Uzasadnienie
Decyzją z dnia 11 września 2013r. numer [...]Wojewódzki Lekarz Weterynarii, po rozpatrzeniu odwołania A. O. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii we W. z dnia 18 lipca 2013r. numer [...] w przedmiocie uchylenia decyzji nr [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. z dnia 28 grudnia 2012r. i rozwiązującej ze skutkiem natychmiastowym umowę zlecenia nr [...] z dnia 28 grudnia 2012r. zawartą między A. O. a Powiatowym Lekarzem Weterynarii w P. Przedmiotowe rozstrzygnięcie wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
W dniu 8 kwietnia 2013r. została przeprowadzona kontrola w Ubojni Zwierząt w I. 10 zarządzanej przez PPHU "E." s.c, w czasie której zostały stwierdzone nieprawidłowości. Decyzją z dnia 22 kwietnia 2013r. Zastępca Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. uchylił na podstawie art. 16 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010r. Nr 112, poz. 744) decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. nr [...] z dnia 28 grudnia 2012r. o wyznaczeniu lek. wet. A. O. do czynności urzędowych i jednocześnie rozwiązała ze skutkiem natychmiastowym umowę zlecenia nr [...] z dnia 28 grudnia 2012r. zawartą pomiędzy lek. wet. A. O., a Powiatowym Lekarzem Weterynarii w P. i obejmująca nadzór nad ubojem w ubojni w I. 10.
W wyniku złożenia odwołania i wniosku o wyłączenie z postępowania Zastępcy Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. Wojewódzki Lekarz Weterynarii ostanowieniem z dnia 21 maja 2013r. wyłączył z postępowania Zastępcę Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. i wyznaczył do załatwienia sprawy Powiatowego Lekarza Weterynarii we W.. Decyzją z dnia 22 maja 2013r. Wojewódzki Lekarz Weterynarii uchylił decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. z dnia 22 kwietnia 2013r. i przekazał sprawę do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji tj. Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii we W. Po ponownym przeprowadzonym postępowaniu Powiatowy Lekarz Weterynarii we W. decyzją z dnia 18 lipca 2013r. uchylił decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. nr [...] z dnia 28 grudnia 2012r. o wyznaczeniu lek. wet. A. O. do czynności urzędowych.
W odwołaniu od ww. decyzji A. O. wskazała na naruszenie art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez zastosowanie w zaskarżonej decyzji identycznej sankcji jaka została zastosowana w decyzji [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii w P., w której przyjęto, że lekarz weterynarii A. O. w ogóle nie przeprowadził żadnych badań w rzeźni w dniu 8 kwietnia 2013r., podczas gdy Powiatowy Lekarz Weterynarii we W. przyjął, że badania te zostały przeprowadzone, ale w sposób nierzetelny, naruszenie art. 16 ust. 5 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej poprzez przyjęcie, że wykonywanie czynności przez lekarza weterynarii A. O. może spowodować zagrożenie dla zdrowia publicznego lub zwierząt wobec braku stosownych dowodów, ponadto zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu że A. O. nie przeprowadził badania ostatnich ubijanych świń na podstawie niewiarygodnych świadków – zainteresowanych finansowo uchyleniem wyznaczenia wobec skarżącego; wewnętrzną sprzeczność ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie, że skarżący nie przeprowadził badania ostatnich ubijanych świń gdyż prowadził w tym czasie badania laboratoryjne, przy równoczesnym ustaleniu, że niektóre czynności w laboratorium wykonywane były w czasie przerw w uboju; bezpodstawne przyjęcie że A. O. pobrał do badania w kierunku włośni próbkę o niewłaściwej masie podczas gdy doszło jedynie do pomyłki w zapisie, w dokumentacji zaś pobrana próbka była prawidłowa; nierozważnie faktu, ze postępowanie Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. było tendencyjne i miało na celu zastąpienie jego osoby innym lekarzem weterynarii. Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji poprzez wydanie decyzji nakładającej łagodniejszą sankcję.
