Uzasadnienie
Zgodnie z treścią art.50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz.1270 - zwanej dalej ustawą p.s.a./ w zw. z. treścią art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz.1271 - zwanej dalej ustawą p.w.u.p./ uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Identyczne w tym względzie unormowanie zawierał obowiązujący w czasie wniesienia rozpatrywanej skargi art.33 ust.2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. Nr 74 poz. 368 ze zm./. Interes prawny w rozumieniu tych przepisów może wynikać przy tym również z faktu skierowania do skarżącego zaskarżonego aktu /taka oparta na przesłankach formalnych koncepcja interesu do wniesienia skargi była akceptowana zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie na gruncie art.33 ust.2 ustawy o NSA/.
W konsekwencji uprawnionym do wniesienia skargi nie jest osoba fizyczna, która ani nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, nie do niej też była skierowana zaskarżona decyzja ani też nie legitymuje się interesem prawnym wypływającym z konkretnej normy prawa materialnego. Z taką zaś sytuacją mamy zdaniem Sądu do czynienia w odniesieniu do skarżących K. i J. małżonków Ł. Nie brali oni bowiem udziału w postępowaniu administracyjnym oraz nie legitymują się prawem do działki, która pozostawałaby w zasięgu oddziaływania objętej postępowaniem inwestycji. Jak bowiem wynika z oświadczenia skarżących K. Ł. i K. Ł., złożonych na rozprawie sądowej w dniu 21 kwietnia 2004r., K. i J. małżonkowie Ł. podarowali im sąsiednią działkę w [...] r. i od tego czasu oni są jej współwłaścicielami. Ponieważ skarżący K. i J. małżonkowie Ł. nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym to nie można też zdaniem Sądu przyjąć, że wnieśli oni skargę po wyczerpaniu środków zaskarżenia w rozumieniu art.52 §1 i § 2 ustawy p.s.a.
Z powyższych względów skarga K. i J. małżonków Ł. jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art.58 § 1 pkt 6 w zw z art.50 § 1 ustawy p.s.a. w zw. z art.97 § 1 ustawy p.w.u.p.
S./G