Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. nr 12, poz.
49) oraz § 1, § 7 i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 ze zm.), orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. S. choroby zawodowej - narządu słuchu wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do tego rozporządzenia. Decyzję doręczono stronie w dniu [...] 2003 r.
Odwołanie od tej decyzji skierowane do Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach J. S. złożył osobiście w dniu [...] 2003 r. w siedzibie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K.. W odwołaniu skarżący wskazał, iż prosi o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Państwowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż z dowodu doręczenia wynika, że decyzja została doręczona stronie w dniu [...]2003 r., strona została poinformowana o terminie jej zaskarżenia. Odwołanie zostało złożone w dniu [...], a więc z uchybieniem 14 dniowego terminu do jego wniesienia. Strona nie tylko nie uprawdopodobniła, że przekroczenie terminu nastąpiło bez jej winy, ale w ogóle nie wniosła o przywrócenie terminu - podniósł na końcu organ odwoławczy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. S. domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazał, że decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Katowicach otrzymał, gdy leżał w szpitalu, a odwołanie od decyzji złożył tylko z trzydniowym opóźnieniem. Podniósł, że osoba przyjmująca pismo w siedzibie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. nie zwróciła mu uwagi, że pismo jest spóźnione. Nadto stwierdził, że pracował 10 lat w hałasie i czuje się pokrzywdzony decyzją orzekającą brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarga została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach przed 1 stycznia 2004 r. Z tą datą uległ zmianie stan prawny i stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w tej sytuacji jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprowadza się do badania czy decyzje, postanowienia nie uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo stanowiącym podstawę wznowienia postępowania, gdyż wówczas Sąd władny jest uchylić zaskarżoną decyzję lub postanowienie (art. 145 § 1 pkt 1 tej ustawy). Bada również czy akty te nie są dotknięte wadami skutkującymi ich nieważnością art. 145 § 1 pkt 2 ustawy). Przy tym zgodnie z art. 134 § 1 wymienionej ustawy sąd wykonując kontrolę nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną, co oznacza, że kontrola ta jest prowadzona z urzędu niezależnie od podniesionych w skardze okoliczności.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Stosownie do regulacji art. 129 § 1 i 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Jest to termin ustawowy wiążący zarówno organy administracji państwowej jak i uczestników postępowania.
Zgodnie z treścią art. 134 tej ustawy, organ odwoławczy w drodze postanowienia stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W rozpoznawanej sprawie decyzję doręczono stronie [...] 2003 r., termin do złożenia odwołania upłynął zatem [...] 2003 r. Odwołanie od decyzji strona złożyła dopiero w dniu 11 lutego, a więc z uchybieniem terminu.
Z okoliczności przytoczonych przez skarżącego w odwołaniu złożonym po terminie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K., wynika, że skarżący wnosił o ponowne rozpoznanie sprawy. Nie wskazał przy tym na przyczyny uchybienia terminu i nie wniósł o przywrócenie terminu. Dopiero w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że decyzja została mu doręczona, gdy leżał w szpitalu.
Jednakże podniesiona przez skarżącego okoliczność nie znajduje potwierdzenia w żadnych dokumentach sprawy. Nawet na etapie skargi J. S. nie wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, ani nie przedstawił dowodów na okoliczność pobytu w szpitalu, która to okoliczność jego zdaniem uniemożliwiła mu złożenie w terminie odwołania.
Z treści pouczenia zawartego w decyzji organu I instancji wyraźnie wynikało w jakim terminie i do kogo należy złożyć odwołanie. Przeświadczenie strony co do zasadności podejmowanych przez nią czynności wbrew zawartemu w decyzji pouczeniu nie pozwala przyjąć, że skarżący rzeczywiście nie ponosi winy w niedochodowaniu terminu do wniesienia środka odwoławczego.
Wobec powyższego, uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa, należało na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalić.