Uzasadnienie
W dniu 11 grudnia 2013 r. skarżąca S. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na brak konstruktywnej reakcji na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez Starostę polegającego na przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 3 września 2013 r. szkicu granicznego. W uzasadnieniu wskazała, że jest zaskoczona odpowiedzią Starosty na ww. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, "gdyż w zasadzie mówi ona o niczym". W dalszej części skargi podała, że jej wezwanie było zasadne i wymieniła braki prawne operatu technicznego.
W odpowiedzi na skargę Starosta podał, że żądania skarżącej podniesione w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa nie są uzasadnione, gdyż ich realizacja skutkowałaby rozstrzygnięciem o zasięgu prawa własności, do czego organ ewidencyjny nie jest umocowany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
§ 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
§ 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Ze skargi jednoznacznie wynika, że przedmiotem zaskarżenia jest pismo Starosty z dnia 10 października 2013 r., stanowiące odpowiedź na wezwanie S. D. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na przyjęciu w dniu 3 września 2013 r. szkicu granicznego, do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Z treści skargi wynika też, że skarżąca nie jest zadowolona z udzielonej odpowiedzi, która jej zdaniem nie jest związana z jej wezwaniem.
Odnosząc się do tak określonego przedmiotu skargi należy stwierdzić, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie należy do żadnej z kategorii aktów podlegających kontroli sądu na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. lub przepisów szczególnych. Wezwanie to stanowi warunek formalny dopuszczalności skargi do sądu, a odpowiedź na nie jest wyrazem stanowiska organu w sprawie. Odpowiedź organu nie rozstrzyga o żadnych uprawnieniach lub obowiązkach osoby, która wystąpiła z wezwaniem. Nie może być zatem potraktowane ani jako decyzja, ani postanowienie, ani inny akt (lub czynność) z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., nie zaś odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Objęcie skargą ostatnio wskazanego aktu powoduje odrzucenie tego pisma procesowego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 4 lipca 2012 r., II GSK 1051/12, LEX nr 1225698).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.