Uzasadnienie
D. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę z dnia [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 września 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] r. w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego w sprawie ustalenia wspólnej granicy nieruchomości.
Pismem z dnia 28 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącej R. S. cofnął swoją skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zmianami) dalej "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Natomiast w myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Na podstawie całokształtu okoliczności sprawy Sąd nie stwierdził zaistnienia żadnej z przesłanek niedopuszczalności dokonania przez pełnomocnika strony czynności dyspozytywnej polegającej na cofnięciu skargi.
W związku z powyższym, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie to należało umorzyć. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.