Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] w przedmiocie uznania skargi Z.K. za nieuzasadnioną i umorzenia postępowania w zakresie składowania gruzu na ul. M. przez P.J.
W uzasadnieniu SKO podniosło, iż obowiązek utrzymania czystości i porządku na nieruchomości ciąży na jej właścicielu z mocy art. 5 ust. 1 ustawy z 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. nr 132, poz. 622 z zm.). Nie istnieje więc potrzeba, ani możliwość wydawania w tej materii decyzji, gdyż obowiązki w zakresie wskazanym w art. 5 ust. 1 ustawy z 1996 r. wpływają z normy prawnej. Ponieważ inicjator postępowania Z.K. twierdzi, iż P.J. składuje gruz na ul. M. w J., jego wniosek powinien uledz zbadaniu w zakresie określonym w art. 34 ustawy z dnia 7.04.2001 r. o odpadach (Dz. U. z 20.06.2001 r. z zm.).
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wójt Gminy J. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 34 ustawy z 7.04.2001 r. o odpadach (Dz. U. nr 62, poz. 628 z zm.) umorzył postępowanie w sprawie składowania gruzu przez P.J. Uzasadniając podjęte rozstrzygniecie podał, że w trakcie oględzin ustalono, że P.J. na swojej posesji przy ul. T., a nie na ul. M. składuje znikome ilości gruzu budowlanego (cegła, kamień, beton) pochodzące z remontu mieszkania. Gruz ten wykorzystuje na utwardzenie drogi, którą wykonuje na własnej posesji, jako drugi dojazd do ul. M., zostało już utwardzone około 20 m drogi. Wobec faktu, że gruz jest odpadem, ale nie odpadem niebezpiecznym, składowanym na posesji P.J. który wykorzystuje go na utwardzenie drogi brak jest podstaw do wydania decyzji w oparciu o art. 34 ustawy o odpadach.
Od powyższej decyzji złożył odwołanie Z.K. zarzucając, że przedmiotowy gruz jest składowany na ul. M. oraz iż zawiera eternit. Odwołujący deklarował podobnie jak w postępowaniu przed organem I instancji – posiadanie na powyższe okoliczności dowodów. Dowodów tych jednak nie załączył do odwołania (nie zostały też one złożone organowi I instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zaskarżoną decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Wójta Gminy J. W uzasadnieniu Kolegium podkreśliło, że z protokołu oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji wynika składowanie gruzu na terenie posesji P.J. i jego sukcesywne wykorzystywanie do utwardzenia drogi znajdującej się na tej nieruchomości. Fakt istnienia drogi na nieruchomości potwierdza mapa geodezyjna, która przewiduje wzdłuż północnej granicy działki drogę wewnętrzną.
Nadto w trakcie oględzin ustalono, że gruz nie zawiera eternitu, co z jednej strony czyni zbędnym przeprowadzania ekspertyzy, a z drugiej nie daje podstaw do wydania decyzji przewidzianej w art. 34 ustawy o odpadach. Postępowanie w sprawie składowania gruzu jako bezprzedmiotowe podlegało więc umorzeniu.
W skardze do Sądu Z.K. powtórzył zarzuty odwołania, a nadto twierdził, iż organy nienależycie przeprowadziły postępowanie dowodowe, utrudniały mu dostęp do akt i sporządzenie z nich odpisów.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wskazał, że postępowanie zostało przeprowadzone wnikliwie o czym świadczą kilkakrotnie oględziny, w których skarżący odmawiał udziału. Nie jest prawdą by skarżący zwracał się do organów o sporządzenie odpisów z akt w trybie art. 73 – 74 kp. W trakcie postępowania nie złożył też żadnych dowodów, które mogłyby stać się podstawą ustaleń odmiennych niż te, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach (Dz. U. nr 62, poz. 628 z zm.) odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należące do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć lub do ich pozbycia jest zobowiązany. Już w tym miejscu należy wskazać, że gruz budowlany pochodzący z działalności remontowej zalicza się do odpadów (załącznik nr 1 – Q 16). Jednakże jak wynika z wyżej przywołanej definicji odpadów nie każdy gruz budowlany jest odpadem. Definicja ta ma bowiem charakter subiektywny i zgodnie z nią odpad powstaje z chwilą gdy faktycznie władający nim nie znajduje dla niego dalszego zastosowania, chyba że do pozbycia się go jest zobowiązany.
Artykuł 34 ustawy o odpadach przewiduje wydanie decyzji przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) nakazującej posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania.
Warunkiem wydania powyższej decyzji jest więc ustalenie, iż dana materia jest dla jej posiadacza odpadem a więc nie przewiduje on dla niej dalszego wykorzystania i że jest składowana w nieprzeznaczonym do tego miejscu.
Z postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy orzekające, wynika, iż P.J. składuje na własnej nieruchomości gruz budowlany, który stopniowo wykorzystuje na utwardzenie drogi wewnętrznej. Okoliczność wykorzystania gruzu jako surowca wtórnego przez P.J. została potwierdzona kilkoma kolejnymi oględzinami. Skoro posiadacz gruzu wykorzystuje go jako surowiec do utwardzenia drogi, to gruz ten nie jest odpadem w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. Brak więc było podstaw do wydania decyzji o której mowa w art. 34 ustawy o odpadach.
Sytuacja przedstawiałaby się inaczej gdyby przedmiotowy gruz zawierał składniki przesądzające o zaliczeniu go do odpadów niebezpiecznych – art. 3 ust. 2 ustawy o odpadach – do usunięcia których posiadacz byłby zobowiązany.
Oględziny nie wykazały jednak by w gruzie znajdował się eternit lub inne niebezpieczne czy szkodliwe składniki. Te wyniki oględzin uprawniały organy orzekające do pominięcia dowodów z ekspertyzy.
W tym miejscu zdaniem Sądu należy podkreślić, że odmienne twierdzenia skarżącego nie zasługują na wiarę. Skarżący bowiem nie stawił się na żadne z oględzin, a ponieważ udział w tej czynności umożliwiłby mu wskazanie na ewentualne szkodliwe składniki gruzu i uwiarygodnił żądanie przeprowadzenia ekspertyzy. To samo dotyczy twierdzeń skarżącego odnośnie wysypywania gruzu na ul. M. W tym zakresie także skarżący nie przedłożył żadnego dowodu mimo, iż na posiadanie takich wskazywał w odwołaniu i skardze oraz licznych pismach procesowych.
Skoro więc niewadliwe postępowanie dowodowe doprowadziło do ustalenia braku składowania przez P.J. odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym umorzenie postępowania w przedmiocie wydania decyzji z art. 34 ustawy o odpadach odpowiada prawu.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r, - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z zm.) oddalił skargę.
su.