Uzasadnienie
A. C. złożył na formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
W złożonym formularzu wnioskodawca podał, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z konkubina, rocznym synem i dwojgiem dzieci konkubiny w wieku 11lat i 8 lat. i utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 3300zł brutto miesięcznie. Wnioskodawca nie wykazał innego majątku oprócz domu wielkości 81 m² we współwłasności z byłą żoną i nieruchomości rolnej o powierzchni 1,73 ha przeliczeniowego. Obecnie zamieszkuje w domu należącym do konkubiny wielkości 40 m² na działce o powierzchni 0.41 ha. Skarżący miesięcznie osiąga z gospodarstwa rolnego dochód w wysokości 354 zł, a z prac dorywczych około 1000 zł. Konkubina pobiera świadczenia rodzinne w wysokości 369 zł. Wnioskodawca jest zobowiązany do płacenia na córkę alimentów w wysokości 600 zł miesięcznie.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację majątkową i rodzinną skarżącej, w tym niski dochód przypadający na pięcioosobową rodzinę, brak majątku poza małym gospodarstwem rolnym i zobowiązania alimentacyjne wobec dzieci, uznano, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 art. 245 § 1 i 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.