwatorem zabytków w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską.
W toku postępowania administracyjnego bezspornie ustalono, że teren, na którym planowana jest inwestycja, był przeznaczony zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta C. dla funkcji mieszkalno-usługowej (jako dominującej) z intensywnością zabudowy min. 1.0, max 2.0 i oznaczony symbolem 01.16-2. Ponadto z zapisu planu wynikało, że ograniczenia w tej strefie polegały na zakazie lokalizacji hurtowni, stacji paliw, zakładów przemysłowych, baz, składów oraz garaży boksowych z wyjątkiem działek budownictwa jednorodzinnego. Szczególnym ustaleniem dla tej strefy była także ochrona ekspozycji sanktuarium. W tym ostatnim zakresie przedmiotowy teren był dodatkowo objęty ochroną konserwatorską, co rodziło obowiązek uzyskania przez organ pierwszej instancji uzgodnień, o których mowa w art. 40 ust. 4 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Takie jednak uzgodnienie zostało dokonane przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i wyrażone postanowieniem tego organu z dnia [...] nr [...].
Sąd podziela stanowisko organu drugiej instancji, że decyzja w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydana w niniejszej sprawie zawierała elementy wymagane przez art. 42 ust. 1 powołanej ustawy. Podkreślić należy także, że zgodnie z przepisem art. 43 ustawy, organ mógł odmówić wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jedynie w przypadku, gdy planowana inwestycja nie byłaby zgodna z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem sytuacja określona w art. 2 ust. 2 ustawy (brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) w niniejszej sprawie nie zachodziła.
Zarzuty skarżących podniesione w skardze, jak i wcześniej w toku postępowania administracyjnego nie mogły zdaniem Sądu odnieść zamierzonego rezultatu. Organ administracyjny w toku postępowania zmierzającego do wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego bada jedynie, jak już wyżej zaznaczono, zgodność zamierzonej inwestycji z zapisami planu miejscowego i z ogólnie obowiązującymi przepisami prawa. Nie jest zatem władny do badania w tym postępowaniu indywidualnego interesu zainteresowanych stron. Nie posiada również uprawnienia do badania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa budowlanego, albowiem na tym etapie postępowania, nie dysponuje żadnymi danymi, które umożliwiałyby mu weryfikację w tym zakresie. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 46 ust. 2 ustawy). Stąd też zdaniem Sądu podnoszone przez skarżących argumenty, nota bene nie wskazujące na naruszenie przepisów prawa, są co najmniej przedwczesne w tym postępowaniu.
Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów orzekających niezgodności tego działania z przepisami prawa, co na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzającej ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), skutkować musiało oddaleniem skargi.
SW