Uzasadnienie
Prezydent Miasta J. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 23 i art. 6 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) odmówił A. N. przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Jako uzasadnienie decyzji podał, iż strona w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się nie spełniła warunków określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych.
Od decyzji tej odwołanie wniosła skarżąca, która wystąpiła o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, gdyż odebrana została jej grupa inwalidzka, a renta którą straciła była jej jedynym źródłem utrzymania.
Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda Ś. przedstawił sytuację faktyczną skarżącej oraz przytoczył treść art. 23 wyżej wymienionej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i stwierdził, że skarżąca nie spełnia wymogów do otrzymania zasiłku bezrobotnych, ponieważ na podstawie art. 23 ust. 2 pkt 3 przytoczonej ustawy – do 365 dni, od których zależy nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych zalicza się okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy oraz renty szkoleniowej. Przepisy przywoływanej ustawy nie przewidują natomiast możliwości zaliczenia okresu pobierania renty rodzinnej do okresu, od którego zależy nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W tym stanie prawnym organ odwoławczy stwierdził, że skarżącej nie można zaliczyć żadnego okresu zatrudnienia lub innego zaliczanego na podstawie art. 23 ust. 1 i 2 powyższej ustawy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca wystąpiła o uchylenie w całości decyzji Wojewody Ś. i o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ nie ma żadnego środka utrzymania się. Podniosła, że od [...] przebywała na [...] grupie renty inwalidzkiej i dopiero [...] orzecznik ZUS odebrał jej prawo do renty inwalidzkiej, a jest osobą źle słyszącą i nie mogącą podjąć jakiejkolwiek pracy.
Wojewoda Ś. w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.
Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
W konsekwencji oznacza to, że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652) sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do postanowień art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jej działań, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia prawa dającego podstawę do uwzględnienia wniesionej skargi.
Ustawa z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) w art. 23 określa wymogi jakie musi spełnić osoba ubiegająca się o zasiłek dla bezrobotnych. Zgodnie z tym przepisem prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli spełnia łącznie dwa wymogi: nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, legitymuje się okresem co najmniej 365 dni zatrudnienia i osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, bądź okresem równorzędnym. Po myśli art. 23 ust. 2 pkt 3 wyżej wymienionej ustawy do wskazanego okresu 365 dni zalicza się okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, świadczenia rehabilitacyjnego oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestania prowadzenia pozarolniczej działalności – okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub opiekuńczego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca w dniu [...] zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w J. jako osoba bezrobotna. W następstwie tej rejestracji Prezydent Miasta J. decyzją z [...] odmówił skarżącej przyznania zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ skarżąca nie legitymowała się okresem 365 dni wymaganych do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych. Faktem jest, że skarżąca od [...] zaliczona była do [...] grupy inwalidzkiej i otrzymywała rentę z tytułu niezdolności do pracy, jednakże Zakład Ubezpieczeń Społecznych na jej wniosek decyzją z dnia [...] Nr [...] przyznał skarżącej rentę rodzinną po zmarłym mężu od [...] W tej sytuacji skarżąca począwszy od [...] nie pobierała już renty z tytułu niezdolności do pracy, a tylko pobieranie tej renty dałoby skarżącej prawo do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych. Tym samym skarżąca nie wypełniła przesłanek pozytywnych uprawniających do otrzymania przedmiotowego zasiłku.
Sąd administracyjny powołany został do kontroli legalności rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej, skoro zaskarżona decyzja Wojewody Ś. odpowiada wymogom stawianym przez obowiązujące przepisy prawa i mając na uwadze postanowienia art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę.
su.