Uzasadnienie
Rada Miejska M. podjęła w dniu [...] roku uchwałę nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta M., obejmującego obszar w granicach wyznaczonych potokiem [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], granicą miasta, ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...] i ul. [...]. W § 5 tej uchwały ustalono przedmiot ustaleń tego planu, który miał obejmować m.in. linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi.
O wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu w dniach od [...] roku do dnia [...] roku, Zarząd Miasta M. zawiadomił w drodze ogłoszenia prasowego m.in. w "Gazecie A" nr [...] z dnia [...] roku.
W dniu [...] roku, skarżąca U. S., działając, jak wynika z wykazu zarzutów, w imieniu S.S. i J. S., wniosła zarzut, w którym podała, iż wnosi o ponowne rozpatrzenie wniosku dotyczącego zmiany zapisu w planie zagospodarowania przestrzennego. Wnioskowana zmiana dotyczyła działki nr [...], położonej przy ul. [...] i miała polegać na przeznaczeniu tej działki pod zabudowę mieszkaniową.
Ze zbiorczego wykazu zarzutów wniesionych do projektu planu wynika, że Zarząd Miasta M. nie uwzględnił zarzutu S. S. i J.S.
Sesja Rady Miejskiej, na której rozpatrywane były zarzuty skarżących odbyła się w dniu [...] roku i podczas niej Rada Miejska podjęła m.in. dwie uchwały nr [...] o odrzuceniu zarzutu wniesionego przez J. S. i nr [...] o odrzuceniu zarzutu wniesionego przez S. S. Jako podstawę podjęcia uchwał powołano przepis art. 18 ust. 2 pkt 10 i art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139). W jednobrzmiącym uzasadnieniu tych uchwał, powołując się na art. 4 ust. 1 powołanej ustawy, podniesiono, iż pozostając w zgodzie z polityką przestrzenną miasta
M. nie przewiduje się zwiększenia powierzchni terenów pod zabudowę w okolicy przedmiotowego terenu. Podano także, że zgodnie z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta M. z [...] roku, teren ten zakwalifikowany został do terenów użytków zielonych wskazanych do wyłączenia z zabudowy oraz, że zgodnie z ustawą z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych należy dążyć do ograniczania przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne. Wskazano dalej, że w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się wysypisko śmieci, co z kolei powoduje uciążliwości nie pozwalające na przeznaczenie wnioskowanego terenu pod zabudowę mieszkaniową. Nadmieniono, że przekwalifikowanie przedmiotowego terenu pod zabudowę mieszkaniową będzie możliwe po uprzednim zamknięciu i zrekultywowaniu wysypiska śmieci.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na uchwałę nr [...] o odrzuceniu zarzutu wniesionego przez J. S. wnieśli J.S., H.S. i U.S.. W skardze skarżący podnieśli, że zaskarżona uchwała jest niesłuszna i bez merytorycznego uzasadnienia. Wskazali, że podane w uzasadnieniu uchwały okoliczności związane z istnieniem wysypiska śmieci przemawiać powinny za wyłączeniem tego terenu z użytkowania rolnego, a także na brak konsekwencji w projekcie planu zagospodarowania, albowiem naprzeciw przedmiotowej działki, również w sąsiedztwie wysypiska śmieci, tereny przeznaczone zostały na ogród botaniczny, czyli na tereny rekreacyjne i wypoczynkowe.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska M. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.
Na rozprawie w dniu 27 lutego 2004 roku, skarżąca U.S. oświadczyła, że
S.S., który był jej ojcem, zmarł w [...] roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej uchwały, zarzut mógł wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Do wniesienia tego środka niezbędna była szczególna legitymacja opierająca się na obiektywnym pojęciu interesu prawnego lub uprawnienia i faktu jego naruszenia. Zapis projektu planu musiał więc godzić w interes prawny lub uprawnienie wnoszącego zarzut, powodując, iż jego prawa poprzez projekt planu zostały zmienione, uszczuplone lub zmodyfikowane.
