Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2013 r. sygn. II SA/Ke 1005/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uwzględnił skargę S. L. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 14 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. W piśmie z dnia 30 grudnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego, radca prawny M. S., wniósł o przyznanie wynagrodzenia tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 900 zł.
W uzasadnieniu wnioskodawca wyjaśnił, że wartość przedmiotu sporu wynosi około 3.000 zł, gdyż takiej kwoty dopłat odmówiły skarżącemu organy administracji. Minimalna stawka wynagrodzenia w takiej sprawie, zgodnie z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, wynosi 600 zł. Jednakże z uwagi na nakład pracy, tj. konieczność doprecyzowania skargi, zwalczenia negatywnych skutków postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi, wnioskodawca wystąpił o przyznanie wynagrodzenia w wysokości 150% stawki minimalnej, tj. 900 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wyznaczony z urzędu radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6 (lit. a), w innej sprawie – 240 zł (lit. c). Koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują, stosownie do § 15 rozporządzenia, opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego (pkt 2).
Z powyższego wynika, że stawka jakiej żąda pełnomocnik skarżącego, tj. obliczona na podstawie § 6 ww. rozporządzenia, przysługuje tylko w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Taka sytuacja jednak w niniejszej sprawie nie występuje, jej przedmiotem jest bowiem decyzja o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Decyzja ta nie odnosi się do skonkretyzowanej należności pieniężnej, ale odmawia (generalnie) przyznania skarżącemu pomocy finansowej w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z uwagi na niespełnienie warunków przyznania tej pomocy. Zaskarżona decyzja nie wskazywała ani nie oznaczała kwoty odmawianej płatności. Z tego powodu nie ma podstaw do uznania, że przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna. Z tego samego powodu zarządzeniem z dnia 18 lipca 2013 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu stałego od skargi w kwocie 200 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193; por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2008 r., sygn. II GSK 250/08).
W świetle powyższego w niniejszej sprawie pełnomocnikowi skarżącego przysługuje wynagrodzenie w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia, tj. 240 zł. Mając na uwadze nakład pracy pełnomocnika Sąd uznał za zasadne zwiększenie tej kwoty o połowę, tj. do 360 zł stosownie do § 15 pkt 1 rozporządzenia. Podwyższenie przyznanego wynagrodzenia o stawkę VAT wynika z § 2 ust. 3 rozporządzenia.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 15 pkt 1 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.