Uzasadnienie
Uchwałą Nr [...] z dnia [...] Rada Gminy w § 1 odrzuciła zarzuty z dnia 19 sierpnia 2003 r. wniesione przez L. S., spadkobierczynię działek nr 208 i 228 do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "W.1", na obszarze gminy B. "w części dotyczącej likwidacji ciągu pieszego na pograniczu działek 208 i 228 oraz wjazdu do działek 209/1 i 209/2", zaś w § 2 uchwały stwierdziła, że korzystając z uprawnień wynikających z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym "odrzuca się zgłoszony zarzut w części dotyczącej lokalizacji ciągu pomiędzy działkami nr ew. 208 i 228 w W., gmina B.".
Skargę na powyższą uchwałę wniosła L. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 9 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Ke 294/05 uwzględnił skargę i stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.
Sąd w motywach wyroku stwierdził, że zaskarżona uchwała, wbrew regulacji art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) nie zawierała wystarczającego uzasadnienia faktycznego, stanowiącego wraz z uzasadnieniem prawnym integralną jego część.
Ponadto w ocenie Sądu z treści zaskarżonej uchwały nie wynikało, czy zakwestionowane przez skarżącą ustalenie projektu planu (ustanowienie ciągu pieszego pomiędzy działkami 208 i 228) narusza jej interes prawny, skoro nie ustalono, czy na ciąg ten przeznaczono jakąś część z działek nr 208 i 228, czy zamiarem Rady było uwzględnienie zarzutu i zmniejszenie szerokości ciągu z 5 m (przewidzianej w projekcie planu) do 3 m, a jeżeli tak, to czy w takim przypadku ciąg KX będzie mieścił się jedynie na działce nr 227, nie będącej własnością skarżącej, a znajdującą się w posiadaniu Gminy. Z uzasadnienia nie można bowiem wywnioskować jaką szerokość ma działka nr 227, leżąca na wyrysie planu pomiędzy działkami skarżącej (208 i 228). Sąd podkreślił, że od tych ustaleń zależy uznanie, czy skarżąca ma interes prawny w zgłoszeniu zarzutu w tej części projektu planu.
Nadto Sąd zwrócił uwagę, że Rada Gminy rozpatrywała zarzut L. S. nie wyjaśniwszy, czy jest ona jedyną spadkobierczynią majątku M. B., co oznaczać może, iż inni spadkobiercy nie byli powiadomieni o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu i w konsekwencji mogli nie mieć możliwości ochrony swoich praw.
Rozpatrując ponownie po w/w wyroku Sądu pismo skarżącej z dnia 19 sierpnia 2003r. część sprzeciwu skarżącej dotyczącego likwidacji ciągu pieszo-jezdnego KX na długości działek 208 i 228 oraz wjazdu do działek 208 i 228 organ gminy zakwalifikował jako zarzut. Uznano bowiem, że takie rozwiązanie planistyczne narusza interes prawny wnoszącej sprzeciw i zalecono opracowanie nowej aranżacji przestrzennej nie naruszającej własności skarżącej. Natomiast pozostałą część sprzeciwu dotyczącego całkowitej likwidacji ciągu pieszo-jezdnego znajdującego się na działce nr 227 z uwagi na to, że L.S. nie jest właścicielką tej działki zakwalifikowano jako protest./ pismo Wójta Gminy z dnia 25 sierpnia 2006r. k.-9 akt/, który został następnie odrzucony uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...].
W uzasadnieniu uchwały odrzucającej protest Rada Gminy podała, że opracowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "W. 1", na obszarze gminy B. zostało zainicjowane uchwałą Rady Gminy z dnia [...] nr [...] z zamiarem przeznaczenia terenu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i zagrodowe z usługami towarzyszącymi, w celu uporządkowania i uzupełnienia zabudowy oraz urządzenia terenu.
Przeznaczenie części działki nr 227 (własność Gminy) sąsiadującej z działkami wnoszącej protest na ciąg pieszo-jezdny stanowiący fragment układu komunikacyjnego sołectwa W., łączący ul. P. z drogą krajową nr 42, jest odzwierciedleniem stanu prawnego określonego w ewidencji gruntów i w wyroku Sądu Rejonowego w S. - K. z dnia 28 grudnia 1992 r. sygn. akt I C 275/92 oraz postanowieniem tego Sądu z dnia 22 czerwca 1993 r. sygn. akt. I Co 8/93.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą uchwałę o odrzuceniu protestu wniosła L. S., domagając się stwierdzenia jej nieważności. Uchwale tej zarzuciła błędne zastosowanie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie art. 24 ust 3 tej ustawy poprzez zaniechanie obowiązku rzeczowego uzasadnienia uchwały pod względem faktycznym i prawnym.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ błędnie ocenił, że wniosła ona protest, gdyż jej interes prawny i uprawnienie zostały naruszone, a zatem w sprawie został wniesiony zarzut.