Ponieważ ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym wprowadziła również instytucję protestu, do wniesienia którego nie potrzebna była owa szczególna legitymacja prawna, obowiązkiem właściwych organów (Zarządu, a następnie Rady Miejskiej) było ustalenie, czy wnoszący zastrzeżenia do ustaleń projektu wyłożonego do publicznego wglądu jest legitymowany do wniesienia zarzutu, czy też tylko protestu.
Po prawidłowej klasyfikacji wniesionego środka, zarówno w przypadku protestów jak i zarzutów, podlegał on rozpoznaniu najpierw przez Zarząd, a następnie w sytuacji, gdy organ ten nie uwzględnił go, przez Radę Gminy, która podejmowała uchwałę w tym przedmiocie.
Zgodnie natomiast z art. 24 ust. 4 powołanej ustawy, uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub w części, wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego (...).
W niniejszej sprawie Sąd ustalił, że zarzut do projektu planu zagospodarowania, wniesiony w dniu [...] roku, podpisany został przez U. S.. Jako osoby wnoszące ten zarzut wskazani zostali S. S. i J. S. S.S. w roku [...] już nie żył, a zatem przyjąć należy, że zarzut wniesiony został przez U.S., jako spadkobierczynię i następcę prawnego S.S. oraz przez J. S., reprezentowanego przez U.S.. Co prawda w aktach sprawy brak jest formalnego umocowania do działania w jego imieniu, to jednak Sąd przyjął, iż U.S. mogła skutecznie go reprezentować, a to na zasadzie art. 33 § 4 Kodeksu
Sygn.akt II SA/Ka 977/02 postępowania administracyjnego. Dodatkowo Sąd uznał, że skoro J.S. wniósł skargę do sądu administracyjnego, to tym samym potwierdził dokonane wcześniej czynności (wniesienie zarzutu) przez pełnomocnika działającego bez formalnego umocowania.
Przy tak ustalonym stanie faktycznym uznać należało, że jedynie skarga J.S. podlegać może merytorycznemu rozpoznaniu. Jedynie bowiem J. S. posiadał legitymację czynną do zaskarżenia uchwały nr [...] o odrzuceniu wniesionego przez siebie zarzutu. Natomiast U. S., występująca jako następca prawny S.S. uprawniona była jedynie do zaskarżenia uchwały nr [...] o odrzuceniu zarzutu oznaczonego, jako wniesionego przez S. S. Ta ostatnia uchwała nie została jednak zaskarżona przez żadnego ze skarżących.
Nadmienić należy, że skarżący H.S. w ogóle nie wniósł zarzutu, co eliminuje go z grona uprawnionych do wniesienia skargi na zasadzie art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym.
W tym stanie rzeczy skargi U.S. i H. S. podlegały odrzuceniu, jako niedopuszczalne na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271).
Rozpatrując natomiast merytorycznie skargę J. S., Sąd uznał, że zaskarżona uchwała zgodna jest z przepisami prawa, a co za tym idzie skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zaskarżona uchwała spełnia wymogi określone w art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem rada gminy w drodze uchwały zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne, rozstrzyga o uwzględnieniu bądź odrzuceniu wniesionego zarzutu.
Zaskarżona uchwała zawiera zarówno uzasadnienie prawne, jak i faktyczne. Uzasadnienie faktyczne, zdaniem Sądu, przedstawia sytuację faktyczną wnoszącego zarzut w porównaniu z treścią kwestionowanego projektu planu. Natomiast uzasadnienie prawne w sposób zadowalający przedstawia związek tej sytuacji z tymi normami prawnymi, które
Sygn.akt II SA/Ka 977/02 uszczuplają interes prawny skarżącego i tłumaczą na tle tych norm, dlaczego postanowiono nie uwzględnić zarzutu.
Oceniając zaskarżoną uchwałę, stosownie do wcześniejszych uwag, Sąd uznał, iż nie narusza ona przepisów prawa, a zatem w ramach sprawowanej przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej w zakresie określonym w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), nie wystąpiły przesłanki do uwzględnienia skargi.
Powyższe okoliczności stwarzają podstawę do oddalenia skargi J.S. w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.