Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 marca 2021 r. o sygn. akt II SA/Ke 1088/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojewody Świętokrzyskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Stąporkowie z dnia 28 listopada 2017r. nr XLIII/279/2017 w przedmiocie regulaminu określającego tryb, sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości.
W piśmie z dnia 23 kwietnia 2021 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uzupełnienie wyroku poprzez zasądzenie od organu na rzecz Wojewody Świętokrzyskiego zwrotu kosztów postępowania sądowego, czego domagał się w uprzednio złożonej skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Natomiast w § 2 tego przepisu przewidziano możliwość uzupełnienia wyroku co do zwrotu kosztów na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 157 § 3 p.p.s.a. orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów.
Z kolei zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204.
W rozpoznawanej sprawie Sąd, pomimo uwzględnienia skargi, omyłkowo nie zawarł w rozstrzygnięciu kończącym postępowanie orzeczenia co do kosztów postępowania sądowego – pomimo że strona skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła w skardze o zwrot tych kosztów. W tej sytuacji wniosek strony skarżącej należało uznać za zasadny, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 157 § 2 i 3 p.p.s.a., uzupełnił wyrok z dnia 25 marca 2021 r. o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. W tym zakresie orzeczono na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o których mowa wyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j.t.
Dz. U. 2018r. poz. 265). Mając na względzie powyższe, Sąd określił wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego wedle stawek minimalnych, uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy wynagrodzenie w takiej wysokości będzie adekwatne w szczególności do niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika oraz jego przyczynienia się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Z tych względów na zasądzoną kwotę kosztów postępowania składa się wynagrodzenie reprezentującego skarżącego pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c wyżej powołanego rozporządzenia (480 zł). W rezultacie Gmina Stąporków zobowiązana jest do zwrotu stronie skarżącej kwoty 480 złotych.