Uzasadnienie
R. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów z nieruchomości.
Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 lutego 2016 r. zwolniono skarżącego od kosztów sądowych w całości i ustanowiono dla niego adwokata z urzędu.
Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w Kielcach wyznaczyła w dniu 25 marca 2016 r. pełnomocnikiem skarżącego adwokata A. A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 24 maja 2016 r. oddalił skargę R. B. W dniu 18 lipca 2016 r. adwokat z urzędu przedłożył w siedzibie Sądu opinię prawną, w której wskazał na brak podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku. Jednocześnie wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając, że nie zostało ono uiszczone w żadnej części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W rozpoznawanej sprawie do ustalenia wynagrodzenia pełnomocnika za pomoc prawną udzieloną z urzędu w zakresie opinii prawnej o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej zostaną zastosowane przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), zwanego dalej "rozporządzeniem"
Według § 2 powołanego rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę ustalona zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz
- 2) niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata
Stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji opłata maksymalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli sprawę prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji, wynosi 50 % opłaty maksymalnej określonej w pkt 1 (to jest w rozpoznawanej sprawie 480 zł), nie mniej niż 240 zł.
Zgodnie z § 4 ust. 1 wzmiankowanego rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Jednak zgodnie z dyspozycją § 4 ust. 2 cytowanego rozporządzenia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
W rozpoznawanej sprawie stosownie do treści § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia, mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy (stopień jej zawiłości) należało ustalić opłatę w wysokości ½ opłaty maksymalnej wskazanej w § 21 ust.1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, czyli ½ opłaty wynoszącej 240 zł, co stanowi kwotę 120 zł. Kwota 240 zł stanowi bowiem opłatę maksymalną obliczoną jako 50% kwoty 480 zł, co wynika z treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z pkt 1 lit. c. Stawkę tę zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%), co w konsekwencji daje kwotę 147,60 zł.
Pełnomocnik z urzędu nie wskazał przy tym w niniejszej sprawie okoliczności, wymienionych w § 4 ust. 2 rozporządzenia, mających uzasadniać przyznanie wynagrodzenia przekraczającego kwotę wynikającą z § 4 ust. 1 tego rozporządzenia i nieprzekraczającą jednocześnie opłaty maksymalnej, gdyż w złożonej opinii zgodził się z argumentacją Sądu zawartą w wyroku oddalającym skargę.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust 1-3 cytowanego rozporządzenia postanowiono jak w sentencji.