Wojewódzki Lekarz Weterynarii, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, stwierdził, że organ I instancji przeprowadził prawidłowe oraz zgodne z ustawowymi uprawnieniami postępowanie kontrolne, a ze względu na ochronę życia i zdrowia ludzi miał nie tylko prawo ale i obowiązek zastosowania przepisów, których naruszenie zarzucono w odwołaniu. Organ II instancji podkreślił, że zakwestionowana decyzja wbrew twierdzeniom skarżącego posiada uzasadnienie prawne i faktyczne. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji dokonał analizy dokumentacji z przeprowadzonego w dniu 8 kwietnia 2013r. badania przedubojowego świń i poubojowego mięsa oraz badań w kierunku włośni wykazując, że badanie to przeprowadzono zostało w sposób nierzetelny, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że organ pierwszej instancji dokonał także porównania w/w dokumentacji z dokumentacja oceny mięsności świń, prowadzoną przez ubojnię w ramach klasyfikacji tusz wieprzowych pod nadzorem organów Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, zgodnie z art. 15a ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005r. nr 187, poz. 1577).
Porównanie wykazało rozbieżności czasowe wskazujące na to, że wyznaczony lekarz w dniu 8 kwietnia 2013r. rozpoczął badanie mięsa świń w kierunku włośni w Terenowej stacji włośni, podczas gdy trwał jeszcze ubój zwierząt – na taśmie ubojowej znajdowały się tusze świń. Porównanie zapisów w dokumentacji wskazuje na to, że od ostatnich ubitych sztuk wyznaczony lekarz nie miał możliwości pobrania próbek do badania w kierunku włośni, jak również nie miał możliwości zbadania ich poubojowo, albowiem prowadził w tym czasie już badania w kierunku włośni. Podobne a nawet zdaniem organu jeszcze większe rozbieżności czasowe zostały stwierdzone na podstawie porównania dokumentacji badania przeprowadzonego przez lek. wet. A. O. i oceny mięsności dokonanych w dniach 9 stycznia 2013r. oraz 5 lutego 2013r. Organ ustalił analizując dokumenty, że nadzorujący ubój lekarz A. O. opuszczał pomieszczenie, w których realizowano ten proces przed jego zakończeniem i rozpoczynał badania w kierunku włośni w pomieszczeniu Terenowej stacji włośni usytuowanej na terenie ubojni.
W dniu 9 stycznia 2013r. nadzorujący ubój rozpoczął badanie w kierunku włośni niemal dwie godziny przed zakończeniem uboju. Dodatkowo organ wskazał, że jak wynika z dokumentów nadzorujący lekarz A. O. nieprawidłowo ustalił w dniu 8 kwietnia 2013r. grupę technologiczną świń. W tym dniu ubojowi poddano obok 80 tuczników, od których pobiera się próbkę mięśni o masie 1g od każdego zwierzęcia, a także 16 macior od których należało pobrać próbkę dwukrotnie większą – 2 g od każdego zwierzęcia. Zapisana w dokumentacji badania łączna masa próbki odpowiadała masie właściwej dla 96 tuczników.
Ponadto organ wskazał, że zeznania świadków przesłuchanych w sprawie na wniosek lek. wet. A. O. potwierdziły zarzuty nieprawidłowości w badaniach poubojowych oraz badaniu w kierunku włośni w dniu 8 kwietnia 2013r. Ponadto ustalono, że nieobecność na stanowisku badania poubojowego lek. wet. A. O. nie była jednostkowym przypadkiem lecz miała miejsce częściej.
W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy bardzo szczegółowo odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu uznając je za nieuzasadnione. Szczegółowo omówił zeznania wszystkich świadków jak również przedstawił dokładna analizę wszystkich dokumentów dotyczących przedmiotowych badań. Min odniósł się do zeznań świadka zgłoszonego przez skarżącego – M. G. – pracownika ubojni posiadającego certyfikat rzeczoznawcy ustalania klas jakości tusz wieprzowych, wydany przez organy Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, uprawnionego do pomiaru mięsności tusz w ramach ich klasyfikacji. Stanowisko pomiaru mięsności znajduje się obok stanowiska na którym prowadzone jest weterynaryjne badanie poubojowe. W ciągu technologicznym jest to następne stanowisko w stosunku do stanowiska badania zajmowanego przez lek. wet. A. O. Świadek ten jak podkreśla organ zeznał, że lek. wet. A. O. opuszczał w trakcie uboju stanowisko badania, był też nieobecny w trakcie uboju ostatnich macior, które na jego stanowisku nie nosiły śladów badania i były nieoznakowane.
