Uzasadnienie
L. L. złożył formularz urzędowy PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z formularza tego wynikało, że wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymuje się z działalność gospodarczej, która przynosi miesięczny dochód w wysokości 1200 zł. Wnioskodawca wykazał własność mieszkania wielkości 60m² oraz współwłasność: działki o powierzchni 4425m² oraz samochodów marki Toyota Corolla i Renault Scenic o wartości powyżej 5000 zł każdy. Skarżący podał, że posiada zasoby pieniężne w wysokości 3000 zł, a wysokość stałych wydatków miesięcznych wynosi 1500 zł.
Postanowieniem z 14 marca 2016 r., referendarz sądowy oddalił powyższy wniosek, a na postanowienie to wnioskodawca złożył sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 259 § 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, tj. między innymi od postanowień o odmowie przyznania prawa pomocy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 p.p.s.a.). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność.
Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2). Z kolei art. 245 § 1 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a stanowi, że prawo pomocy w zakresie częściowym – a takiego domagał się skarżący w niniejszej sprawie – przysługuje osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zgodzić należy się z referendarzem sądowym, że wnioskodawca nie wykazał w sposób przekonujący, że nie stać go na poniesienie kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, gdyż prowadzi on dochodową działalność gospodarczą, jest współwłaścicielem nieruchomości i dwóch samochodów, a ponadto wykazał zasoby pieniężne kilkakrotnie przewyższające koszty sądowe w niniejszej sprawie. W świetle powyższych okoliczności nie można uznać skarżącego za osobę ubogą, wymagającą dofinansowania z budżetu państwa w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Podkreślić należy, że instytucja przyznania prawa pomocy jest rozwiązaniem szczególnym i powinna być stosowana w przypadkach wyjątkowych, tj. wobec osób, których sytuacja materialna i bytowa jest trudna. Do osób takich zaliczyć można m. in. bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności pozbawione są środków do życia, bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby życiowe.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego.