Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcachz 11 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 1030/20

Uzasadnienie

W dniu 27 lutego 2020 r. Rada Miejska w Nowej Słupi, działając na podstawie art. 18 ust 2 pkt 15, art. 40 ust. 1, 3, 4, art. 41 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.) oraz art. 11a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 122 ze zm.), zwanej dalej ustawą, podjęła uchwałę nr XXIV/15/20 w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobieganiu bezdomności zwierząt na terenie Gminy Nowa Słupia w 2020 roku, stanowiącego załącznik do tego aktu (§ 1; dalej też jako "program").

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wywiódł Prokurator Rejonowy w Ostrowcu Świętokrzyskim, zaskarżając w części ww. uchwałę i podnosząc zarzuty istotnego naruszenie prawa materialnego, a to:

1. 1) art. 11a ust. 2 pkt 5 ustawy poprzez wskazanie w § 3 programu, że to jedynie bezdomne psy i koty objęte są programem poszukiwania dla nich nowych właścicieli, w sytuacji w której z treści art. 11a ust. 2 pkt 5 ustawy wynika, że program odnosi się do poszukiwania właścicieli dla bezdomnych zwierząt, przez które należy rozumieć zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 16 ustawy o ochronie zwierząt zarówno zwierzęta domowe jak i gospodarskie, zaś skarżona uchwała w tym względzie stanowi nieuzasadnione zawężenie kręgu bezdomnych zwierząt do psów i kotów;
2. 2) art. 11a ust. 2 pkt 3 ustawy poprzez wskazanie w § 6 i § 7 ust. 1 programu, że to jedynie bezdomne zwierzęta domowe objęte są programem odławiania, w sytuacji w której z treści art. 11a ust. 2 pkt 3 ustawy wynika, że program odnosi się do odławiania bezdomnych zwierząt, przez które rozumie się zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 16 zarówno zwierzęta domowe jak i gospodarskie, zaś skarżona uchwała w tym względzie stanowi nieuzasadnione zawężenie kręgu bezdomnych zwierząt do zwierząt domowych;
3. 3) art. 11a ust. 2 pkt 6 ustawy poprzez nieskonkretyzowanie w § 14 programu sposobu realizacji obowiązku usypiania ślepych miotów zwierząt, wyrażające się brakiem wskazania konkretnego lekarza weterynarii, który będzie realizował to zadanie;
4. 4) art. 11a ust. 5 ustawy poprzez brak powiązania w § 23 ust. 2 i 3 programu uchwalonej kwoty środków finansowych przeznaczonych na realizację zadań z konkretnym sposobem ich wydatkowania.

W uzasadnieniu wskazano, że z przekroczeniem upoważnienia ustawowego doszło do wprowadzenia zapisu w § 3 programu, który dopuszcza w ramach poszukiwania właścicieli dla bezdomnych zwierząt jedynie poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych psów i kotów. Zgodnie bowiem z art. 11a ust. 2 pkt 5 ustawy program taki winien obejmować poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt. Zgodnie z art. 4 pkt 16 ustawy pod pojęciem zwierząt bezdomnych rozumie się zwierzęta domowe lub gospodarskie, które uciekły, zabłąkały się lub zostały porzucone przez człowieka, a nie ma możliwości ustalenia ich właściciela lub innej osoby, pod której opieką trwale dotąd pozostawały, wedle zaś art. 4 pkt 17 i 18 ustawy pod pojęciem "zwierząt domowych" rozumie się zwierzęta tradycyjnie przebywające wraz z człowiekiem w jego domu lub innym odpowiednim pomieszczeniu, utrzymywane przez człowieka charakterze jego towarzysza; wreszcie pod pojęciem "zwierząt gospodarskich" rozumie się zwierzęta gospodarskie w rozumieniu przepisów o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich.

