Uzasadnienie
W dniu [...] J.S. i T.G. zwrócili się do Urzędu Miasta G. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w G. przy ul. [...], działka nr [...] dla inwestycji określonej we wniosku, jako budynek handlowo-usługowy z budynkiem magazynowym, branży przemysłowej ([...]) wraz z infrastrukturą.
W toku wszczętego przez organ pierwszej instancji postępowania, jeden z jego uczestników Z.M. zgłosił w dniu [...] pisemne zastrzeżenia, w których podniósł, że nie wyraża zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Wskazał, że cały teren jest zaliczony do ścisłej strefy ogrodów i w związku z tym może być przeznaczony jedynie na budownictwo mieszkaniowe. Oznacza to jego zdnaiem, że niedopuszczalna jest budowa budynków handlowo-usługowych i magazynowych branży przemysłowej. Może to doprowadzić do zatrucia środowiska oraz do wytwarzania hałasu. Wskazał ponadto, że planowane budynki doprowadzą do zaciemnienia jego sąsiedniej posesji, że stwarzać będą zagrożenie pożarowe, a ponadto, że sprzeciwia się planowanej lokalizacji szamba.
Po przeprowadzeniu postępowania przez organ pierwszej instancji, w tym dokonaniu uzgodnień z Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w G. (postanowienie OUG z dnia [...] nr [...]), Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w G. (opinia z dnia [...] nr [...]) oraz Miejskim Konserwatorem Zabytków (opinia z dnia [...]), Prezydent Miasta G. w dniu [...] wydał decyzję nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, na mocy której ustalił te warunki dla inwestorów.
Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący Z.M. W odwołaniu przede wszystkim wyraził on brak swojej zgody na realizację planowanej inwestycji. Powołał się na swoje pismo z dnia [...] i podtrzymał zawarte w nim argumenty. Wskazał dodatkowo, że zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest możliwa na tym terenie realizacja inwestycji oznaczonej, jako "przemysłowa".
Rozpoznając to odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w dniu [...] wydało decyzje, na mocy której utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uzależnione jest od zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu drugiej instancji zamierzenie inwestycyjne wnioskodawcy zgodne było z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G., a zatem organ pierwszej instancji nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ drugiej instancji stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącego planowana inwestycja nie ma charakteru przemysłowego, bo nie będzie tam produkcji, a jedynie sprzedaż gotowych [...].
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł skarżący Z.M. Poza powtórzeniem swoich argumentów prezentowanych w toku całego postępowania administracyjnego, skarżący wskazał, że powoływana przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji opinia Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] jest niewiarygodna, gdyż zaleca się w niej podłączenie obiektu do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej, podczas gdy taka sieć w tym miejscu nie istnieje.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu natomiast do zastrzeżeń skarżącego w przedmiocie opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego, organ wskazał, iż realizacja zaleceń tej opinii stanowi problem techniczny, który będzie musiał być rozstrzygnięty w projekcie technicznym wymaganym w odrębnym postępowaniu.
Skarżący w złożonym do Sądu piśmie procesowym z dnia [...] wskazał na toczące się w przed organami administracji architektoniczno-budowlanej postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, w którym to postępowaniu organ odwoławczy uchylił pozytywną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wskazując na powyższe, skarżący powołał się na uzasadnienie tej decyzji kasacyjnej, mające jego zdaniem odnosić się również do zasadności jego skargi w niniejszym postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracyjne przepisem art. 40 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 roku nr 15, poz. 139 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W toku postępowania administracyjnego bezspornie ustalono, że teren, na którym planowana jest inwestycja, znajdował się, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G., w strefie IV/D tj. "strefa miasta ogrodu, tereny zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej" z funkcją dominującą: mieszkaniową z możliwością lokalizowania programu usługowego (handel, rzemiosło nieuciążliwe, żłobki, przedszkola, obiekty kultu i kultury). W strefie tej zakazano m.in. realizacji inwestycji o charakterze przemysłowo-składowym, z wyjątkiem małych zakładów rzemieślniczych i magazynów pod warunkiem nie emitowania hałasu i zanieczyszczeń.
Sąd podziela stanowisko organu drugiej instancji, że decyzja w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydana w niniejszej sprawie zawierała elementy wymagane przez art. 42 ust 1 powołanej ustawy. Podkreślić należy także, że zgodnie z przepisem art. 43 ustawy, organ mógł odmówić wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jedynie w przypadku, gdy planowana inwestycja nie byłaby zgodna z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem sytuacja określona w art. 2 ust. 2 ustawy (brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) w niniejszej sprawie nie zachodziła.
Zarzuty skarżącego podniesione w skardze, jak i wcześniej w toku postępowania administracyjnego nie mogły zdaniem Sądu odnieść zamierzonego rezultatu. Organ administracyjny w toku postępowania zmierzającego do wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania bada jedynie, jak już wyżej zaznaczono, zgodność zamierzonej inwestycji z zapisami planu miejscowego i z ogólnie obowiązującymi przepisami prawa. Nie posiada w tym postępowaniu uprawnienia do badania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa budowlanego, albowiem na tym etapie postępowania, nie dysponuje żadnymi danymi, które umożliwiałyby mu weryfikację w tym zakresie. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 46 ust. 2 ustawy).
Ponadto decyzja w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest aktem upoważniającym do podjęcia realizacji inwestycji, lecz jedynie stanowi podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę na terenie wskazanym w takiej decyzji i na warunkach w niej określonych.
Stąd też zdaniem Sądu podnoszone przez skarżącego argumenty są co najmniej przedwczesne w tym postępowaniu.
Obawy skarżącego co rzeczywistego przeznaczenia inwestycji mogą być (i jak wynika z przedłożonych przez skarżącego dokumentów – są) przedmiotem zarówno postępowania zmierzającego do wydania pozwolenia na budowę, jak i ewentualnie, już po realizacji inwestycji, postępowania mającego na celu zbadanie zgodności przeznaczenia i sposobu użytkowania obiektu z wcześniej wydanymi decyzjami.
Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów orzekających niezgodności tego działania z przepisami prawa, co na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), skutkować musiało oddaleniem skargi.