Uzasadnienie
Prezydent Miasta J. decyzją z dnia [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy jednokondygnacyjnego pawilonu handlowego branży spożywczej o powierzchni zabudowy 1500 m2, parkingu przeznaczonego dla samochodów osobowych o liczbie 130 miejsc parkingowych, dróg dojazdowych, przyłączy, przebudowy infrastruktury podziemnej przy ulicy [...] w J. na parceli o numerze [...].
U podstaw materialnoprawnych rozstrzygnięcia wydanego na wniosek [...] Przedsiębiorstwa [...] S.A. powołano art.39 ust.1, art.40 ust.3 i ust.4 pkt 6 oraz art.42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jedn. Dz.U. z 1999r.Nr 15 poz.139 z późn.zm./.
Natomiast w uzasadnieniu podano, że teren objęty wnioskiem położony jest w strefie Przemysłowo-Usługowej i strefie obsługi komunikacyjnej.
Cytując zapisy miejscowego planu ogólnego regulacyjnego zagospodarowania przestrzennego miasta J. uchwalonego uchwałą z dnia [...] /publ. Dz.Urz. Województwa [...] Nr [...] poz.[...] z [...]/ obowiązujące dla tych stref uznano, iż zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z planem.
W rozstrzygnięciu określono także warunki wynikające z przepisów szczególnych, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich oraz ustalono termin ważności decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., rozpoznając sprawę na skutek odwołania pełnomocnika [...] sp.z o. o., decyzją z dnia [...]utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W motywach decyzji organ odwoławczy w pełni zaaprobował pogląd organu I instancji o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Odnosząc się do zarzutu odwołania, o pozbawieniu możliwości udziału odwołującego w postępowaniu przed organem I instancji, wskazano, że organ prowadzący postępowanie o zmianie właściciela terenu sąsiedniego dowiedział się dopiero z odwołania, a fakt korzystania ze środka odwoławczego świadczy o tym, "iż nowonabywca został poinformowany o działaniach i zamierzeniach inwestycyjnych na działce sąsiedniej przez dotychczasowego właściciela"
Skargę na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka z o.o. [...] wykazując, iż to ona jest użytkownikiem wieczystym sąsiedniej nieruchomości "a nie [...] sp.z o.o. jak to mylnie przyjmuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze".
Skarżąca podniosła, iż nie brała udziału w postępowaniu, mimo iż była stroną, a "fakt, iż skarżąca skorzystała z przysługującego jej środka odwoławczego jest wyłącznie wynikiem dobrej woli poprzedniego użytkownika wieczystego terenu".
Nadto wskazała, iż błędnie przyjęto, że działalność handlowa nie jest działalnością przemysłowo usługową i podnosząc tę okoliczność wykazywała, że zamierzenie inwestycyjne nie pozostaje w zgodzie z tekstem planu.
Odpowiadając na skargę organ, którego działanie zaskarżono postulował jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska, eksponując przy tym, iż "wyjaśnione również zostały sprawy stron uczestniczących w postępowaniu" i podając "skoro [...] wiedział o toczącym się postępowaniu /.../ zatem zgodnie z art.73 kpa mógł zapoznać się z dokumentami w urzędzie i uczestniczyć czynnie w postępowaniu odwoławczym, czego nie uczynił.
W kolejnych pismach procesowych skarżąca spółka wpierw wykazała interes prawny we wniesieniu skargi /pismo z dnia[...]./ a następnie rozszerzyła żądanie skargi domagając się uchylenia decyzji organów obydwu instancji, z tej przyczyny, że zakres pojęciowy zwrotu "pawilon handlowy branży spożywczej" nie mieści się w funkcjach strefy miejscowego planu, w których położona jest przedmiotowa nieruchomość.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Kontroli legalności sprawowanej przez Sąd stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ poddana została decyzja organu odwoławczego wydana w postępowaniu odwoławczym.
Dla skutecznego uruchomienia postępowania odwoławczego koniecznym jest, aby odwołanie wniosła strona postępowania.
Wymóg ten wynika z art. 127 § 1 k.p.a.
Wniesienie odwołania przez przedmiot nie posiadający przymiotu strony w rozumieniu art.28 kpa rodzi po stronie organu odwoławczego obowiązek umorzenia postępowania odwoławczego na podstawie art.138 § 1 pkt 3 kpa.
