Uzasadnienie
Prezydent Miasta B.-B. decyzją wydaną na podstawie art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ wstrzymał prowadzone samowolnie roboty budowlane związane z budowa domu mieszkalnego i wolno stojącego garażu, przez państwa Annę i Edwarda S., na działce przy ul. K. 38 w B.-B.
W dalszym ciągu postępowanie odrębnie było prowadzone w stosunku do budynku mieszkalnego i garażu.
W sprawie związanej z samowolną realizacją garażu zapadały różne decyzje uchylane w trybie instancji.
Ostatecznie w dniu 17 lipca 1998 r. organ I instancji na podstawie art. 36 i art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. udzielił państwu S. pozwolenia na budowę, obejmującego kontynuację robót budowlanych rozpoczętych bez wymaganego zezwolenia związanych z budową garażu przeznaczonego wyłącznie dla samochodów osobowych, a to zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym stanowiącym załącznik do tej decyzji /pow. zabudowy 132,79 m2, pow. użytkowa 112,94 m2, kubatura 480 m3/.
Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy w dniu 9 listopada 1998 r.
Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II SA/Ka 2433/98 oddalił skargę Ludwika W. /sąsiada inwestora/ na decyzję z dnia 9 listopada 1998 r. (...) stwierdzając, że w istocie była to decyzja zezwalająca na wznowienie robót budowlanych przy budynku garażowym przeznaczonym wyłącznie do garażowania samochodów osobowych.
Jeszcze przed wydaniem decyzji ostatecznej z dnia 9.11.1998 r. bo w dniu 15.10.1998 r. przeprowadzona kontrola placu budowy wykazała, że inwestor dokonał samowolnie następujących odstępstw od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia 17.07.1998 r.: odmienna wysokość wrót garażowych, wielkość i kształt okien poddasza, wysokość "ścianki kolankowej", dodatkowe wykonanie elementów klatki schodowej, płyty balkonowej i otworu drzwiowego na balkon.
W związku z tym w dniu 16.10.1998 r. organ I instancji wstrzymał prowadzone roboty budowlane, a w dniu 2.11.1998 r. Prezydent B.-B. decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ nakazał inwestorom - państwu S. - doprowadzić wykonywane roboty przy budowie dwustanowiskowego garażu do stanu zgodności z dokumentacją zatwierdzoną decyzją z dnia 17.07.1998 r.
W odwołaniu państwo S. podnieśli, że w dokumentacji zatwierdzonej były błędy, których likwidacja wymusiła "zwiększenie ścianki kolankowej" co spowodowało powstanie poddasza o charakterze mieszkalnym. Natomiast powiększenie bram wjazdowych jest wynikiem zamiaru nabycia samochodu dostawczego. Ponadto odwołujący się twierdzili, że aneks obrazujący stwierdzone zmiany złożyli organowi, a ich wykonanie nastąpiło jedynie przed czasem.
Wojewoda B. zaskarżoną decyzja z dnia 19.02.1999 r. utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu między innymi podał, że inwestor istotnie złożył aneks do projektu zatwierdzonego decyzją z 17.07.1998 r. ale miało to miejsce 23.10.1998 r., a więc po oględzinach w dniu 15.10.1998 r. i w trakcie trwającego już postępowania.
W skardze Edward S. powtórzył zarzuty odwołania i twierdził, że organ orzekający naruszył art. 7, art. 77, art. 80 Kpa.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja - mimo zdaniem Sądu niewłaściwej podstawy prawnej - odpowiada prawu.
Z akt sprawy wynika, że postępowanie administracyjne w stosunku do samowolnie wznoszonego garażu organ wszczął przed dniem 1 stycznia 1995 r., wstrzymując decyzją z dnia 19 września 1994 r. wydaną na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. roboty budowlane związane z garażem. Oznacza to, że do sprawy budowy tego obiektu w dalszym ciągu mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Ten fakt podkreślił w wyroku z dnia 12 grudnia 2000 r. NSA oddalając w sprawie II SA/Ka 2433/98 skargę na decyzję w przedmiocie wznowienia robót budowlanych przy garażu.
W związku z tym Sąd przyjął, że ta ostatnia decyzja znajduje oparcie w art. 36 starego prawa.
Z podlegającej kontroli Sądu decyzji w sprawie II SA/Ka 2433/98 wynika, że inwestorowi zezwolono na kontynuację budowy dwustanowiskowego garażu dla samochodów osobowych. Świadczy o tym zatwierdzony decyzją z dnia 17.07.1998 r. projekt budowlany.
Z protokołu oględzin z dnia 15.10.1998 r. jednoznacznie wynika, że skarżący odstąpił od zatwierdzonego projektu w sposób tak znaczny, że projektowany garaż zamienił się w części w pomieszczenia mieszkalne. Nie przeczy temu sam skarżący, przy czym złożenie aneksu dopiero w dniu 23.10.1998 r. a więc po wstrzymaniu stwierdzonych odstępstw, nie może zmienić oceny organów, że miały one charakter samowoli.
Co do zasady decyzja nakazująca doprowadzenie realizowanego obiektu do stanu zgodnego z zatwierdzoną dokumentacją projektową decyzją z dnia 17.07.1998 r. /utrzymaną w mocy decyzją z dnia 9.11.1998 r./ odpowiada prawu.
Skoro jednak jak na wstępie stwierdzono, postępowanie w stosunku do samowolnie realizowanego garażu rozpoczęto przed 1.01.1995 r. a zezwolenia na kontynuację wstrzymanych robót udzielono w oparciu o przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. to i podstawą kontrolowanej decyzji powinien być art. 36 ustawy z dnia 24 października 1974 r., co w przypadku niedostosowania się przez inwestora do nakazu dokonania czynności, zmian mających na celu doprowadzić obiekt do stanu zgodności z zatwierdzonym projektem stworzy możliwość zastosowania sankcji z art. 36 ust. 3 tego prawa.
Ponieważ jednak - jak wskazano wyżej - powyższe uchybienie nie miało wpływu na prawidłowość merytorycznego rozstrzygnięcia, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ o NSA.