Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [...], podjętą w dniu [...] na podstawie art. 66 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), nakazał B.R. i T.R. zaniechania użytkowania obiektów położonych na działce nr [...] przy ul. [...] w K. – na cele związane z rozbiórką i konfekcjonowaniem mięsa. Powołując się na wynik oględzin z dnia [...], organ I instancji stwierdził bowiem, iż właściciele nieruchomości dokonali samowolnej zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania obiektów służących pierwotnie jako magazyny. W świetle regulacji prawnej, nie ma zaś możliwości zalegalizowania dokonanej samowolnie zmiany sposobu użytkowania.
W odwołaniu od decyzji B.R. i T.R. wnieśli o wstrzymanie jej wykonalności, a następnie uchylenie w razie uzyskania pozytywnych opinii o możliwości wykorzystania obiektów na cele związane z rozbiórką i konfekcjonowaniem mięsa, o które wystąpili.
Zaskarżoną decyzją, wydaną up. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji jako zgodne z prawem budowlanym, które nie przewiduje możliwości legalizacji spornej inwestycji z uwagi na fakt, iż dokonana zmiana sposobu użytkowania narusza zapisy planu miejscowego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego T.R. i B.R. domagali się uchylenia względnie stwierdzenia niezgodności z prawem decyzji organu odwoławczego, jako wydanej z naruszeniem art. 66 i 71 Prawa budowlanego oraz art. 7 i 77 § 1 kpa. Zdaniem skarżących, nie doszło bowiem do takiej zmiany sposobu użytkowania obiektów, które wymagałoby stosownego pozwolenia, gdyż była w nich już uprzednio prowadzona działalność gospodarcza. Nie wyjaśniono też wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, bowiem decyzję wydano przed zajęcie stanowiska w sprawie możliwości prowadzenia w niej działalności i przed zmianą planu miejscowego.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
W świetle art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie – tekst jednolity Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany użytkować obiekt zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać go w należytym stanie technicznym i estetycznym. W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem bądź w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, właściwy organ nadzoru budowlanego obowiązany jest wydać decyzję nakazującą usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (art. 66 pkt 3 Prawa budowlanego).
Aczkolwiek nie wiadomo, jakie było przeznaczenie spornych obiektów w dacie ich budowy z uwagi na brak dokumentacji w zakresie pozwolenia na budowę, jednak zgodnie z odpisem księgi wieczystej KW nr [...] Sądu Rejonowego w K., obiekty budowlane, stanowiące odrębne nieruchomości na działce nr [...], określono jako magazyn [...], wiata – garaż, wiata metalowa, barak magazynowy (k. 8 akt adm.). Stąd też sporne obiekty były uprzednio przeznaczone na cele magazynowe.
Zdaniem Sądu, nie powinno budzić wątpliwości, iż podjęcie w nich działalności gospodarczej w zakresie rozbiórki i konfekcjonowania mięsa zmieniło warunki zdrowotne, higieniczno – sanitarne i ochrony środowiska. Zatem zmiana sposobu użytkowania obiektów wymagała uzyskania pozwolenia, zarówno na gruncie art. 71 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. jak i Prawa budowlanego z 1974 r.
Inne są wszak wymogi co do obiektów magazynowych sprzętu, niż warunki funkcjonowania obiektów służących na cele przetwórstwa mięsa.
Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest też fakt, iż w świetle ustaleń obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. (uchwała nr [...] z dnia [...] – Dz. Urzęd. Woj. [...] nr [...] z dnia [...] ze zm.), sporne obiekty położone są na terenie zieleni urządzonej (k. 9 – 11 akt adm.).
Zatem prowadzona w obiektach działalność gospodarcza kolidowała z przeznaczeniem terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Brak było natomiast podstaw prawnych do wstrzymania się z rozpoznaniem sprawy samowoli budowlanej do czasu ewentualnej zmiany tego planu zgodnie z intencją skarżących (art. 97 kpa). Dla rozstrzygnięcia sprawy nie miało też znaczenia stanowisko co do warunków prowadzenia działalności, a przy tym, w piśmie Wydziału Zdrowia i Kształtowaniu Środowiska Urzędu Miejskiego w K. z dnia [...] podano, iż zakład posiada nieuregulowaną gospodarkę ściekową wpływającą niekorzystnie na okoliczne ekosystemy (k. 17 akt adm.).
Zasadnie w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał na rozbieżność orzecznictwa co do możliwości prawnej legalizacji dokonanej już samowoli budowlanej, jednakże w niniejszej sprawie z uwagi na sprzeczność działalności z zapisem miejscowego planu w żadnym wypadku nie było możliwe doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. Stąd też zachodziła podstawa prawna do wydania nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w trybie art. 66 pkt 3 Prawa budowlanego.
Wreszcie, wyjaśnić przyjdzie, iż dla rozstrzygnięcia sprawy nie miało znaczenia, kto i kiedy dokonał samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektów. Usunięcie skutków takiego stanu rzeczy musiało nastąpić na gruncie ustawy z 1994 r. zaś adresatem nakazu należało uczynić aktualnego właściciela nieruchomości.
Z tych względów nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też uchybienia przepisom postępowania w stopniu skutkującym jego wznowieniem, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
su.