Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w P. działający z upoważnienia Starosty P. orzekł o nieprzyznaniu A. S. świadczenia przedemerytalnego. Organ administracyjny wskazał, że strona nie spełnia wymogów art. 37 k ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (j.t. Dz. U. Nr 6 z 2001 r., poz. 56, ze zm.), gdyż nie posiada 35 – letniego okresu uprawniającego do emerytury. Przedłożonymi świadectwami pracy udokumentowała jedynie okres [...] lat [...] miesięcy i [...] dni. Nie uwzględniono jej natomiast okresu zatrudnienie w A w P. od [...] r. do [...] r., udokumentowany zeznaniami świadków, ponieważ umowa o pracę może być zawarta z osobą pełnoletnią lub pracownikiem młodocianym w celu odbycia praktyki nauki zawodu. Tymczasem – według organu I instancji – okres pracy wykazany w zeznaniach świadków przypada na [...] rok życia.
W odwołaniu A. S. podniosła, że w związku z wielokrotnymi reorganizacjami nie zachowały się dokumenty z okresu jej zatrudnienia w bibliotekach w P. i S. Dołączyła jednak zaświadczenie Wójta Gminy K. z [...] r. i zaświadczenie Wójta Gminy L. z tej samej daty, dotyczące tego zatrudnienia.
Zaskarżoną decyzją Wojewoda Ś. w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję I instancji jedynie w części dotyczącej daty nieprzyznania świadczenia przedemerytalnego i orzekł o nieprzyznaniu tego świadczenia z dniem [...] r.
Organ odwoławczy zasadniczo podzielił ustalenia i wnioski organu podstawowego stopnia. Wskazał, że strona zarejestrowała się jako bezrobotna w dniu [...] r., a w dniu [...] r. wystąpiła o przyznanie jej świadczenia przedemerytalnego. Nie zaliczył stronie okresu pracy od [...] r. do [...] r. z uwagi na rozbieżności w dokumentacji zgromadzonej przez Urząd Pracy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie jej prawa do świadczenia przedemerytalnego (prawidłowo oznaczyła zaskarżoną decyzję w piśmie uzupełniającym braki skargi). Skarżąca zarzuciła, że rozbieżności w zeznaniach świadków co do wymiaru czasu jej pracy nie mogą prowadzić do wniosku, że w ogóle nie pracowała w A w P. Była to praca na ½ etatu, a przez pomyłkę podała, iż rozpoczęła ją w wieku [...] lat. W świetle przedłożonych przez nią dokumentów, wykazujących jej zatrudnienie w bibliotece, pomyłka ta nie przekreśla jej uprawnień. Skarżąca zarzuciła też, że zanegowano zaświadczenie z Urzędów Gmin w L. i K., wystawione w oparciu o inne dokumenty. Jej zdaniem przepracowała wymagany okres do uzyskania świadczenia przedemerytalnego.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Kognicja tutejszego Sądu w niniejszej sprawie wynika z art., 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpatrywana skarga została właśnie wniesiona przed 1 stycznia 2004 r.
Skarga okazała się w pełni zasadna, bowiem wydane w sprawie decyzje administracyjne zapadły z naruszeniem przepisów postępowania, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaskarżona decyzja uchybia prawu już w samym zawartym w niej rozstrzygnięciu. Mianowicie uchyla ona decyzję I instancji tylko w części dotyczącej daty nieprzyznania świadczenia przedemerytalnego i określa tą datę na nowo w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Z takiego zapisu, jak i z motywów decyzji, wynikałoby, że intencją organu odwoławczego było utrzymanie decyzji pierwszoinstancyjnej w mocy w pozostałej części. Jednakowoż takie rozstrzygnięcie nie znalazło się w części dyspozytywnej decyzji, ani nie znajduje odzwierciedlenia w powołanej podstawie prawnej, w której brakuje przepisu art. 138 § 1 pkt 1 kpa, właściwego dla rozstrzygnięć utrzymujących w mocy (w całości lub w części) zaskarżone decyzje. Już to uchybienie nie pozwalało na zachowanie zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym.
Zdecydowanie należy zakwestionować też ustalenia organów obu instancji, w oparciu o które odmówiono przyznania skarżącej świadczenia przedemerytalnego. Argumentacja użyta w decyzji organu podstawowego stopnia jest wręcz niezrozumiała. Mowa jest w niej o niezaliczeniu okresu zatrudnienia od [...] r. do [...] r. gdyż przypada on na [...] rok życia skarżącej. Nie trzeba chyba się szerzej rozwodzić co do tego, że [...] lat skarżąca (ur. [...] r.) miała tylko w okresie od [...] r. do [...] r. Z motywów tego organu nie wynika też, czy nie zaliczono do stażu pracy wskazanego okresu ze względu na wiek skarżącej, czy też ustalono, że w okresie tym skarżąca w ogóle nie była zatrudniona. Akta administracyjne wykazują, że organ I instancji kontynuował postępowanie wyjaśniające po wydaniu decyzji, do czego już nie był upoważniony, zwłaszcza że nie zlecił mu tego organ odwoławczy w trybie art. 136 kpa. Świadczy to jedynie o niewyjaśnieniu sprawy w toku postępowania prowadzonego przed organem I instancji.
Z kolei ustalenia organu odwoławczego zostały poczynione w sposób sprzeczny z regułami swobodnej oceny dowodów, przewidzianej w art. 80 kpa. Organ ten nie zaliczył wymienionego wyżej okresu do stażu pracy ze względu na rozbieżności w dokumentacji zgromadzonej przez Urząd Pracy, ujmując w 9 – ciu punktach te rozbieżności. Innymi słowy mówiąc, jeżeli z kilku dowodów wynikają odmienne okoliczności, to według organu odwoławczego należy zdyskwalifikować wszystkie te dowody. Takie założenie jest nie do przyjęcia w ramach obowiązującej procedury administracyjnej. Wynika to wprost z art. 107 § 3 kpa, nakazującego, by w uzasadnieniu faktycznym decyzji zawarte było wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Organy administracyjne zobowiązane są więc do wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy (art. 7 i 77 § 1 kpa), poddanie zgromadzonego materiału dowodowego logicznej, kompletnej i logicznie poprawnej ocenie oraz dokonanie na jej podstawie stanowczych i przekonujących ustaleń, które dopiero umożliwią zastosowanie w sprawie właściwych przepisów prawa materialnego. W rozpatrywanej sprawie wymogi te nie zostały spełnione w najmniejszym stopniu, co uzasadnia przekazanie sprawy do rozpatrzenia od nowa przez organ I instancji. W toku dalszego postępowania należy poddać zgromadzony dotychczas materiał ocenie, o której wyżej była mowa, ewentualnie uzupełniając go, choćby przez szczegółowe przesłuchanie skarżącej. Zwrócić przy tym trzeba uwagę, że zatrudnienie skarżącej potwierdzone ostatnio zostało w zaświadczeniach urzędowych z [...] r., których treść nie została dotąd podważona.
Mają one też oparcie w treści innych dokumentów przedłożonych przez skarżącą, wskazujących ewidentnie o jej zatrudnieniu w bibliotekach. Skonkretyzowanie ustaleń w tym zakresie należy do organów administracyjnych, podobnie jak zbadanie dalszych przesłanek, od spełnienia których uzależnione jest prawo do świadczenia przedemerytalnego.
Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c, art. 135, art. 200 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji.
su.