Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w P. nałożył na M. K. karę pieniężną w kwocie [...] zł za korzystanie z dróg krajowych bez wniesienia należnej opłaty.
Na skutek odwołania strony zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Decyzję II instancji podpisał Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w K. M. N.- B., powołując się na upoważnienie Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji.
Rozpatrując skargę M. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Jednym z warunków ważności decyzji administracyjnej jest wydanie jej przez kompetentny organ. W czasie, gdy wydawana była zaskarżona decyzja Policja była uprawniona do nakładania przedmiotowych kar pieniężnych stosownie do art. 93 ust. 1, w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm./.
Zgodnie z art. 93 ust. 5 tej ustawy od decyzji o nałożeniu kary przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego nad organem, który karę tę nałożył. Według art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /j.t. Dz.U. Nr 7 z 2002 r., poz. 58 ze zm./ w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w stosunku do komendanta powiatowego Policji jest komendant wojewódzki Policji. Tak więc organem odwoławczym w niniejszej sprawie mógł być tylko Ś.Wojewódzki Komendant Policji. Wobec braku odmiennych uregulowań w wymienionych ustawach organ ten mógł w trybie art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego w formie pisemnej upoważnić pracowników /funkcjonariuszy/ kierowanej jednostki do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, w tym do wydawania decyzji administracyjnych. Osoba podpisana pod zaskarżoną decyzją powołała się właśnie na upoważnienie Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji.
Organ ten został wezwany przez Sąd do przedstawienia takiego upoważnienia. W zakreślonym terminie przedłożone zostały dwie decyzje Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji: Nr [...] z [...] i Nr [...] z dnia [...] dotyczące upoważnienia Naczelników Wydziałów i ich zastępców do załatwienia określonych spraw w imieniu tego Komendanta. W drugiej z tych decyzji upoważniono Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego i jego zastępcę do wydawania decyzji administracyjnych i postanowień w sprawach odwołań od decyzji dotyczących kar pieniężnych nakładanych na podstawie ustawy o transporcie drogowym. Wprawdzie w podstawie prawnej decyzji powołano art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego, jednak zawarte w tej decyzji upoważnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu. Przewiduje on udzielenie pisemnego upoważnienia dla pracowników określonej jednostki organizacyjnej. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że upoważnienie do podpisywania decyzji w imieniu organu administracyjnego winno być udzielone imiennie na piśmie dla konkretnego pracownika.
Może ono być załącznikiem do zakresu czynności tego pracownika, może też być udzielane jednorazowo /vide: C.Martysz w: G.Łaszczyca, C.Martysz, A.Matan - Postępowanie administracyjne ogólne, Warszawa 2003 r. s. 669/. Tymczasem Ś.i Wojewódzki Komendant Policji upoważnił do wydawania decyzji administracyjnych nie wymienionym z imienia i nazwiska pracownikom własnego aparatu pomocniczego, lecz wszystkim tym, którzy zajmują lub będą zajmować określone stanowiska w tym aparacie. Tak udzielone upoważnienie nie odpowiada wskazanym wymogom art. 268a Kpa.
W konsekwencji należało stwierdzić, że zaskarżoną decyzję podpisała osoba nie dysponująca prawidłowo udzielonym upoważnieniem. Wydanie zaś decyzji przez osobę nie posiadającą do tego upoważnienia organu stanowi kwalifikowaną wadę tej decyzji powodującą jej nieważność /por. J.Borkowski /w/ B.Adamiak, J.Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Beck 2004 r. s. 729/.
Ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm./, w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, stwierdzono jej nieważność. Wskazana przyczyna tego rozstrzygnięcia powoduje, że Sąd nie rozpatrywał zagadnień merytorycznych związanych z przedmiotową sprawą. Dopiero decyzja podjęta przez uprawnioną osobę będzie mogła bowiem stanowić przedmiot całościowej kontroli.
O wykonalności decyzji orzeczono z mocy art. 152, a o kosztach - z mocy art. 200 i 205 § 1 wskazanego wyżej Prawa.
SJ/