Uzasadnienie
M. M. do swojej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego dołączyła formularz PPF, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
W złożonym formularzu wnioskodawczyni podała, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe wspólnie i utrzymuje się z emerytury w wysokości 1289,75 zł netto miesięcznie. Skarżąca nie wykazała innego majątku oprócz mieszkania lokatorskiego spółdzielczego w [..] wielkości 73 m² oraz nieruchomości w miejscowości [...] o powierzchni 2000 m² i 3000 m². Wnioskodawczyni podała następujące wydatki miesięczne: czynsz za mieszkanie z opłatą za wodę -680 zł, energia elektryczna – 80 zł, telewizja i internet – 120 zł, zakup leków – 80 zł.
W dniu 4 stycznia 2017 r. wpłynęło do Sadu pismo w którym M. M. oświadczyła, że cofa skargę, gdyż w dniu 27 grudnia 2016 r. sprzedała nieruchomość, na której znajduje się obiekt objęty nakazem rozbiórki.
Zgodnie z art. 245 § 1 i art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego).
W rozpoznawanej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy jest bezzasadny i podlega oddaleniu. Skarżąca w dniu 27 grudnia 2016 r. sprzedała nieruchomość co musiało wiązać się z przypływem znacznej ilości pieniędzy, a poza tym nie jest zainteresowana dalszym prowadzeniem postępowania sądowoadministracyjnego i cofnęła skargę. W tej sytuacji przyznanie prawa pomocy byłoby nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach ustosunkuje się do pisma w sprawie cofnięcia skargi w odrębnym orzeczeniu.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.