Uzasadnienie
Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] – po rozpatrzeniu wniosku inwestora A Sp. z o.o. z dnia [...] – na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z dnia 7.07.1994 r. (tj. Dz. U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 z zm.) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z adaptacją części budynku zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w B. na spalarnie odpadów medycznych.
Jako przyczynę odmowy organ orzekający wskazał nie wykonanie przez inwestora obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...], w którym wezwano inwestora do przedłożenia w terminie do [...] decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. uzgadniającego raport oddziaływania wnioskowanej inwestycji na środowisko.
W odwołaniu inwestor podniósł, że nałożenie obowiązku uzgodnienia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko z powiatowym inspektorem sanitarnym nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy z dnia [...] o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 100, poz. 1085) – art. 4 ust. 3 pkt 1 i ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627) – art. 378 art.
2. Odwołujący wskazał, że z w/w przepisów wynika obowiązek uzgodnienia projektowanej inwestycji wraz z raportem jej oddziaływania na środowisko z Wojewodą oraz, że w przedmiotowej sprawie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] uzgodnił projekt wnioskowanej spalarni odpadów medycznych.
Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazując na fakt, że sporna inwestycja w świetle art. 4, ust. 3 ustawy z 27.07.2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska (...) i rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14.08.1998 r. w sprawie określenia inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogących pogorszyć stan środowiska (...) Dz. U. nr 93, poz. 589 z zm. należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym zgodnie z art. 48 ustawy Prawo ochrony środowiska decyzja o pozwoleniu na budowę może być wydana po uzgodnieniu z organem ochrony środowiska, którym w niniejszej sprawie jest Wojewoda – art. 378 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz organem określonym w art. 57 tej ustawy to jest powiatowym inspektorem sanitarnym. Brak tego ostatniego uzgodnienia uzasadniał zobowiązanie inwestora do jego złożenia, a nie wykonanie tego obowiązku odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego inwestor podtrzymał zarzuty i ich argumentacje – zgłoszone w odwołaniu. Zdaniem skarżącego zgodnie z art. 57 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska organem właściwym do dokonania uzgodnień przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2 w/w ustawy, to jest pozwolenie na budowę, jest powiatowy inspektor sanitarny ale tylko w odniesieniu do przedsięwzięć, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Projektowana inwestycja jest natomiast zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowiska określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, a uzgodnienie tych inwestycji pozostaje w kompetencji Wojewody.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Przyznał, że zarzut skargi co do bezpodstawności żądania uzgodnienia decyzji i raportu z powiatowym inspektorem sanitarnym jest zasadny. Nie mogło to jednak spowodować uwzględnienia skargi w trybie art. 38 ust. 2 ustawy o NSA, ponieważ w wyniku dodatkowego postępowania uzupełniającego wyszły na jaw nowe okoliczności, które wg organu wykluczyły możliwość uchylenia wcześniejszych decyzji i uwzględnienia wniosku inwestora. W trakcie uzupełniającego postępowania, w którym organ odwoławczy zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o dokonanie oceny projektu inwestycji i jej wcześniejszych uzgodnień, wykazano istotne uchybienia projektu budowlanego spalarni i raportu jej oddziaływania na środowisko w stosunku do obowiązującego od dnia 7.02.2003 r. rozporządzenia Ministra Zdrowia z 23.12.2002 r. w sprawie dopuszczalnych sposobów i warunków unieszkodliwiania odpadów medycznych i weterynaryjnych (Dz. U. z 2003 r., nr 8, poz. 104).
W związku z powyższym, mimo pierwotnego zamiaru uznania skargi za słuszną, organ ze względu na stwierdzone uchybienia projektu budowlanego, zdecydował o podtrzymaniu stanowiska zajętego w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia [...] skarżący podkreślił, iż rozporządzenie z dnia 23.12.2002 r. w sprawie dopuszczalnych sposobów i warunków unieszkodliwiania odpadów medycznych i weterynaryjnych, nie obowiązywało w czasie opracowywania projektu budowlanego i jego uzgodnienia z Wojewodą.
Natomiast jest rzeczą oczywistą, iż przed oddaniem do użytkowania obiekt i instalacja do termicznego przekształcenia odpadów będzie zgodna z aktualnie obowiązującymi przepisami, w tym załącznikiem nr 2 do rozporządzenia z 22.12.2002 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. a więc pod rządami ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11.05.1995 r. (Dz. U. nr 74, poz. 368 z zm.) wyżej powołana ustawa utraciła moc z dniem 1.01.2004 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z zm.). Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), dalej określona jako p.s.a.
Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25.04.2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w tej sytuacji jest sądem właściwym do rozpoznania przedmiotowej sprawy.
Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę – przebudowę części budynku na spalarnie odpadów medycznych – został złożony [...], a więc pod rządami ustawy Prawo ochrony środowiska z dnia 27.04.2001 r. (Dz. U. nr 62, poz. 627 z zm.) Objęta wnioskiem inwestycja jest zgodnie z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14.07.1998 roku w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. nr 98, poz. 589 z zm.) inwestycją szczególnie szkodliwą dla środowiska i zdrowia ludzi (§ 1 pkt 13). Oznacza to, że w związku z art. 4 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27.07.2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 10, poz. 1085) jest ona przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, określonym w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska.
W stosunku do takich przedsięwzięć wymagane jest przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w trybie Rozdziału 2 ustawy z 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska. Postępowanie takie przeprowadza organ administracyjny właściwy do wydania decyzji, a w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę wnioskodawca przedkłada projekt budowlany i raport oddziaływania na środowisko celem uzgodnienia z organami o których mowa w art. 48 ust. 2 Prawa ochrony środowiska. Uzgodnienie następuje w formie decyzji.
Zgodnie z art. 48 ust. 2 Prawa ochrony środowiska decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę wydaje się po uzgodnieniu:
- 1) z organem ochrony środowiska
- 2) z organem określonym w art. 57 ustawy
W dacie wydania zaskarżonej decyzji – zgodnie z art. 57 ust. 1 Prawa ochrony środowiska organem właściwym do dokonania uzgodnienia oraz wydania opinii odpowiednio w sprawie obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko lub jego zakresu był powiatowy inspektor sanitarny, ale tylko w odniesieniu do przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy (inwestycja mogąca znacząco oddziaływać na środowisko to jest inwestycja mogąca pogorszyć stan środowiska z rozporządzenia z dnia 14.08.1998 r.– art. 4 ust.3 ustawy wprowadzającej ustawę Prawo ochrony środowiska).
Ponieważ inwestycja będąca przedmiotem zaskarżonej decyzji nie jest inwestycją określoną w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, ale inwestycja o której mowa art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy to stosownie do art. 378 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska organem właściwym do uzgodnienia decyzji był wojewoda.
Obowiązek uzgodnienia decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji określonej w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym istnieje dopiero od dnia 8.12.2003 r., kiedy to wszedł w życie znowelizowany ustawę zmieniającą z dnia 3.10.2003 r. (Dz. U. Nr 190, poz. 1865) art. 57.
Skoro więc skarżący złożył organowi orzekającemu decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] uzgadniającą projekt budowlany spalarni odpadów to wywiązał się z obowiązku określonego w art. 48 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska.
Organy obu instancji bez podstawy prawnej domagały się od skarżącego złożenia uzgodnienia także z powiatowym inspektorem sanitarnym, a w konsekwencji z powodu braku tego uzgodnienia z naruszeniem – wskazanych wyżej – przepisów ustawy z dnia 27.04.2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627) i ustawy z dnia 27.07.2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 100, poz. 1085) odmówiły zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.
Tej oceny Sądu nie może zmienić uzupełniające postępowanie dowodowe, które organ odwoławczy przeprowadził po wydaniu zaskarżonej decyzji i po złożeniu skargi do Sądu.
Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Przeprowadzenie takiego postępowania narusza prawa strony, bowiem uniemożliwia jej zajęcie stanowiska co do dowodów przeprowadzonych po zakończeniu postępowania, stanowi naruszenie przepisów art. 6,7,8,10 i 11 Kpa, a także art. 81 i 107 § 3 kpa.
Dodatkowo Sąd stwierdza, że dowodów tego "uzupełniającego postępowania na które organ odwoławczy powołał się w odpowiedzi na skargę nie dołączono do akt sprawy.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera a i c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję.
W wyroku nie zamieszczono rozstrzygnięcia przewidzianego art. 152 p.s.a. z uwagi na fakt niewykonalności zaskarżonej decyzji.
Rozstrzygnięcie o kosztach oparto na art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w związku z art. 97 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
su