Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania B. P. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] orzekającej wymeldowanie B. P. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] - powołując przepis art.138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje.
W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w dniu 23 sierpnia 2005 r. do Urzędu Miasta K. wpłynął wniosek B. Z. o wymeldowaniu byłego męża P. B. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...], uzasadniony faktem jego nie przebywania w tymże lokalu.
Organ I instancji stwierdzając zaistnienie przesłanek określonych w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr. 87 poz. 960 ze zm.) orzekł o wymeldowaniu P. B. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...]
Na powyższe rozstrzygnięcie B. P. w dniu 6 października 2005 r. wniósł odwołanie do Wojewody.
Organ odwoławczy potwierdził ustalenia organu I instancji, że B. P. od kilku lat nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] i sam przyznaje, że z mieszkania tego wyprowadził się w wyniku sytuacji rodzinnej i nie podejmował żadnych środków prawnych, by ponownie zamieszkać w tym lokalu.
Z uwagi na powyższe organ odwoławczy ocenił, że przedmiotowy lokal przestał być dla P. B. miejscem pobytu w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, że zameldowanie skarżącego pod ww. adresem stanowiłoby fikcję meldunkową, co w świetle obowiązującego prawa jest niedopuszczalne. Podstawowym zadaniem prowadzenia ewidencji ludności jest rejestrowanie stanu faktycznego w zakresie pobytu osób, a ewidencja ludności ma służyć głownie rejestracji tych danych. Zgodnie z art. 15 ust 2 cytowanej ustawy organ gminy wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła (w sposób trwały i dobrowolny) miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Na powyższą decyzję P. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący podniósł w uzasadnieniu, że nie zgadza się z twierdzeniem organu odwoławczego, iż nie uczynił nic, aby wrócić do lokalu przy ul. [...].
W piśmie procesowym wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego uzupełnił zarzuty zawarte w skardze poprzez zarzut naruszenia art. 7 kpa i wskazał, iż decyzja o wymeldowaniu jest niezgodna z prawem i narusza prawo skarżącego do przebywania w przedmiotowym lokalu. Skarżący nie może swobodnie korzystać z lokalu położonego przy ul. [...] jednakże ta okoliczność nie świadczy, iż chce być tam zameldowany. Przeszkody w korzystaniu z lokalu czyni mu jego była żona, z którą pozostaje w konflikcie. Organ przy wydaniu decyzji nie wziął pod uwagę okoliczności, że skarżący zrezygnował z zamieszkiwania w lokalu wyłącznie dla dobra dzieci, aby nie były świadkiem rodzinnych awantur. Skarżący obecnie tuła się po różnych miejscach i nie ma gdzie zamieszkać na stale.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 ustawy).
Organ odwoławczy słusznie podniósł, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd w niniejszej sprawie także podziela utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.) jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter stały i jest dobrowolne (por. wyroki NSA: z dnia 29.IV.2001 r. sygn. V SA 3169/00 - LEX 50129, z dnia 21.III.2001 r. sygn. V SA 2950/00 - LEX 80643, z dnia 22.VIII.2000 r., sygn. V SA108/00 - LEX 49954, z dnia 3.IV.2000 r. - LEX 49415). Należy mieć oczywiście na uwadze, że o ocenie charakteru pobytu, czy też opuszczenia lokalu decyduje nie tylko werbalna treść oświadczenia woli, lecz również okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty.
W sprawie niniejszej bezsporne jest, że P. B. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od 6 lat. Z akt sprawy wynika, że skarżący w tym czasie prowadził szereg spraw, zarówno cywilnych jak i karnych ze swoją byłą żoną Z.B., jednak nie zmierzały one do przywrócenia stanu poprzedniego - zamieszkiwania jego w przedmiotowym lokalu.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że nie można przyjąć, iż okoliczność nie przebywania P. B. od ponad 6 lat w miejscu dotychczasowego zameldowania na pobyt stały w lokalu położonym przy ul. [...] nie nosi cech trwałości i dobrowolności. Lokal ten przestał być dla niego miejscem, gdzie koncentruje się życie osobiste.
Sąd podziela stanowisko organu, że skoro skarżący twierdzi, że nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu z powodu konfliktów z była żoną, to mógł podjąć w tym zakresie przewidziane prawem działania umożliwiające powrót do miejsca zameldowania i zamieszkiwania w nim. Stanowisko takie znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach z dnia 18 grudnia 2001 roku II SA/Ka 613/2000, z dnia 3 września 2002 II SA/Wr 332/2000, które Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela. Skoro tych działań nie podjął organ prawidłowo przyjął, że zaistniały przesłanki do jego wymeldowania na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr. 87 poz. 960 ze zm.)
Skoro zatem kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała niezgodności z prawem w rozumieniu przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy orzekł jak w sentencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał na rzecz adwokata reprezentującego skarżącego z urzędu od Skarbu Państwa zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w oparciu o art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) oraz w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).