Według definicji zawartej w ustawie z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich za zwierzęta gospodarskie uważane są: koń, osioł, bydło domowe i bawoły, jeleń szlachetny, jeleń sika i daniel utrzymywane w warunkach fermowych w celu pozyskania mięsa lub skór, jeżeli pochodzą z chowu lub hodowli zamkniętej, o których mowa w przepisach prawa łowieckiego, albo chowu lub hodowli fermowej, a także drób, świnie, owce, kozy, pszczoła miodna i zwierzęta futerkowe. Mając więc na uwadze powyższe skarżący uznał, że zakwestionowana uchwała w tym względzie stanowi nieuzasadnione zawężenie poszukiwania właścicieli do kręgu bezdomnych jedynie psów i kotów. Podobne zarzuty podniesiono odnośnie zapisów zawartych w § 6 i § 7 ust. 1 programu, gdzie przyjęto, że to jedynie bezdomne zwierzęta domowe objęte są programem odławiania – w sytuacji, w której z treści art. 11a ust. 2 pkt 3 ustawy jednoznacznie wynika, że program odnosi się do odławiania bezdomnych zwierząt, przez które rozumie się zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 16 zarówno zwierzęta domowe, jak i gospodarskie, zaś skarżona uchwała w tym względzie stanowi nieuzasadnione zawężenie kręgu bezdomnych zwierząt do zwierząt domowych.

Z kolei odnośnie § 14 programu, to o ile Rada Miejska w Nowej Słupi wskazała że usypianie ślepych miotów może nastąpić wyłącznie przez lekarza weterynarii, o tyle jednak uczyniła to w sposób nieskonkretyzowany, poprzez brak wskazania w kwestionowanym przepisie konkretnego lekarza weterynarii, który będzie realizował to zadanie. Tymczasem w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się na "wykonawczy", konkretny charakter programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi, stąd też ten "wykonawczy" charakter programu nie będzie zachowany jeśli nie zostaną w nim wskazane konkretne podmioty realizujące te zadania.

Ponadto, w sposób istotny doszło do naruszenia prawa poprzez brak powiązania w § 23 ust. 2 i 3 programu uchwalonej kwoty środków finansowych przeznaczonych na realizację zadań z konkretnym sposobem ich wydatkowania. W odniesieniu do wymogu wynikającego z upoważnienia ustawowego zawartego w art. 11a ust. 5 ustawy Rada Miejska ograniczyła się do wskazania, że na cele związane z wykonywaniem zadań wynikających z programu Gmina Nowa Słupia przeznaczyła z budżetu środki finansowe w wysokości 50.000 zł, z przeznaczeniem ich wydatkowania "w szczególności" na wskazane w pkt 1-4 zadania enumeratywnie wymienione w § 23 ust. 2 programu.

Natomiast ustawodawca w art. 11a ust. 5 ustawy posłużył określeniem: "sposób wydatkowania środków finansowych" (obok sformułowania "wysokość środków finansowych"). Oznacza to konieczność przedstawienia w programie, jako obligatoryjnego elementu, sposobu rozdysponowania puli środków finansowych przeznaczonych na poszczególne cele i założenia przyjęte w programie. Czym innym jest wskazanie wysokości środków przeznaczonych na realizację celów programu, a czym innym konkretne i jednoznaczne ustalenie w ramach przewidzianych środków sposobów wydatkowania, które z oczywistych względów powinny być zgodne z celami przyjętymi w założeniach programu. Ogólne wskazanie puli środków przeznaczonych na realizację programu wskazuje, że Gmina nie ma należycie rozpoznanych potrzeb w zakresie poszczególnych zadań objętych programem. Tymczasem jedynie powiązanie uchwalonej kwoty środków finansowych przeznaczonych na realizację programu z konkretnym sposobem ich wydatkowania pozwala przyjąć, że nie jest on fikcją i umożliwia faktycznie wykonanie poszczególnych zadań.

