Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...]Inspektor Sanitarny nie stwierdził u E.D. choroby zawodowej - zespół wibracyjny.
W uzasadnieniu wyżej wymienionej decyzji organ I instancji wskazał, iż E.D. był skierowany do Ośrodka Medycyny Pracy w celu rozpoznania choroby zawodowej.-
Ośrodek Medycyny Pracy w orzeczeniu z dnia [...] wskazał, iż brak jest podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej - zespołu wibracyjnego (pozycja 22 wykazu chorób zawodowych), w uzasadnieniu podając, że "analiza wywiadu chorobowego oraz narażenia zawodowego na wibrację ogólną i miejscową nie pozwala na rozpoznanie choroby zawodowej układu ruchu. Natomiast powodem zmian stwierdzonych są przebyte urazy lewej kończyny dolnej, skrócenie tej kończyny i wtórne zmiany w odcinku lędźwiowo-krzyżowym kręgosłupa. Nie mają one jednak związku z narażeniem zawodowym pacjenta".
Skarżący E.D. odwołał się od wyżej wymienionego orzeczenia i w wyniku tego został skierowany na ponowne badania do Instytutu Medycyny Pracy. Orzeczeniem z dnia [...] powyższy Instytut również orzekł o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.
Decyzja Inspektora Sanitarnego została wydana w oparciu o art. 5 pkt 4) ustawy z dnia 14 marca 1985roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz.U.Nr 90 z 1998roku poz.574).
W odwołaniu od tej decyzji E.D. podniósł, iż w czasie trwania stosunku pracy - zakład pracy wysłał go dwukrotnie na rentę inwalidzką tak, więc na pewno nabył on w przeszłości chorobę zawodową.
Decyzją Nr [...] z dnia [...]Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu odwołania w oparciu o art. 138 §1 pkt 1) k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że odwołanie jest niezasadne podnosząc, iż E.D. był dwukrotnie badany w jednostkach badawczo-rozwojowych w dziedzinie medycyny pracy i zarówno Ośrodek Medycyny Pracy w orzeczeniu z dnia [...] jak i Instytut Medycyny Pracy w orzeczeniu z dnia [...], w oparciu o dokumentację medyczną, ocenę narażenia zawodowego pracownika, jak również obserwację kliniczną i szeroką diagnostykę ukierunkowaną na wykrycie ewentualnych następstw zdrowotnych narażenia na wibrację miejscową, stwierdziły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.-
W obu orzeczeniach lekarskich zostały zamieszczone stwierdzenia, iż rozpoznane zmiany chorobowe u [...], nie są objęte wykazem chorób zawodowych, o których mówi rozporządzenie RM z dnia 30 lipca 2002roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych tych sprawach (Dz.U.Nr 132 z 2002roku poz.1115).-
Również ocena narażenia zawodowego jak podał organ I instancji wykazała, że [...] będąc zatrudniony w latach 1973-1983 w P. pracował w narażeniu na drgania mechaniczne nieprzekraczające dopuszczalnych norm.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję E.D. powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, gdzie wskazał, iż był dwukrotnie kierowany w czasie pracy na rentę inwalidzką, w związku, z czym uważa, że posiada on chorobę zawodową, a decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego jest dla niego krzywdząca.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002roku Prawo o Ustroju Sądów Administracyjnych (Dz.U. z 2002roku Nr 153, poz.1269) zadaniem Sądu Administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości, bądź zasad współżycia społecznego.-
W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.
Skarżący E.D. był dwukrotnie badany w jednostkach orzeczniczych, początkowo pierwszego szczebla - w Ośrodku Medycyny Pracy, a następnie po złożonym odwołaniu w Instytucie Medycyny Pracy.
Żadna z wyżej wymienionych jednostek orzeczniczych nie znalazła podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej w postaci zespołu wibracyjnego i to zarówno jego postaci naczyniowo-nerwowej, jak i kostno-stawowej. Natomiast obie jednostki stwierdziły, iż rozpoznane schorzenia mają związek z samoistnymi zmianami zwyrodnieniowo-zniekształcającymi i dyskopatycznymi kręgosłupa szyjnego.
Orzeczenia te były między innymi podstawą do wydania zaskarżonej decyzji.
Również ocena narażenia zawodowego przeprowadzona przez organ I instancji wykazała, iż skarżący pracował na stanowiskach w narażeniu na drgania mechaniczne nieprzekraczające dopuszczalnych wartości.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami rozporządzenia RM z dnia 30 lipca 2002roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132 z 2002roku, poz.1115) Państwowa Inspekcja Sanitarna wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej, gdy zostają spełnione łącznie następujące przesłanki:
- - choroba zawodowa jest rozpoznana przez zakład służby zdrowia upoważniony do ich rozpoznawania (§5 rozporządzenia);
- - rozpoznanie schorzenia jako choroby zawodowej musi być objęte wykazem chorób zawodowych stanowiącym załącznik do w/w rozporządzenia;
- - ocena narażenia zawodowego przeprowadzona przez Państwową Inspekcję Sanitarną musi wykazać ścisły związek przyczynowy rozpoznanej choroby zawodowej z warunkami lub sposobem wykonywanej pracy (§2 ust. 4 i ust. 5 pkt 3 w/w rozporządzenia).
Nie spełnienie którejkolwiek z wyżej wymienionych przesłanej skutkuje wydaniem decyzji negatywnej w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej, co miało miejsce w przedmiotowym przypadku, albowiem wobec skarżącego E.D. żaden z w/w warunków nie został spełniony: nie rozpoznano choroby zawodowej - zespołu wibracyjnego, a pomiary natężenia drgań mechanicznych nie wykazały przekroczenia dopuszczalnych norm.
Podnoszone przez skarżącego w skardze okoliczności, iż w roku 1983 Komisja Lekarska ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia, a następnie w roku 1997 Wojewódzka Komisja ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia wydały orzeczenia o zaliczeniu do III grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia - nie stanowią podstawy do rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej.
Z tych względów w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała oddaleniu, o czym orzekł Sąd w sentencji wyroku.-