Uzasadnienie
D. K. wniósł do tut. Sądu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Nowej Słupi z dnia 14 czerwca 2013 r., nr XXIII/36/13, w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych, których właścicielem lub zarządzającym jest gmina, udostępnionych dla operatorów i przewoźników, warunków i zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych oraz ustalenia stawki opłaty za korzystanie z tych przystanków.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Nowej Słupi wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Zarządzeniami z dnia 13 grudnia 2019 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu, że skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie powyższe doręczono pełnomocnikowi w dniu 27 grudnia 2019 r.
W dniu 3 stycznia 2020 r. pełnomocnik skarżącego złożył w tut. Sądzie pismo, w którym wyjaśnił, że braki w niniejszej sprawie nie będą uzupełniane, ponieważ skarga obejmuje wyłącznie ustalenie opłaty za korzystanie z przystanków komunikacyjnych, a określa ją uchwała z dnia 1 marca 2013 r., nr XXI/6/13, zaskarżona w sprawie II SA/Ke 1112/19 (w uchwale nr XXIII/36/13 zapis ten nie ulega zmianie).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "Ppsa", sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5a. Stosownie do treści art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego i niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 935), przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (tj. Ppsa), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (tj. ustawy o samorządzie gminnym), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu, obowiązującą od dnia 1 czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Powyższe brzmienie wynika z art. 2 ust. 1a ww. ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. Do dnia wejścia w życie ww. nowelizacji, przepis ten przewidywał warunek bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.
Lektura omawianych przepisów prowadzi do wniosku, że wniesienie skargi na uchwałę podjętą przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r., tj. przed 1 czerwca 2017 r., powinno być poprzedzone wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w związku z podjęciem tej uchwały. Tymczasem, skarżący nie wykazał, aby przed wniesieniem skargi na uchwałę z dnia 14 czerwca 2013 r. wzywał do usunięcia naruszenia prawa. Skarga jest wobec tego niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.
Dodatkowo, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 Ppsa, tj. z powodu nieuiszczenia wpisu od skargi. Przepis ten stanowi bowiem, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 220 § 1 i 3 Ppsa.