Zeznał. Że nieobecność lek. wet. A. O. w trakcie uboju nie była przypadkiem odosobnionym, lecz zdarzała się także w przeszłości. Zeznania te są zgodne z zapisami w dokumentach dotyczących uboju w dniu 8 kwietnia 2013r. natomiast sprzeczne z wersją przedstawioną przez skarżącego A. O. Organ wskazał, że postępowanie to narusza wymagania przepisu załącznika I sekcji III rozdział II ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr WE/854/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. U. L 139 z 30 kwietnia 2004r. str. 206 z późn. zm.) zgodnie z którym, jeśli nie zatrudnia się personelu pomocniczego, co najmniej jeden urzędowy lekarz weterynarii jest obecny w rzeźni podczas zarówno całego badania przebojowego, jak i poubojowego.
Organ wskazał, że postępowanie takie narusza procedurę wewnętrzną nadzoru nad ubojem określona w dniu kontroli w Instrukcji Głównego Lekarza Weterynarii nr GIWbż-500-7/11 z dnia 8 grudnia 2011r. w sprawie nadzoru ad ubojem zwierząt rzeźnych. Instrukcja powyższa została zastąpiona od dnia 15 kwietnia 2013r. przez Instrukcji Głównego Lekarza Weterynarii nr GIWbż-500-1/2013 z dnia 3 kwietnia 2013r. w sprawie nadzoru nad ubojem świń, bydła, kur lub kurcząt i indyków w rzeźniach.
Również za bezzasadny organ uznał zarzut naruszenia przepisu art. 16 ust.5 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej poprzez przyjęcie, że nie wykonanie czynności przez A. O. może spowodować zagrożenie dla zdrowia publicznego, przy braku dowodów na pobranie przez niego próbki o zaniżonej wadze. Organ wskazał, że w dniu 8 kwietnia 2013r. lek wet. A. O. pobrał do badania masę próbki zbiorczej tj. 104,6 g gdy tymczasem minimalna próbka w tym dniu winna wynosić 112 g. Tym samym niedostateczna masa próbki pobranej do badania w kierunku włośni mogła stanowić o nie wykryciu w badanym mięsie larw włośni, co stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Dowód na pobranie próbki o zaniżonej masie stanowi protokół pobrania próbek do badania sporządzony przez odwołującego się w dniu 8 kwietnia 2013r.
Zauważyć należy, że A. O. sam wpisał niewłaściwą masę próbki, w zapisach dokumentacji jak również nie uwzględnił faktu, że ubojowi poddane zostały także maciory, co wiąże się z koniecznością pobrania próbek o większej masie. Powyższe zdaniem organu odwoławczego świadczy o tym, że dokumenty sporządzone przez lek. wet. A. O. nie tylko nie pozwalają odtworzyć przebiegu badania, a wręcz wskazują na niewłaściwy sposób jego przeprowadzenia. Organ odwoławczy przyjął, ze wyjaśnienia skarżącego o tym, że nastąpiła jedynie pomyłka przy sporządzaniu dokumentacji jest niewiarygodna wobec faktu powtórzenia niewłaściwej kwalifikacji zwierząt, jako tuczniki oraz zapisu niewłaściwej masy próbki zgodnie z niewłaściwa kwalifikacją, a więc identyczny błąd lek. wet. A. O. popełnił dwukrotnie.
Organ wskazał, że wobec stopnia ryzyka oraz wagi sposobu badania na obecność włośni, przy jego wykonywaniu zgodnie z przepisem art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr WE/882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. L 165 z 30 kwietnia 2004r. str. 1 z późn. Zm.) obowiązuje wdrożenie i akredytacja systemu jakości. Inspekcja Weterynaryjna wdrożyła odpowiedni system w pracowniach terenowych diagnostyki włośni, akredytowanych przez Polskie Centrum Akredytacji. System składa się ze szczegółowych procedur oraz formularzy służących do dokumentowania ich realizacji. Nadzór nad systemem zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej sprawuje Kierownik Zakładu Higieny weterynaryjnej. Prawidłowość badania na obecność włośni przez lek. wet.
A. O. w ubojni w I. 10 oceniano w drodze audytu przeprowadzonego w dniu 26 lipca 2011r. stwierdzając liczne nieprawidłowości. W efekcie ustaleń uchylono uprawnienia strony w zakresie nadzoru nad ubojem zwierząt. Organ podkreślił, ze aktualne niezgodności w zakresie badania na włośnie należy traktować jako powtórne naruszenie procedur w tym samym zakresie.
