Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania K. K. z pobytu stałego w lokalu przy ul. O. 38 w J. i orzekł o odmowie wymeldowania K. K. z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu.
W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda podniósł, iż Burmistrz Miasta i Gminy K. poczynił następujące ustalenia:
K. K. stale nie przebywa w lokalu przy ul. O. 38 w J., okresowo przebywa w lokalu swojego ojca w miejscowości G.. Opuszczenie lokalu, w którym jest zameldowany na stałe zostało spowodowane konfliktami rodzinnymi oraz potrzebą sprawowania opieki nad ojcem. W miejscu zameldowania K. K. ma swój pokój, w którym znajdują się jego meble oraz cześć rzeczy osobistych. Z oświadczeń stron wynika, że K. K. "co jakiś czas" przychodzi do tego lokalu i "czasami" tam nocuje.
Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji uznał, że w sprawie zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) w brzmieniu ustalonym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r. (Dz.U. Nr 78, poz. 716) uzasadniające wymeldowanie, albowiem lokal w J. ul. O. 38 przestał być dla K. K. miejscem pobytu stałego.
Wojewoda rozpatrując odwołanie K. K. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania K. K. z pobytu stałego w lokalu przy ul. O. 38 w J. nie uzupełniając materiału dowodowego, w oparciu o istniejący stan faktyczny dokonał odmiennej jego oceny stwierdzając, że nie zostały spełnione przesłanki określone art. 15 ust. 2 powołanej wyżej ustawy, ponieważ opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego nie nosi cech trwałości, a raczej wynika z sytuacji rodzinnej.
Skargę na decyzję Wojewody wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. K. zarzucając jej naruszenie przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, art. 25 kc określającego miejsce zamieszkania osoby fizycznej oraz sprzeczność ustaleń z ustaleniami dokonanymi przez organ I instancji.
Skarżąca twierdzi, iż jej były mąż od czasu rozwodu (27 czerwca 2002r.) nie przebywa w miejscu zameldowania, a incydentalnego pojawiania się w miejscu zameldowania i jego odwiedzania nie można utożsamiać z przebywaniem na stałe. K. K. swoje centrum życiowe zorganizował u swojego ojca w miejscowości G. 44 z uwagi na brak możliwości wspólnego zamieszkiwania z byłą żoną z powodu konfliktów. Przyznaje, że w mieszkaniu znajdują się rzeczy byłego męża, co jednak nie świadczy, że przebywa tam on sam, w związku z tym twierdzenia organu w kwestii braku cechy trwałości niezamieszkiwania w przedmiotowym lokalu uważa za nieuprawnione.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko zawarte w treści zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Na wstępie należy zwrócić uwagę na istotne zagadnienie o charakterze procesowym. Stosownie do § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i ego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przekazuje się sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na obszarze województwa ego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. Z tego względu właściwym do rozpoznania skargi M. K. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga M. K. zasługuje na uwzględnienie, bowiem sądowa kontrola wykazała naruszenie prawa materialnego i prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Słuszne jest stanowisko organów administracyjnych obu instancji orzekających w niniejszej sprawie, że podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. (Dz.U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) zgodnie z którym, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca pobytu nie można ustalić.
Stan faktyczny niniejszej sprawy uzasadniał jego ocenę w aspekcie przesłanek części pierwszej cyt. przepisu.
Zauważyć należy, iż treść powołanego przepisu została zmodyfikowana wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r. (Dz.U. Nr 78, poz. 716). Z dniem ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw tj. w dniu 19 czerwca 2002r. utracił moc art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych określający przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad dwa miesiące obowiązek przedstawienia potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie. Tym samym od dnia 19 czerwca 2002r. z treści przepisu art. 15 ust. 2 cyt. ustawy zostały wyeliminowane słowa: "która utraciła uprawnienie wymienione w art. 9 ust. 2", ograniczające możliwość wymeldowania osoby z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, jeżeli osoba nie utraciła uprawnień do przebywania w lokalu. Takie brzmienie przepisu art. 15 ust. 2 koresponduje z charakterem jaki ustawodawca nadał ewidencji ludności, stanowiąc, że ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, o urodzeniach, dotyczących obowiązku wojskowego, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach (art. 1 ust. 2).
Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku podkreślił ten charakter ewidencji ludności stwierdzając, że ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego.
Zdaniem Sądu, Wojewoda błędnie przyjął, że przesłanki z powołanego art. 15 ust. 2 nie zostały wyczerpane. Sąd podziela stanowisko Burmistrza Miasta i Gminy K., iż pozostawienie części swoich rzeczy osobistych w miejscu dotychczasowego zameldowania nie świadczy o przebywaniu w tym lokalu, skoro jak sam wskazał skarżący przebywanie w nim jest sporadyczne (2 - 3 razy w miesiącu) i krótkotrwałe, natomiast faktycznie zamieszkuje on u swojego ojca w miejscowości G., nad którym sprawuje opiekę. Okoliczność ta zaś świadczy o tym, że K. K. w istocie skoncentrował swoje życie osobiste w domu swojego ojca.
Nadto nie bez znaczenia dla oceny sytuacji jest fakt, iż skarżący nie podjął przewidzianych prawem środków w celu obrony swoich praw do przebywania w tym lokalu, co w świetle art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pozwala na przyjęcie, iż opuszczenie lokalu miało charakter dobrowolny i uzasadnia wymeldowanie K. K. z miejsca dotychczasowego pobytu stałego.
Zdaniem Sądu, Wojewoda dokonując oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 kpa, poprzez przyjęcie, iż zaistniały w sprawie stan faktyczny nie uzasadnia wymeldowania osoby z miejsca dotychczasowego pobytu i tym samym naruszył przepisy prawa materialnego tj. art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji mając na względzie przedstawione wyżej uwagi dokona prawidłowej wykładni wskazanego wyżej przepisu i wyda stosowne rozstrzygnięcie.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja narusza prawo, skarga zaś podlega uwzględnieniu na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).