Uzasadnienie
Na skutek decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] roku Nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., ponownie rozpoznając sprawę pozbawienia istniejących krat na balustradzie balkonu nr [...] elementów umożliwiających wspinanie się po nich na wyższą kondygnację w budynku przy ul. [...] w B.oraz w zakresie krat zamontowanych na balustradzie balkonu nr [...] przedmiotowego budynku, decyzją z dnia [...] roku Nr [...] umorzył postępowanie na zasadzie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że do czasu jej wydania z krat zamontowanych na balustradzie balkonu nr [...] usunięto już w [...] roku wszystkie elementy poziome, jak również że najemca lokalu nr [...] wykonał wszystkie zalecenia decyzji organu drugiej instancji z dnia [...] roku i w takim stanie rzeczy brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania.
W odwołaniu od tej decyzji skarżąca B. I. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 10, art. 105 § 1 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazując na powyższe skarżąca podniosła, że naruszenie tych przepisów doprowadziło do wydania decyzji, w której organ pierwszej instancji nie zastosował się do zaleceń organu odwoławczego zawartych we wcześniejszej decyzji kasacyjnej. W szczególności, zdaniem skarżącej nie zbadano, czy przedmiotowa inwestycja spełnia wymagania określone w § 300 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140 z późn. zm.), a
Sygn.akt II SA/Ka 717/02 ponadto czy spełnia wymagania przeciwpożarowe, jak też zgodność działania inwestora z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego.
Rozpoznając to odwołanie organ odwoławczy, po ustaleniu przysługującego skarżącej tytułu prawnego do zajmowanego przez nią lokalu w przedmiotowym budynku, wydał w dniu [...] roku decyzję, na mocy której umorzył postępowanie odwoławcze na zasadzie art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Organ odwoławczy ustalił bowiem, że skarżąca jako "najemca" jednego z mieszkań budynku przy ul. [...] w B. nie wykazała posiadania w sprawie indywidualnego interesu prawnego, który zgodnie z przepisem art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego jest niezbędny do uznania podmiotu za stronę postępowania. Wskazał przy tym, że interes prawny w rozumieniu powołanego przepisu winien być poparty przepisami prawa materialnego.
W skardze na tą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca wniosła o jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. Powtórzyła swoje zarzuty, które wcześniej sformułowała w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a ponadto w pierwszej kolejności zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez odmówienie jej przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym. Jej zdaniem w ten sposób doszło do naruszenia przepisów art. 6 i art. 9 Kpa przez brak jakiegokolwiek poinformowania skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw.
Dodatkowo nie zgadzając się z pominięciem jej jako strony postępowania, skarżąca wskazała, że całe wcześniejsze postępowanie administracyjne toczyło się z jej udziałem, jak również, że błędnie organ odwoławczy przyjął, jakoby przymiot strony przysługiwał wyłącznie inwestorowi i właścicielowi budynku, nie zaś osobie użytkującej lokal na podstawie spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego.
W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisem art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Interes prawny w rozumieniu powołanego przepisu musi być rozumiany jako interes materialnoprawny, a więc ewentualne naruszenie tego interesu winno mieć poparcie w konkretnym przepisie prawa materialnego. Musi zatem istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu.
W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną do prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania. Zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego adresatem decyzji, o której mowa w art. 51 tego prawa, a tym samym stronami postępowania administracyjnego mogą być inwestor, właściciel lub zarządca obiektu. W sytuacji, w której występuje więcej podmiotów w charakterze inwestora, właściciela lub zarządcy, wszyscy oni powinni być uczestnikami postępowania zmierzającego do wydania decyzji w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma przymiotu strony w takim postępowaniu członek spółdzielni mieszkaniowej (vide np.: wyrok NSA z dnia 3 lipca 2001 roku, IV SA 1610/99, LEX nr 53445). Nie jest on bowiem ani właścicielem, ani zarządcą, ani także inwestorem w rozumieniu przepisów Prawa
Sygn.akt II SA/Ka 717/02 budowlanego. Nie jest także uprawniony do reprezentowania interesów spółdzielni mieszkaniowej.
Na każdym etapie postępowania administracyjnego obowiązkiem organów administracyjnych jest ustalenie kręgu osób posiadających przymiot strony w rozumieniu art. 28 Kpa. Obowiązkiem organów jest również ustalenie, czy osoby, które w toku postępowania administracyjnego były traktowane jako strony w istocie nimi są. Dopuszczenie przez organ administracji publicznej jakiejś osoby do udziału w postępowaniu nie czyni z niej automatycznie strony tego postępowania w rozumieniu art. 28 Kpa. O tym bowiem, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danej osoby, bądź dopuszczenie jej przez organ do udziału w nim, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby, jako interes prawny (vide: wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2001 roku, I SA 511/00, LEX nr 54725).
W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja wydana został zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a zatem brak jest podstaw do jej uchylenia.
Wobec powyższego skarga nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).