Organ odwoławczy dodatkowo odniósł się do zarzutu tendencyjnego postępowania Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. mającego na celu odsuniecie lek. wet. A. O. od nadzoru w ubojni w I. i zastąpienie jego osoby innymi lekarzami. Organ w odniesieniu do zarzutu, że nie zasługują na wiarygodność zeznania świadków K. M. i P. Z. jako osób zainteresowanych finansowo uchyleniem decyzji wyznaczającej lek. wet. A. O. do wykonywania nadzoru nad ubojem zwierząt rzeźnych, wskazał, że zeznaniom tym należy dać przymiot wiarygodności, ponieważ są logiczne, spójne i poparte wiedzą i doświadczeniem tych osób, jak również korespondują z zeznaniami pozostałych świadków.
Organ wskazał, że dowody zgromadzone w sprawie w postaci dokumentów ubojni, jak sporządzone przez skarżącego, oraz zeznania świadków zarówno lekarzy weterynarii współwyznaczonych do nadzoru, jak i pracowników Inspekcji Weterynaryjnej oraz pracowników ubojni potwierdzają znaczne nieprawidłowości w nadzorze nad ubojem wykonywanym przez lek. wet. A. O. Nieprawidłowości te polegające na nierzetelnym przeprowadzeniu i dokumentowaniu badania w kierunku włośni oraz opuszczeniu stanowiska badania podczas trwania uboju. Zdaniem organu działania te nie miały charakteru incydentalnego ale powtarzały się w czasie czym spowodowały realne zagrożenie zdrowia publicznego.
W ocenie ego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii wyniki postępowania przed powiatowym Lekarzem weterynarii we W. w pełni uzasadniają przyjętą przez niego kwalifikację i powzięte rozstrzygnięcie i w tym stanie rzeczy odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie, a zatem zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. O. reprezentowany prze profesjonalnego pełnomocnika zarzucił decyzji z dnia 11 września 2013r. wydanej przez Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii:
- 1) brak wskazania podstawy prawnej wydanej decyzji, a także abstrakcyjne wskazanie, że działanie lek. wet. A. O. stanowiły "zarówno naruszenie procedur jak i wymagań przepisów prawa" oraz "stanowiły odstępstwo od procedur" bez wskazania jakich przepisów prawa i procedur dopuścił się skarżący;
- 2) rażące naruszenie art. 107 K.p.a. poprzez zaakceptowanie decyzji Powiatowego lekarza weterynarii, w której nie wskazano jakie okoliczności faktyczne zostały ustalone na podstawie jakich dowodów przeprowadzonych w toku postępowania, co uniemożliwiło stronie szczegółowe odniesienie się do przedstawionych przez organ argumentów;
- 3) naruszenie art. 16 ust. 5 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej poprzez brak interpretacji pojęcia zagrożenia dla zdrowia publicznego a także niewskazanie, w jaki sposób wskutek działań lek. wet. A. O. doszło do faktycznego zagrożenia dla zdrowia publicznego oraz przyjęcie, że wykonywanie czynności przez lek. wet. A. O. mogą spowodować zagrożenie dla zdrowia publicznego lub zwierząt w sytuacji, gdy brak dowodów na pobranie przez niego próbki o zaniżonej wadze, a także brak dowodów na nieprzebadanie przez niego ostatnich sztuk ubitych w dniu 8 kwietnia 2013r. świń;
- 4) zaakceptowanie błędu w ustaleniach faktycznych organu I instancji w postaci przyjęcia, że lek. wet. A. O. nie przeprowadził badań ostatnich sztuk świń, co skutkowało pozostawieniem tkanek obje tych zmianami ropnymi, tkanek niejadalnych i narządów przy półtuszach wieprzowych, a także nieoznakowaniem półtusz znakiem jakości zdrowotnej przy braku jakiejkolwiek fotografii to o obrazującej, jedynie na podstawie zeznań świadków K. M. i P. Z., któryz przejęli obowiązki lek. wet. A. O. i są osobami zainteresowanymi finansowo w uchyleniu decyzji wyznaczającej lekarza weterynarii A. O. do wykonywania czynności urzędowych;
- 5) zaakceptowanie decyzji I instancji w zakresie bezpodstawnego przyjęcia, że skarżący pobrał do badania w kierunku włośni niewłaściwą masę próbki zbiorczej, co prowadzić może do niewykrycia w mięsie larw włośni, w sytuacji, gdy próbka zbiorcza została zniszczona przed kontrolą w dniu 8 kwietnia 2013r., a jedyna osobą mającą wiedzę na temat masy próbki zbiorczej jest lek. wet. A. O., który twierdzi, że próbka miała prawidłową masę, a pomylił się on jedynie w zapisie w dokumentacji, co sobie uzmysłowił i miał zamiar dokonać sprostowania, co jednak okazało się niemożliwe z uwagi na toczącą się kontrolę;
- 6) nierozważnie zarzutu odwołania, że już 9 kwietnia 2013r., jeszcze przed wydaniem decyzji nr [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. została zawarta umowa pomiędzy Powiatowym Lekarzem Weterynarii w P. a lekarzem weterynarii K. M. w sprawie wyznaczenia jej do dokonywania czynności urzędowych w zakresie sprawowania nadzoru nad ubojem zwierząt rzeźnych co wskazuje, że działania Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. były nacechowane tendencyjnością i miały na celu odsunięcie lekarza weterynarii A. O. od badań w rzeźni w I. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na swoją rzecz od organu administracji kosztów postępowania sądowego.
