Uzasadnienie
Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania M.C. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nie stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłego zatrucia wywołanego trójchloroetylenem i czterochloroetylenem wymienionej w pozycji 1.41 wykazu chorób zawodowych z 2002r.
W motywach rozstrzygnięcia Inspektor Sanitarny wskazał, iż M.C. była zatrudniona w G. od 3.10.1977r. do 30.06.2002r kolejno jako:
3.10.1977r. do 31.05.1978r. - pomoc laboratoryjna, 1.06.1978r. do 26.04.1982r. - laborant, 27.04.1982r. do 31.12.1983r. - referent techniczny, 1.01.1984r. do 30.09.1989r. - starszy laborant, 1.10.1989r. do 31.12.1998r. specjalista, 1.01.1999r. do 30.06.2002r. specjalista.
Pracując w Pracowni Bitumów w wymiarze czasu pracy trzy razy w tygodniu po 4 godziny dziennie była narażona na opary trójchloroetylenu i czterochloroetylenu a w okresie od 1.10.1989r. do 31.12.1998r. pracowała w tych samych warunkach bez narażenia na opary trójchloroetylenu. Ze sporządzonej przez Inspektora Sanitarnego oceny narażenia zawodowego wynika, że w miejscu pracy opary stężenia wymienionych substancji nie przekraczały dopuszczalnych norm (NDS), natomiast pracodawca w okresie zatrudnienia M.C. nie stosował benzenu i fosgenu.
W orzeczeniach lekarskich: Ośrodka Medycyny Pracy nr [...] z dnia [...] i orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy nr [...] z dnia [...] stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłego zatrucia zawodowego trójchloroetylenem i czterochloroetylenem.
W ocenie organu odwoławczego powyższe orzeczenia lekarskie mają zgodnie z art. 84 kpa walor opinii biegłego, a ich wydanie zostało poprzedzone szczegółową diagnostyką w zakresie następstw zdrowotnych wywołanych przewlekłą ekspozycją na trójchloroetylen i czterochloroetylen. Przedmiotowe substancje nie są zaliczone do czynników o udowodnionym działaniu rakotwórczym w odniesieniu do człowieka. Badania czynnościowe układu oddechowego wykazały jego pełną wydolność w zakresie wentylacji i wymiany gazowej w płucach. Brak rozpoznania choroby zawodowej przez właściwą jednostkę służby zdrowia, wyklucza możliwość wydania decyzji stwierdzającej chorobę, w sytuacji, gdy postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115).
Skargę na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...]. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.C. zarzucając decyzji błędne ustalenia co do wymiaru czasu pracy w narażeniu na szkodliwe substancje. Twierdzi bowiem, że w rzeczywistości zamiast trzy razy w tygodniu, wykonywała pracę pięć razy w tygodniu, a ponadto nie uwzględniono wykonywania przez nią pracy w narażeniu na inne substancje o działaniu rakotwórczym, które wywołały w jej organizmie guzy.
W odpowiedzi na skargę Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Organ dodatkowo wskazał, iż postępowanie wyjaśniające nie doprowadziło do ujawnienia w środowisku pracy skarżącej czynników o udowodnionym działaniu rakotwórczym w odniesieniu do człowieka, zatem występujące u niej guzki podskórne (tłuszczaki) nie pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z warunkami pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpatrywanym przypadku kontrola sądowoadministracyjna takich naruszeń prawa nie wykazała.
Organy administracji publicznej zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 kpa, działają na podstawie przepisów prawa, co oznacza, że stosują przepisy prawa materialnego i przepisy prawa procesowego obowiązujące w toku rozpoznawania i rozstrzygania sprawy administracyjnej.
W dniu wydania decyzji zarówno przez organ II jak i I instancji obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115 - cytowane dalej jako rozporządzenie), które w § 1 ustala wykaz chorób zawodowych, definiuje pojęcie choroby zawodowej (§ 2 ust. 1), następnie określa jednoznacznie, jakie jednostki orzecznicze służby zdrowia są właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych (§ 5 ust. 1 - 3), wreszcie, kto i na jakiej podstawie wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej (§ 8 ust. 1).
Stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia, za chorobę zawodową uważa się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do niniejszego rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym".
Pod pozycją nr 1. 41 w wykazie chorób zawodowych wymieniono zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne: chlorowcopochodne węglowodorów alifatycznych lub alicyklicznych.
Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję wydaje właściwy państwowy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego pracownika.
Z powołanego przepisu wynika, że organ orzekający w sprawie związany jest orzeczeniem lekarskim w sprawie choroby zawodowej wydanym przez właściwą jednostkę orzeczniczą służby zdrowia i nie może jej kwestionować, zwłaszcza jeżeli orzeczenie w sposób czytelny i nie budzący wątpliwości zostało sporządzone na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego, o jakich mowa w § 6 ust. 1 cyt. rozporządzenia.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że tryb postępowania w rozpoznawanej sprawie był zgodny z trybem określonym w przepisach rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002r.
Zarzut skarżącej dotyczący wykonywania pracy pieć razy w tygodniu, a nie jak ustalił organ trzy razy w tygodniu nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, jednakże nawet gdyby przyjąć, że takie okoliczności istniały rzeczywiście to i tak nie miałyby one wpływu na zasadność podjętego rozstrzygnięcia, albowiem co już wcześniej podkreślono właściwe jednostki służby zdrowia nie rozpoznały u M.C. choroby zawodowej. Miarodajne jest również stwierdzenie wynikające z orzeczenia wydanego przez Instytut Medycyny, iż tłuszczaki skóry nie figurują w wykazie chorób zawodowych i nie pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z warunkami pracy zawodowej wynikającymi z oceny narażenia zawodowego. Słusznie zatem organ administracji przyjął, iż te objawy nie uzasadniają rozpoznania choroby zawodowej.
Wbrew zarzutom skarżącej nie można również uznać, iż pracowała w narażeniu na substancje rakotwórcze, albowiem postępowanie wyjaśniające nie wykazało istnienia takich czynników w środowisku, w którym świadczyła pracę. Z orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy wynika, że trójchloroetylen i czterochloroetylen nie są zaliczone do czynników o udowodnionym działaniu rakotwórczym w odniesieniu do człowieka, natomiast takie substancje jak benzen i fosgen nie były stosowane w okresie zatrudnienia skarżącej.
W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłego zatrucia zawodowego trójchloroetylenem i czterochloroetylenem jest zgodna z prawem, zaś podnoszone w skardze okoliczności nie mogły odnieść zamierzonego skutku i doprowadzić do jej wzruszenia.
Z podniesionych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.