Skarżący wskazał również, że program powinien zawierać konkretne regulacje zapewniające faktyczną realizację ujętych w nim zadań, a nie tylko deklaracje oraz regulacje pozorujące jego wykonanie. Radni powinni określić w programie konkretne rozwiązania i podmioty wykonujące zadania na podstawie uchwały. Są to bowiem normy o charakterze iuris cogentis, a ich pominięcie lub niewłaściwe zastosowanie skutkuje bezwzględną nieważnością takiego aktu. Z uwagi na powyższe strona wniosła o stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały we wskazanej części.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że zakwestionowana uchwała została przekazana do zaopiniowania Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w Kielcach, organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, a także zarządcom i dzierżawcom obwodów łowieckich działających na obszarze gminy. Wszelkie uwagi i wnioski nadesłane w toku opiniowania zostały bardzo dokładnie przeanalizowane pod kątem merytorycznym i zgodności z ustawami.

W zakresie zapisów dotyczących poszukiwania właścicieli dla bezdomnych zwierząt organ wyjaśnił, że w programie odniesiono się do poszukiwania nowych właścicieli dla bezdomnych psów i kotów jako zwierząt domowych ze względu na to, że na terenie Gminy występuje jedynie zjawisko bezdomności psów i kotów, a w przypadku zwierząt gospodarskich (które są znakowane) do chwili obecnej nie występowały takie przypadki. W kwestii dotyczącej zawężenia kręgu bezdomności zwierząt do zwierząt domowych wyjaśniono, że w § 6 i § 7 ust. 1 programu ujęto jedynie zwierzęta domowe, ponieważ są to jedyne przypadki występujące na terenie Gminy. W § 20 programu zostało wskazane gospodarstwo rolne w celu zapewnienia miejsca dla bezdomnych zwierząt gospodarskich z terenu Gminy Nowa Słupia, w związku z czym został zastosowany przepis art. 4 pkt 16 ustawy. Zwierzęta gospodarskie są znakowane, zatem jeżeli zwierzę gospodarskie się zabłąka to po jego odnalezieniu jest możliwość dokonania identyfikacji jego właściciela.

W kwestii naruszenia art. 11a ust. 2 pkt 6 ustawy poprzez nieskonkretyzowanie w § 14 programu sposobu realizacji obowiązku usypiania ślepych miotów zwierząt, wyrażające się brakiem wskazania konkretnego lekarza weterynarii, który będzie realizował zadanie, wskazano, że realizację obowiązku usypiania ślepych miotów zwierząt powierzono podmiotowi prowadzącemu schronisko, o którym mowa w § 10 programu, tj. zwierzę po zabiegach i leczeniu będzie umieszczone w schronisku dla bezdomnych zwierząt prowadzonym przez firmę M. G. "B." w S.. System usypiania ślepych miotów polega na decyzji lekarza weterynarii, z którym schronisko ma podpisaną umowę. Dane lekarza zostały wskazane w § 7 pkt 1 i 2 programu. Odnośnie naruszenia art. 11a ust. 5 ustawy poprzez niewskazanie w rozdziale 11, § 23 ust. 2 i 3 programu konkretnej kwoty środków finansowych powiązanej z konkretnie określonym trybem postępowania, organ podniósł, że w § 23 pkt 2 programu wskazano wysokość środków, jaką Gmina przeznaczyła na realizację programu, to jest na odławianie i zapewnienie schroniska bezdomnym zwierzętom, opiekę weterynaryjną i obligatoryjną sterylizację oraz kastrację bezdomnych zwierząt oraz znakowanie mikroczipem identyfikacyjnym bezdomnych zwierząt i ich rejestrację w ogóInopolskiej bazie danych, opiekę nad wolno żyjącymi kotami i finansowanie leczenia zwierząt poszkodowanych w wypadkach drogowych.

Wskazane kwoty są wydatkowane na podstawie umów z podmiotami realizującymi zadania ustawowe na rzecz Gminy. Natomiast przepisy art. 11a ust. 5 ustawy nie precyzują co należy rozumieć przez wskazanie sposobu wydatkowania środków. Gmina wywiązała się z obowiązku wynikającego z ustawy wskazując wysokość środków oraz to, że będą one wydatkowane na podstawie umów z podmiotami realizującymi zadania ustawowe na rzecz Gminy precyzujących sposób wydatkowania. Zarzut ten już dwukrotnie uchylony został przez WSA w Kielcach w ostatnich latach w stosunku do programu opieki nas zwierzętami bezdomnymi. Wykaz działań objętych programem wynikających w art. 11a ust. 2 ustawy jest katalogiem otwartym, wobec czego dopuszczalne jest wskazanie przez gminę w programie innych celów i działań poza tymi w nim wyraźnie wymienionymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje

Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kontrola, o której mowa w art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tekst jedn. Dz. U. z 2019 poz. 2167). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na niekonsekwencję wynikającą z treści skargi polegającą na tym, że, jak wynika z jej części wstępnej, wskazana w skardze uchwała została zaskarżona w części, następnie zaś, po przytoczeniu zarzutów, skarżący wniósł o "stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały", by w końcowym fragmencie jej uzasadnienia podnieść, że wnosi "o stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały we wskazanej części". Kierując się tym ostatnim stwierdzeniem, jak i brakiem wskazania z jakich powodów (przy zaskarżeniu pojedynczych zapisów aktu) ma dojść do stwierdzenia nieważności uchwały w całości, Sąd uznał, że wniosek Prokuratora dotyczy zaskarżonych fragmentów uchwały.

Z treści art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05).

Rada gminy obowiązana jest przestrzegać zakresu upoważnienia ustawowego udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a w ramach udzielonej jej delegacji w tych działaniach nie może wkraczać w materię uregulowaną ustawą. Uchwała rady gminy musi bowiem respektować unormowania zawarte w aktach wyższego rzędu, a prawo miejscowe może być stanowione w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji).

Podstawą materialnoprawną podjęcia uchwały były w niniejszym przypadku przepisy zawarte w art. 11a ustawy, zgodnie z którym:

1. 1. Rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1, określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt.
2. 2. Program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności:
3. 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt;
4. 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie;
5. 3) odławianie bezdomnych zwierząt;
6. 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt;
7. 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt;
8. 6) usypianie ślepych miotów;
9. 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich;
10. 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt.
11. 3. Program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować plan znakowania zwierząt w gminie.

3a. Program, o którym mowa w ust. 1, może obejmować plan sterylizacji lub kastracji zwierząt w gminie, przy pełnym poszanowaniu praw właścicieli zwierząt lub innych osób, pod których opieką zwierzęta pozostają.

1. 4. Realizacja zadań, o których mowa w ust. 2 pkt 3-6, może zostać powierzona podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt.
2. 5. Program, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Koszty realizacji programu ponosi gmina.
3. 6. Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, przygotowuje wójt (burmistrz, prezydent miasta).
4. 7. Projekt programu, o którym mowa w ust. 1, wójt (burmistrz, prezydent miasta) najpóźniej do dnia 1 lutego przekazuje do zaopiniowania:
5. 1) właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii;
6. 2) organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy;
7. 3) dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich, działających na obszarze gminy.
8. 8. Podmioty, o których mowa w ust. 7, w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu programu, o którym mowa w ust. 1, wydają opinie o projekcie. Niewydanie opinii w tym terminie uznaje się za akceptację przesłanego programu.

Z powyższego wynika zatem, że obowiązkowe elementy programu zostały określone w art. 11a ust. 2 pkt 1 - 8 i ust. 5, fakultatywny określony został w ust. 3 i ust. 3a, a obligatoryjne elementy programu, o których mowa w ust. 2 pkt 3 - 6 mogą zostać powierzone podmiotowi prowadzącemu schronisko dla zwierząt. Uchwalając program rada gminy winna zawrzeć w nim postanowienia odnoszące się do wszystkich enumeratywnie wymienionych w powołanym przepisie zagadnień. Jednocześnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie podkreśla się, że uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego co zostało już wcześniej przez ustawodawcę unormowane i stanowiło przepis powszechnie obowiązujący.

Ponadto porządek prawny narusza modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu - co dopuszczalne jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia (por. m.in. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. o sygn. akt II GSK 2114/11).

Co do zasady (choć nie w odniesieniu do wszystkich kwestionowanych zapisów i nie co do ich całości) Sąd uznał skargę za uzasadnioną w zakresie zarzutów podniesionych w punktach 1 i 2 skargi, związanych z ograniczeniem poszczególnych zapisów uchwały dotyczących poszukiwania właścicieli dla bezdomnych zwierząt oraz odławiania bezdomnych zwierząt wyłącznie – odpowiednio – do psów i kotów lub do zwierząt domowych. Słusznie zwrócił bowiem uwagę skarżący, że zadania wymienione w art. 11a ust. 2 pkt 3 i 5 ustawy mają dotyczyć bezdomnych zwierząt, przez które – zgodnie z art. 4 pkt 16 ustawy – należy rozumieć zwierzęta domowe lub gospodarskie. Nieuprawnione jest zatem zawężanie w tym zakresie programu wyłącznie do zwierząt domowych (lub wybranych spośród nich) w odniesieniu do zadań, które – jak wymaga tego ustawa – mają zostać określone w programie jako dotyczące wszystkich zwierząt domowych. W tym przypadku dotyczy to poszukiwania właścicieli dla bezdomnych zwierząt (art. 11a ust. 2 pkt 5 ustawy) i odławiania bezdomnych zwierząt (art. 11 ust. 2 pkt 3 ustawy).

W ocenie Sądu jednak doprowadzenie zapisów uchwały do stanu zgodnego z prawem nie wymagało stwierdzenia nieważności całych zapisów kwestionowanych postanowień uchwały. Należy zauważyć, że zarówno w ramach celów programu (§ 2), jak i w tytułach rozdziałów nr 3 i 4 dokonano prawidłowego określenia zadań programu i określono je jako "Poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt" i "Odławianie bezdomnych zwierząt". Pozwala to na prawidłową interpretację dalszych, szczegółowych zapisów uchwały, przy wyeliminowaniu jedynie tych fragmentów przepisów, które wyraźnie ograniczają tak określone zadania do poszczególnych rodzajów zwierząt, powodując niewyczerpanie delegacji ustawowej. Dotyczy to zapisu zawartego w § 3 o treści "dla bezdomnych psów i kotów". Eliminacja tego zapisu pozwoli na przyjęcie, że sposoby realizacji zadań określone w poszczególnych punktach (z jednym wyjątkiem, o którym niżej) odnoszą się do zwierząt bezdomnych (zgodnie z tytułem rozdziału) jako ogółu.

Z kolei nie można wykluczyć, że jeden z tych sposobów, określony w punkcie 3) § 3 programu, może odnosić się wyłącznie do psów i kotów, skoro uchwałodawca lokalny uznał, że ten akurat sposób będzie najlepszy dla osiągnięcia celów programu właśnie w odniesieniu do tych zwierząt. Trudno doszukać się w tym zakresie istotnego naruszenia prawa, skoro co do zasady delegacja ustawowa w odniesieniu do zadania przewidzianego w art. 11a ust. 2 pkt 5 została wykonana. Z kolei jeśli chodzi o odławianie bezdomnych zwierząt Sąd uznał, że zachodzi konieczność wyeliminowania z treści § 6 uchwały wyłącznie słowa "domowe". Nie może wówczas ulegać wątpliwości, że (zgodnie choćby z tytułem rozdziału, jak też treścią przepisów poprzedzających, tj. § 4 i 5 programu) odławianie odnosi się do zwierząt domowych i że tym samym wykonano delegację ustawową w tym zakresie.