Dodatkowo na rozprawie 15 stycznia 2014r. pełnomocnik skarżącego zarzucił, że kontrola która legła u podstaw zaskarżonej decyzji została przeprowadzona z naruszeniem wszelkich procedur, ponieważ przeprowadziły ją osoby, które były zainteresowane wykluczeniem skarżącego, a ponadto sfałszowano notatkę opatrzną datą 8 kwietnia 2013r. że rzekomo sporządzono ją w I. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzja organu odwoławczego odpowiada przepisom prawa.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną.
Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w ramach tak zakreślonej właściwości Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności.
Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, utrzymująca na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a w mocy decyzję organu I instancji z dnia 18 lipca 2013r., którą to:
- - uchylono decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. nr [...] z dnia 28 grudnia 2012r. w sprawie wyznaczenia urzędowego lekarza weterynarii A. O., nie będącego pracownikiem Inspekcji Weterynaryjnej, do wykonywania czynności urzędowych w imieniu Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. w zakresie sprawowania nadzoru nad ubojem zwierząt rzeźnych, w tym badania przedubojowego i poubojowego, oceny mięsa i nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt w trakcie uboju, badania laboratoryjnego mięsa w kierunku włośni.
Decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii we W. wydana została na podstawie art. 16 ust. 5 pkt. 1 i pkt. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. o InspekcjiWeterynaryjnej (Dz. U. z 2010r. Nr 112, poz. 774) oraz art.2 ust. 1 lit. a Rozporządzenia Komisji (WE) NR 2075/2005 z dnia 5 grudnia 2005r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące urzędowych kontroli w odniesieniu do włosieni (Trichinella) w mięsie (Dz.U.L 338 z 22 grudnia 2005r. str.60); art. 1 lit. a Rozdział II, Sekcja III Załącznik I Rozporządzenia (WE) NR 854/2004 ParlamentuEuropejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U.L 139 z 30 kwietnia 2004r. str.206); art. 12 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia (WE) NR 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U.L 165 z 30 kwietnia 2004r. str. 1).
Tak więc zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej należy uznać za chybiony. Organy w bardzo szczegółowy sposób odniosły się w uzasadnieniu decyzji zarówno do ustalenia stanu faktycznego jak również wskazania przepisów prawnych obowiązujących w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, iż podstawą wydanej decyzji jest art. 16 ust. 5 pkt 1 i pkt 3. ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej zgodnie z którym uchylenie decyzji, o której mowa w ust. 2, i rozwiązanie umowy ze skutkiem natychmiastowym może nastąpić w przypadku:
- - gdy wykonywanie czynności przez osobę wyznaczoną może spowodować zagrożenie dla zdrowia publicznego lub zwierząt;
- - stwierdzenia zaniedbań w dokumentowaniu wykonywanych czynności.
Należy wskazać, że organ bardzo dokładnie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalił uchybienia w wykonywaniu przez wyznaczonego lekarza obowiązków, które stanowiły wystarczającą przesłankę do uchylenia decyzji Powiatowego lekarza Weterynarii w P. z dnia 28 grudnia 2012r. o wyznaczeniu lekarza weterynarii A. O. do wykonywania określonych w tej decyzji czynności. W sposób nie budzący wątpliwości organy ustaliły, że lekarz weterynarii A. O. nie był obecny przez cały czas wykonywanych czynności związanych z ubojem zwierząt. Zostało to ustalone nie tylko w oparciu o znajdujące się a aktach dokumenty ale również w oparciu o zeznania świadków w tym świadka M. G. zgłoszonego przez skarżącego A. O.. Nie ulega wątpliwości, że nieobecność lekarza weterynarii podczas czynności związanych ubojem zwierząt świadczyła o niewywiązaniu się tego lekarza z powierzonych mu do wykonania czynności, oraz mogła spowodować zagrożenie dla zdrowia publicznego.
