Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Starosta Powiatu B. orzekł o uznaniu skarżącej M. L. za osobę bezrobotną z dniem [...] i jednocześnie o przyznaniu jej prawa do zasiłku od dnia [...] w wysokości [...] złotych miesięcznie.
W odwołaniu od tej decyzji skarżąca nie zgodziła się z wysokością przyznanego jej zasiłku dla bezrobotnych i wniosła o ustalenie tego zasiłku w "pełnej wysokości", a nie w wysokości stanowiącej 80%.
Powołała się przy tym na pismo Powiatowego Urzędu Pracy w B. z dnia [...], w którym to piśmie wyjaśniono jej przyczynę określenia zasiłku w wysokości orzeczonej decyzją organu pierwszej instancji. Wskazała, że zgodnie z treścią art. 8 ust. 7 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 roku o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. Nr 147, poz 687) wynika, że do okresu, od którego należy nabycie prawa do zasiłku zalicza się okresy zatrudnienia przed wejściem w życie tej ustawy, jeżeli w tym okresie podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne wynosiła co najmniej połowę najniższego miesięcznego wynagrodzenia. W jej ocenie przez te okresy należy rozumieć okres sprzed wejścia w życie znowelizowanego przepisu tj. przed 1 lipca 1997 roku, a nie sprzed wejścia w życie pozostałych przepisów ustawy zmieniającej tj. sprzed 1 stycznia 1997 roku.
W ten sposób pominięte zostały przy ustalaniu prawa do zasiłku okresy zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy przypadające pomiędzy 1 stycznia 1997 roku a 30 czerwca 1997 roku.
W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że organ pierwszej instancji prawidłowo nie zaliczył do okresu zatrudnienia, od którego zależy wysokość zasiłku dla bezrobotnych okresów zatrudnienia w wymiarze ½ etatu przypadających pomiędzy 1 stycznia 1997 roku a 30 czerwca 1997 roku. W ocenie bowiem organu należało zastosować przepis art. 24 ust. 2 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z tymi przepisami do okresów uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych zalicza się m.in. okresy zatrudnienia i osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o ustalenie kwoty zasiłku w pełnej wysokości.
W uzasadnieniu podtrzymała swoje stanowisko wyrażone wcześniej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Podkreśliła znaczenie art. 8 ust. 7 ustawy zmieniającej, a w szczególności wskazała na okresy, do których przepis ten się odnosi. Zarzuciła ponadto organowi odwoławczemu brak stanowiska w odniesieniu do zarzutu nie zaliczenia jej do okresu zatrudnienia skróconego okresu wypowiedzenia w firmie Spółka A. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumenty zawarte wcześniej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że ustawa zmieniająca weszła w życie 1 stycznia 1997 roku, a zatem przepis art. 8 ust. 7 tej ustawy znajdzie zastosowanie wyłącznie do okresów zatrudnienia sprzed tej daty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które skutkować musiał wyeliminowaniem tych decyzji z obrotu prawnego.
Zgodnie z art. 8 ust. 7 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 147, poz. 687) do okresu, od którego zależy nabycie prawa, wysokość i okres pobierania zasiłku, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, zalicza się również okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej i prowadzenie pozarolniczej działalności, przypadające przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli w tym okresie podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznego.
Na tej podstawie w postępowaniu administracyjnym zaliczono skarżącej do okresu zatrudnienia uprawniającego do przyznania zasiłku dla bezrobotnych okresy przypadające przed dniem 1 stycznia 1997 r., przyjmując, że ustawa ta w tym zakresie weszła w życie z dniem 1 stycznia 1997 r.
Tymczasem na podstawie art. 10 pkt 1 tej ustawy omawiana ustawa weszła w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem m.in. art. 23 ust. 1 pkt 2, który wszedł w życie pierwszego dnia siódmego miesiąca następującego po dniu ogłoszenia, tj. od dnia 1 lipca 1997 r. Do tego czasu obowiązywał m.in. art. 23 ust. 1 pkt 2a w brzmieniu przed nowelizacją, zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługiwało bezrobotnemu, który był zatrudniony co najmniej w połowie wymiaru czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie albo osiągał wynagrodzenie co najmniej w wysokości połowy najniższego wynagrodzenia.
Oznacza to, że okresy zatrudnienia, jeżeli podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne w okresie przed 1 lipca 1997 r. wynosiła co najmniej połowę najniższego wynagrodzenia, podlegają zaliczeniu do okresu zatrudnienia - na podstawie art. 8 ust. 7 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 147, poz. 687) - od którego zależy nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnego.
Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 marca 1998 roku w sprawie o sygn. akt II SA 1742/97 (niepublikowane).
Rozpoznając zatem ponownie wniosek skarżącej organ pierwszej instancji dokona stosownych ustaleń i doprowadzi do rozstrzygnięcia uwzględniającego wyrażone w niniejszym wyroku poglądy. W szczególności organ ten uwzględni okresy zatrudnienia w wymiarze ½ etatu przypadające pomiędzy 1 stycznia 1997 roku a 30 czerwca 1997 roku i w zależności od łącznej sumy okresów, od których uzależniona jest wysokość zasiłku, wyda stosowną decyzję.
Na marginesie należy zauważyć, że decyzja organu pierwszej instancji wydana został z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem z jej uzasadnienia nie wynikają motywy rozstrzygnięcia o przyznaniu zasiłku w takiej, a nie innej wysokości. Motywy te znalazły się dopiero w piśmie wyjaśniającym, co jednak w ocenie Sądu nie spełnia wymogów określonych przepisami postępowania.
Organy obu instancji rozpoznając sprawę ponownie, będą miały także na uwadze zmiany stanu prawnego wprowadzone ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001), ze szczególnym uwzględnieniem przepisów przejściowych.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.s.a., w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn, zm.).
W kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji (art. 152 p.s.a.) Sąd nie orzekł, albowiem decyzja organu pierwszej instancji została już wykonana w części niezaskarżonej, co powoduje, że rozstrzygnięcie w tej kwestii w stosunku do zaskarżonej decyzji jest bezprzedmiotowe.
O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.s.a.