Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu wniosku B. i W. małżonków K. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C. na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm. – zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym) decyzją z dnia [...] Nr [...] ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zakładu dziewiarskiego na nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] przy ul. [...] w C., obejmującej budowę dwukondygnacyjnego budynku tego zakładu oraz niezbędnych dla jego funkcjonowania urządzeń infrastruktury technicznej i elementów zagospodarowania terenu. W decyzji tej ustalono m.in. nieprzekraczalną linię zabudowy określoną na załączniku graficznym oraz określono w ogólny sposób wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W zakresie warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzono, że objęta zamierzeniem inwestycyjnym nieruchomość położona jest zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta C. zatwierdzonym uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w C. nr [...] z dnia [...] zmienionym uchwałą Rady Miasta C. Nr [...] z dnia [...] w strefie zabudowy ekstensywnej oznaczonej symbolem 18.12-5, z funkcją dominującą: domy jednorodzinne, małe domy mieszkalne i usługi.
Dla strefy tej plan ten przewiduje też zakaz lokalizacji uciążliwych zakładów produkcyjnych. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający stwierdził, że objęte nią zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami planu zagospodarowania oraz nie należy do inwestycji szkodliwych lub mogących pogorszyć stan środowiska, a nadto uzyskało pozytywną opinię Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. W odwołaniu od tej decyzji B. S. – właścicielka działki sąsiedniej zarzuciła, iż objęte nią zamierzenie jest sprzeczne z planem zagospodarowania gdyż nie można go zaliczyć do usług, a tylko takie są dopuszczalne w strefie mieszkaniowej. Podała, że wybudowanie zakładu spowoduje duże uciążliwości w korzystaniu z działek sąsiednich, w tym i jej działki na której ma powstać dom jednorodzinny, powodowane przez hałas maszyn dziewiarskich oraz ruch pojazdów związany z obsługą zakładu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...]utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 41, art. 42 ust. 1 i art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podzieliło stanowisko organu niższej instancji, iż objęta postępowaniem inwestycja jest zgodna z treścią obowiązującego dla tego terenu planu zagospodarowania przestrzennego. Mieści się ona bowiem w dopuszczalnych dla tego terenu usługach. Nadto SKO zwróciło uwagę, że zgodnie z planem nie jest dopuszczalne lokowanie na tym terenie jedynie zakładów uciążliwych, a do takich zakład dziewiarski się nie zalicza.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik B. S. wniósł o uchylenie decyzji organu obu instancji jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego oraz procedury administracyjnej. Podtrzymał twierdzenie, iż sporne zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z zapisem planu zagospodarowania zarzucił, że SKO nie ustosunkowało się w należyty sposób do treści odwołania od decyzji organu I instancji, w szczególności nie uzasadniło swojego stanowiska co do zaliczenia przedmiotowej inwestycji do usług.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Zainteresowani małżonkowie K. wnieśli o oddalenie skargi przychylając się do argumentacji SKO.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153 poz. 1269). W świetle treści art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym dla rozstrzygnięcia skargi decydujące znaczenie ma odpowiedź na pytanie czy organy obu instancji zasadnie uznały, że objęte postępowaniem zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na pytanie to należy udzielić zdaniem Sądu odpowiedzi pozytywnej. Z zapisu tego planu wprowadzającego zakaz lokalizacji na tym terenie uciążliwych zakładów produkcyjnych wynika bowiem a contrario, że dopuszcza on lokalizowanie nieuciążliwych zakładów produkcyjnych.
W konsekwencji należy przyjąć, że zgodnie z tym planem zakłady takie są zaliczane do usług, a to w sytuacji gdy nie zawiera on obowiązującego dla jego zapisów wykładni tego pojęcia. Należy bowiem założyć spójność tego aktu prawnego i logiczność działania organu uchwałodawczego. W tym kontekście należy też zwrócić uwagę, że wśród funkcji dominujących dla strefy w której położona jest objęta postępowaniem działka wymieniono usługi bez ich przedmiotowego ograniczenia. Należy zatem przyjąć, że nie chodzi w nim tylko o usługi podstawowe, czy też typowe dla terenów zabudowy mieszkaniowej. Gdyby uchwałodawca chciał lokalizować na tym terenie jedynie usługi uzupełniające dla terenów zabudowy mieszkaniowej to wyraźnie by o tym postanowił. Wówczas też usługi wymieniłby jako funkcję uzupełniającą a nie jedną z funkcji dominujących dla tego terenu. Z tego też względu żądanie skarżącej wzięcia pod uwagę potocznego znaczenia usług i to związanych jedynie z funkcją mieszkaniową nie znajduje zdaniem Sądu prawnego i faktycznego uzasadnienia.
Gdy jednocześnie nie zostało wykazane aby zakład dziewiarski zatrudniający 10 osób na zmianę roboczą stanowił uciążliwy zakład produkcyjny w rozumieniu w/w treści planu zagospodarowania przestrzennego, to również zdaniem Sądu brak było podstaw do odmowy ustalenia dla takiego zamierzenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271).