Podkreślenia bowiem wymaga, iż obecność lekarza weterynarii przy tych czynnościach jest gwarantem tego, że mięso pochodzące z uboju nadaje się do spożycia przez ludzi. Jak wynika, z norm zawartych w sekcji III rozdziału II ust. 1 lit. a i b) rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi wynika bezwzględny nakaz obecności co najmniej jednego urzędowego lekarza weterynarii w rzeźniach podczas zarówno całego badania przedubojowego, jak i poubojowego oraz w zakładach przetwórstwa dziczyzny, podczas całego badania poubojowego.
Nie ulega wątpliwości, że ust. 5 art. 16 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej wskazuje konkretne przypadki, których zaistnienie może powodować uchylenie decyzji o wyznaczeniu lekarza i rozwiązaniu umowy ze skutkiem natychmiastowym.
W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy okolicznością bezsporną jest, że podczas prowadzonych w zakładzie czynności uboju zwierząt rzeźnych wyznaczony lekarz weterynarii nie był obecny cały czas. Stwierdzenie zatem powyższej okoliczności uprawniało Powiatowego Lekarza Weterynarii we W. do uchylenia decyzji o wyznaczeniu tego lekarza weterynarii do wykonywania określonych czynności. Nie ma przy tym znaczenia, czy nieobecność lekarza była krótkotrwała czy też nie. Powyższa bowiem okoliczność świadczy o niewywiązywaniu się wyznaczonego lekarza z powierzonych mu obowiązków, co mogło spowodować zagrożenie dla zdrowia publicznego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 lipca 2012r. w sprawie II OSK 676/11).
Również nie budzi wątpliwości Sądu, że niewłaściwe działanie skarżącego w trakcie wykonywania obowiązków związanych z nadzorem w dokonywanego uboju powodowało zagrożenie dla zdrowia publicznego i jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wyżej wyroku zagrożenie to nie musi być konkretne ale wystarczy zagrożenie abstrakcyjne dla zdrowia publicznego. Zagrożenia do jakich doszło w rozpoznawanej sprawie należy oceniać w świetle postanowień załącznika nr I: sekcja III rozdz. II, sekcja I rozdział II, sekcja II rozdział V pkt 1a do rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 854/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz. U. UE 2004.139.206 z późn. zm.). Rozporządzenia wydane przez Parlament Europejski lub Radę wchodzą bezpośrednio do krajowego porządku prawnego i są stosowane wprost.
Określone w powołanym rozporządzeniu zasady przeprowadzania kontroli są bezwzględnie obowiązujące, bardzo rygorystyczne i nie dają podstaw do swobodnej interpretacjiuchybień stwierdzonych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii.
W ocenie Sądu, również pozostałe zarzuty skargi są niezasadne, w szczególności sugestia "spisku" mającym na celu odsunięcie skarżącego od sprawowania nadzoru nad ubojem. Stwierdzone uchybienia w pracy skarżącego zarówno w czasie kontroli w dniu 8 kwietnia 2012r. jak również stwierdzone zaniedbania i błędy w prowadzonej dokumentacji co przyznaje sam skarżący w skardze twierdząc że to był błąd który sam zauważył tylko nie zdążył go poprawić, obligowały organ do wydania decyzji o uchyleniu decyzji o wyznaczeniu skarżącego do wykonywania czynności urzędowych w zakresie nadzoru nad ubojem zwierząt rzeźnych.
Materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych niniejszej sprawy potwierdza, że w prowadzonym postępowaniu zabezpieczono realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.), podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Okoliczności te, podobnie jak i wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach wydanych w niniejszej sprawie decyzji z dnia 18 lipca 2013r. i 11 września 2013r., spełniających wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Podkreślenia wymaga, że organ I instancji – nadając na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. rygor natychmiastowej wykonalności – prawidłowo powołał się na opisaną w tym przepisie przesłankę ochrony życia i zdrowia ludzkiego.
Niezależnie od powyższego wskazać trzeba, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c ustawy P.p.s.a uchylenie decyzji mogą powodować tylko naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania, które odpowiednio miały wpływ lub mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy również zauważyć, że tylko naruszenie przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik kontroli, powoduje, że dowody przeprowadzone w toku kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym. Takiego wpływu skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał zarówno w skardze jak i na rozprawie zarzucając sfałszowanie notatki z dnia 8 kwietnia 2013r.
Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.