Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zamurowania otworów okiennych w bocznej ścianie budynku nr [...] przy ul. [...] w S. jako bezprzedmiotowe.
Prowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie wszczęte zostało na wniosek S.G., w którym to wniosku domagał się nakazania zamurowania przedmiotowych otworów okiennych.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że budynek położony w S. przy ul. [...] stanowi własność W.S., że istnieje od [...], że co najmniej od [...] w ścianie szczytowej istniały dwa okna stanowiące doświetlenie pomieszczeń na poddaszu. Organ ustalił również, że w latach [...] dokonano remontu polegającego na wymianie okien i że wymienione okna odbiegają swoimi wymiarami od tych, które istniały tam wcześniej. Przywołał także wyrok NSA z 28 lutego 2000 roku, sygn. akt II SA/Ka 367/98, w którym Sąd wyraził pogląd, że nie można nakazać likwidacji otworu okiennego usytuowanego w granicy nieruchomości, istniejącego 30 lat z tego powodu, iż sąsiad ma zamiar budowy domu.
W odwołaniu od tej decyzji S.G. zarzucił pominięcie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji dowodów z planu, pozwolenia i protokołu powykonawczego, pominięcie dowodu z decyzji SKO w B. z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla "luki" pomiędzy budynkami nr [...] i [...] przy ul. [...] w S. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne rozpoznanie sprawy.
Rozpoznając to odwołanie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] postanowił utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. Dodatkowo wskazał, że analiza dowodów wskazuje na to, że przedmiotowe otwory okienne istniały co najmniej od [...] tj. od daty sporządzenia projektu budowlanego.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy stwierdził, że nie mogą one być uwzględnione, albowiem nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w rozpatrywanej sprawie.
Skargę na tą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł W.G. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji błędy w ustaleniach faktycznych, pominięcie dowodów z wcześniej wspomnianej decyzji SKO, a także z planu miejscowego i opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w sprawie zabudowy "luki", rażąco błędne odczytanie dowodów z projektu, planów i protokołów powykonawczych oraz pominięcie dowodu z wniosku o pozwolenie na budowę. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji PINB w C. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację prezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza w ocenie Sądu obowiązujących w dacie jej wydania przepisów prawa.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Postępowanie administracyjne w niniejsze sprawie prowadzone było przez organy nadzoru budowlanego na wniosek strony, która domagała się nakazania zamurowania otworów okiennych w budynku usytuowanym na działce sąsiedniej. Istotą postępowania wyjaśniającego w tej sprawie było więc ustalenie przez organy administracyjne, czy zachodzą przesłanki do wydania decyzji nakazującej zamurowanie otworów okiennych.
W trakcie tego postępowania bezspornie ustalono, że otwory okienne w spornym budynku istniały co najmniej od lat [...]. Również skarżący nie kwestionował takiego ustalenia, a jedynie wskazywał inną datę wymiany starych okien na nowe, co jednak zdaniem Sądu pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2000 roku sygn. akt II SA/Ka 367/98, zgodnie z którym nie można nakazać likwidacji otworu okiennego usytuowanego w granicy nieruchomości, istniejącego od trzydziestu lat z tego powodu, że sąsiad ma zamiar budowy. Dodatkowo wskazać należy, że w niniejszej sprawie przedmiotowe otwory okienne nie są położone w granicy nieruchomości, co tym bardziej zasadnym czyni prezentowany pogląd.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że nie mają one znaczenia ani wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Tak ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i decyzje w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a także opinia konserwatora zabytków w żaden sposób nie mogą stanowić o niezgodności z prawem w odniesieniu do otworów okiennych istniejącego budynku położonego na sąsiedniej nieruchomości. Z kolei kwestia postępowania zmierzającego do uzyskania pozwolenia na budowę, jak i kwestie związane z posiadaniem tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to sprawy, które są lub mogą stanowić przedmiot odrębnych postępowań, których wynik również pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa, a zatem skarga nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).