Stąd też obowiązkiem organu odwoławczego po badaniu wstępnym odwołania, zakreślonym ramami przepisu art.134 kpa jest ustalenie czy odwołanie zostało wniesione przez podmiot do tego legitymowany.
Tego obowiązku nie wykonało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., a uchybienie jemu, z uwagi na treść przywołanych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie użytkownikiem wieczystym nieruchomości oznaczonej nr [...], sąsiadującej z terenem objętym zamierzeniem inwestycyjnym, była spółka z ograniczoną odpowiedzialnością " Teng nieruchomości".
Tej właśnie spółce organ I instancji doręczył pierwszą decyzję zapadłą w sprawie /rozstrzygnięcie z dnia [...]/ a organ odwoławczy decyzję wydaną w trybie art.138 § 2 kpa na skutek odwołania spółki "[...]".
Po powrocie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji ponownie rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie /z dnia [...]/Prezydent Miasta J. nakazał doręczyć spółce z o.o. "[...]".
Tym razem odwołanie od rozstrzygnięcia organu I instancji wniósł dyrektor ds Akwizycji Nieruchomości [...] Spółka z o.o., a organ odwoławczy rozpoznał je, oznaczając jako stronę odwołującą Spółkę [...]
Tymczasem z nadesłanego na żądanie Sądu odpisu z księgi wieczystej nr [...] prowadzony przez Sąd Rejonowy w J. V Wydział Ksiąg Wieczystych wynika, że działka o nr [...] jest w użytkowaniu wieczystym skarżącej spółki [...] na podstawie umowy zawartej w dniu [...].
Tak więc, w dacie gdy zapadła w sprawie decyzja organu I instancji, ta z dnia [...]użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z terenem objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu była skarżąca spółka [...], a nie spółka [...], która tym samym nie mogła skutecznie doprowadzić do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, rozpoznanej i rozstrzygniętej decyzją organu I instancji.
W oparciu o akta sprawy nie sposób ustalić powodów, dla których organ odwoławczy uznał, iż odwołującą jest spółką [...]i rozpoznał merytorycznie jej odwołanie.
Baczyć przy tym trzeba, że o tym, iż organ odwoławczy uznał, że odwołującym jest ta spółka świadczy nie tylko określenie przez ten organ w decyzji podmiotu składającego odwołanie, ale i treść uzasadnienia rozstrzygnięcia, a stanowisko to jest konsekwentnie podtrzymywane przez organ, którego działanie zaskarżono, w odpowiedzi na skargę.
Uszło przy tym uwadze organu odwoławczego że z treści odwołania wynikało wprost, iż obecnym użytkownikiem wieczystym działki o nr [...] jest [...] spółka z o.o., którego autor odwołania nazywa mocodawcą, a do tego środka zaskarżenia dołączone pełnomocnictwo udzielone W. M. – dyrektorowi d/s Akwizycji w firmie [...] sp..z o.o. przez członka zarządu i prokurenta spółki [...].
Sąd nie mógł przyjąć, iż pominięcie tych dokumentów, czy też ich nie zauważenie stanowi okoliczność, która może być sprostowana w trybie art.113 § 1 kpa poprzez zmianę oznaczenia strony odwołującej, gdyż nie jest to tego rodzaju omyłka, o której mowa w przywołanym przepisie.
Dlatego też za niezbędne uznano uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego.
Jednocześnie ta wadliwość prawna decyzji organu odwoławczego nie pozwala na dokonanie przez Sąd kontroli zgodności z prawem decyzji organu I instancji, gdyż w przypadku przeciwnym doszłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności.
Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy zobligowany będzie wpierw rozważyć czy strona odwołująca jest spółką [...] czy też spółką [...], mając na uwadze i treść odwołania i dołączone do niego pełnomocnictwo.
Następnie należy rozpoznać odwołanie przy uwzględnieniu stanu prawnego jak i faktycznego obowiązującego obecnie.
Uchylenie zaskarżonej decyzji nastąpiło w oparciu o art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm./, która to ustawa ma zastosowanie w sprawie mocą art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271 z późn.zm./.
Uwzględniając skargę Sąd orzekł o niewykonalności zaskarżonej decyzji w całości w oparciu o art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a o kosztach, których zasądzenia domagała się skarżąca w piśmie z dnia [...]na podstawie art.200 tej ustawy.
S/G