Uzasadnienie
pSygn. akt II SA/Ke 1130/05
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S., na podstawie art. 39, 24 i 106 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, udzielił E.W. pomocy w postaci rządowego programu "Posiłek dla potrzebujących" w formie zasiłku celowego w wysokości 88 zł., uzasadniając swoją decyzję niepełnosprawnością strony oraz tym, iż jego stan zdrowia uprawnia do przyznania zasiłku na samodzielne przygotowywanie posiłku w domu.
Rozpoznając odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniesione przez E.W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], utrzymało je w mocy.
Organ odwoławczy ustalił, że wnioskodawca mieszka razem z matką E.J., z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe. Rodzina utrzymuje się z emerytury E.J. w kwocie 680,21 zł. oraz zasiłku pielęgnacyjnego E.W. w kwocie 144 zł. Łącznie dochód wynosi 824,21 zł., co daje na osobę kwotę 412,10 zł. E.W. posiada orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności na okres do 28 lutego 2006 r. Decyzją z dnia [...] organ I-szej instancji odmówił mu przyznania zasiłku stałego z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego, które wynosi 316 zł. na osobę w rodzinie. Z uwagi jednak na trudną sytuację materialną strony, przyznał zasiłek celowy w kwocie 88 zł. w ramach rządowego programu "Posiłek dla Potrzebujących". Program ten daje możliwość przyznawania pomocy w przypadku, gdy dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% kryterium dochodowego, a adresatami tej pomocy są między innymi osoby chore, stare i niepełnosprawne.
Wedle zasad tego programu, opracowanych na 2005 r., E.W. przysługuje jeden posiłek dziennie po 2 zł., a okresem dożywienia objęte są dni robocze w miesiącu. Organ I-szej instancji prawidłowo zatem wyliczył wysokość tego zasiłku na dwie osoby. Ponadto organ samorządowy podniósł, że stronie przyznane zostały z tego samego tytułu zasiłki na dwa kolejne miesiące - w lipcu i sierpniu 2005 r.
Skargę od powyższego rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył E.W. zarzucając, że obecnie nie ma żadnych środków do życia, a musi zakupić leki. Skarżący wyraził pogląd, że decyzja nie jest zgodna z prawem, bo jest on osobą całkowicie niezdolną do pracy i wymagającą stałej opieki.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
Sądowa kontrola legalności orzeczeń wydawanych w toku postępowania administracyjnego sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygająco zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1ustawy o p.p.s.a.).
Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji nie był kwestionowany i znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Nie ulega przy tym wątpliwości, że sytuacja materialna, osobista i zdrowotna skarżącego jest trudna, co zauważa także organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji.
E.W. przyznana została pomoc określona decyzją organu I-szej instancji, na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 października 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji w 2005 r. Rządowego Programu "Posiłek dla potrzebujących" (Dz.U. z 2004 r., nr 236, poz. 2363). Program ten przewidywał, że w roku 2005 pomoc w formie posiłku, ze szczególnym uwzględnieniem posiłku gorącego, może być przyznana bezpłatnie, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (§ 1 ust. 1 rozporządzenia). Z uwagi na przekroczenie tego kryterium, skarżącemu odmówiono przyznania zasiłku stałego ostateczną decyzją Dyrektora MOPS w S. z dnia [...].
Ponadto, cytowane wyżej rozporządzenie w § 3 przewidywało, iż w przypadku braku możliwości zapewnienia posiłku lub gdy przyznanie pomocy w formie posiłku byłoby nieuzasadnione z uwagi na sytuację osobistą lub rodzinną, może być przyznana pomoc w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup posiłku lub żywności. Z tej możliwości skorzystały organy niniejszym postępowaniu, słusznie zauważając potrzebę przyznania skarżącemu pomocy w takiej właśnie postaci. Ponieważ kwoty określające wysokość tego typu świadczenia zostały ściśle określone - co podnosi Samorządowe Kolegium Odwoławcze - organ nie miał możliwości ustalenia wysokości pomocy w wyższej wysokości, w ramach Programu, o jakim mowa wyżej. Tym samym zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa i jest prawidłowe.
Zarzuty skargi - opierające się na niewątpliwie trudnej sytuacji materialnej skarżącego - skierowane są nie tyle przeciwko decyzji przyznającej zasiłek celowy w ramach rządowego Programu "Posiłek dla Potrzebujących"- co kwestionują końcowy efekt całego prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego, sprowadzający się do przyznania pomocy w wysokości, która - w ocenie skarżącego - nie jest adekwatna do jego potrzeb. Należy jednak w tym miejscu podkreślić, że efekt ten jest konsekwencją decyzji z dnia 27 czerwca 2005 r. odmawiającej E.W. zasiłku stałego, która wobec jej niezaskarżenia stała się ostateczną i prawomocną. Dlatego też nie może być aktualnie przedmiotem kontroli sadowej. Reakcją organu na ciężką sytuację majątkową strony i jej wniosek o przyznanie pomocy, były natomiast decyzje wydane w oparciu o Rządowy Program "Posiłek dla Potrzebujących", z których jedna była przedmiotem odwołania, a następnie skargi.
Co się tyczy zgłoszonej w skardze potrzeby na zakup leków, to - jak podkreślił to już organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji -okoliczność ta może być podstawą do wystąpienia przez E.W. z wnioskiem o przyznanie zasiłku celowego na ten konkretny cel i wówczas będzie on rozpatrzony w oddzielnym postępowaniu.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270).