Z kolei § 7 programu dotyczy już nie tego, jakie zwierzęta podlegają odławianiu, ale które z nich – po odłowieniu – podlegają opiece weterynaryjnej. W tym zakresie art. 11a ust. 2 ustawy nie wymaga, aby program odnosił się do zwierząt bezdomnych jako ogółu. Spełnione zostały pozostałe wymogi dotyczące tych zwierząt wynikające z ustawy, tj. zapewniono im miejsce w schronisku, a w przypadku bezdomnych zwierząt gospodarskich wskazano stosowne gospodarstwo rolne, w którym takie zwierzę podlega umieszczeniu. Uregulowano także całodobową opiekę weterynaryjną w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. Trzeba ponadto zwrócić uwagę, że "rozciągnięcie" przepisu § 7 programu także na zwierzęta gospodarskie spowodowałoby, że – zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 3 – poddawane byłyby obligatoryjnej sterylizacji albo kastracji. Zgodnie z ustawą bezdomne zwierzęta gospodarskie umieszczane są w gospodarstwie rolnym, zaś obligatoryjna sterylizacja albo kastracja ma dotyczyć zwierząt w schroniskach dla zwierząt (art. 11a ust. 2 pkt 4 i 7 ustawy).

W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut podniesiony w punkcie 3 skargi, dotyczący nieskonkretyzowania w § 14 programu sposobu realizacji obowiązku usypiania ślepych miotów zwierząt, wyrażający się brakiem wskazania konkretnego lekarza weterynarii, który będzie realizował to zadanie. Jak wskazano w § 14 ust. 2 programu, realizację obowiązku określonego w ust. 1 Gmina Nowa Słupia powierza podmiotowi prowadzącemu schronisko, o którym mowa w § 10. W tym ostatnim przepisie wskazano zaś na schronisko dla bezdomnych zwierząt prowadzone przez firmę M. G. "B.", ze wskazaniem dokładnego adresu.

Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Kr 1403/17, gdzie stwierdzono m.in., że: "Nie ma konieczności imiennego wyznaczania osoby, która w schronisku zajmuje się usypianiem ślepych miotów oraz sterylizacją albo kastracją zwierząt. Dla spełnienia ustawowych wymogów wskazanych w art. 11a ust. 2 pkt 4 i 6 ustawy z 1997 r. o ochronie zwierząt wystarczające jest stwierdzenie, że czynności te będą się odbywały w schronisku dla zwierząt; nie ulega bowiem wątpliwości, że w schronisku zatrudniony jest lekarz weterynarii, który posiada stosowne umiejętności i uprawnienia do przeprowadzania tego typu zabiegów".

Brak jest także w ocenie Sądu wystarczających podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 11a ust. 5 ustawy poprzez brak powiązania w § 23 ust. 2 i 3 programu uchwalonej kwoty środków finansowych przeznaczonych na realizację zadań z konkretnym sposobem ich wydatkowania. Analogiczne zapisy uchwały tej samej Rady Gminy (program na rok 2017) podlegały kontroli tut. Sądu w wyroku z dnia 25 października 2017 r. w sprawie II SA/Ke 670/17. Oddalając zarzut w tym zakresie Sąd podniósł, że przepisy art. 11a ust. 5 ustawy nie precyzują, co należy rozumieć przez wskazanie sposobu wydatkowania środków. Skoro Gmina wywiązała się z obowiązku wynikającego z ustawy – wskazała wysokość środków oraz (podobnie jak w niniejszym przypadku) to, że będą one wydatkowane na podstawie umów z podmiotami realizującymi zadania na rzecz Gminy Nowa Słupia (a więc sposób ich wydatkowania), brak jest podstaw do uznania, że uchwała w sposób istotny narusza art. 11a ust. 5 ustawy.

Podzielając to stanowisko Sąd oddalił skargę w omawianej części (por. też w tym zakresie wyrok tut. Sądu z dnia 28 września 2017 r., sygn. II SA/Ke 539/17, gdzie stwierdzono m.in., że ustawa nie wymaga wprost, aby w uchwale wskazano, w jaki sposób zostanie rozdzielona ogólna kwota przeznaczona na realizację programu na poszczególne cele, a tym bardziej określenia "trybu postępowania przy ich wydatkowaniu").

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., załącznika do zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 3 w zakresie słów "dla bezdomnych psów i kotów" oraz § 6 w zakresie słowa "domowe", natomiast oddalił skargę w pozostałej części, na podstawie art. 151 p.p.s.a.