Wnosząca skargę wskazała, że jest współwłaścicielką działek o nr 208 i 228, których substancja w przypadku poprowadzenia między nimi ciągu pieszo-jezdnego zostanie naruszona, gdyż obecnie między tymi działkami nie ma żadnej fizycznej granicy, a całość wykorzystywana jest przez nią jako ogród. Skarżąca zasugerowała również, że istnieje możliwość poprowadzenia w/w ciągu w sposób jej nie dyskryminujący tj. pomiędzy działkami 228 i 229.
Autorka skargi zarzuciła również, że poza nią współwłaścicielami działek nr 208 i 228, są także H. B., A. K., H. Ł. oraz J. N. Wszystkim w/w osobą uniemożliwiono zapoznanie się z projektem planu, a nadto J. N. nie została zawiadomiona o sesji Rada Gminy, na której rozpoznawany był protest zgłoszony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej odrzucenie, argumentując, że na uchwałę rady gminy rozpatrującej protest nie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz.1270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.
Wprawdzie ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, który powoduje, że pogląd ten staje się nieaktualny, jednakże w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Zgodnie bowiem z art. 85 § 2 ustawy z dnia 29 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80 poz. 717) do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.).
Wobec tego w niniejszej sprawie organ administracji publicznej rozpatrując sprawę obowiązany był kierować się stanowiskiem Sądu zawartym w uzasadnieniu wyroku.
Organ gminy mimo, że ponownie rozpoznając zarzut skarżącej dysponował oceną Sądu wyrażoną w wyroku z dnia 9 marca 2006 r. nie ustrzegł się uchybień, które skutkują stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały.
Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że z pisma L. S. z dnia 19 sierpnia 2003 r. zawierającego -sprzeciw" do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wynikało, że domaga się ona likwidacji ciągu pieszo-jezdnego oznaczonego na projekcie symbolem KX na długości działek nr 208 i 228 oraz wjazdu do działek nr 209/1 i 209/2. Autorka "sprzeciwu" podniosła m.in., że projekt w takiej formie godzi w podstawowe interesy właścicieli działek nr 208 i 228.
Rzeczą organu było zakwalifikowanie tego pisma do zarzutów lub protestu. O przynależności danego pisma do zarzutów lub protestu decyduje obiektywne stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu, który wniósł zastrzeżenie.
Rada Gminy powyższy "sprzeciw" skarżącej częściowo zakwalifikowała jako zarzut uznając, że takie rozwiązanie planistyczne narusza jej interes prawny w związku z czym jest on zasadny i możliwy do uwzględnienia przez opracowanie nowego rozwiązania. Natomiast częściowo "sprzeciw" skarżącej dotyczący "całkowitej likwidacji ciągu pieszo-jezdnego znajdującego się na działce nr 227"., został zakwalifikowany jako protest.
W ocenie Sądu zakwalifikowanie "sprzeciwu" również jako protestu jest niezrozumiałe. Wydaje się bowiem, że protestem tym objęto również, tę część ciągu pieszo - jezdnego przechodzącego przez działkę nr 227, który przebiega między działkami nr 208 i 228, a do którego zastrzeżenia skarżącej zostały zakwalifikowane jako zarzut do projektu planu. Ponadto z treści pisma skarżącej zawierającego zarzuty, nie można wywnioskować, aby żądała ona, tak jak zinterpretowała to Rada Gminy, całkowitej likwidacji ciągu biegnącego przez działkę nr 227, gdyż jak wykazano wyżej jej "sprzeciw" dotyczył tylko części, w której ciąg biegnie na długości między działkami nr 208 i 228 Wskazać należy, że z mapy sporządzonej do projektu planu nie wynika aby ciąg KX przebiegał tylko pomiędzy w/w działkami, a skarżąca nie wskazuje, aby żądała likwidacji ciągu poza granicami działek 208 i 228.
Rada Gminy w ogóle nie dostrzega tych sprzeczności, także z treści zaskarżonej uchwały nie wynika jakimi motywami kierowała się Rada kwalifikując część "sprzeciwu" skarżącej jako protest.
Rada Gminy nie ustaliła również, jak podnosił Sąd w wyroku z dnia 9 marca 2006 r., kręgu spadkobierców M. B., którzy mogliby mieć interes prawny do występowania w niniejszej sprawie.
Wprawdzie w aktach administracyjnych znajdują się zwrotne poświadczenia odbioru, zawiadomień o sesji której przedmiotem będzie rozpatrzenie protestów zgłoszonych do części projektu planu /k-36/ od Z. B., K. D., E. S.- D. oraz S. K., jednakże organ w ogóle nie wyjaśnił dlaczego akurat te osoby uznał za zainteresowanych w sprawie. Ponadto osoby zawiadomione przez organ różnią się od osób wskazanych jako spadkobierców przez skarżącą, która w swojej skardze w ogóle nie wymienia jako spadkobierców M. B., zawiadomionych przez Radę K. D., E. S.- D., S.K. oraz Z. B. Nadto skarżąca twierdzi, że do kręgu spadkobierców należy również w ogóle nie zawiadomiona przez organ J. N. Rada Gminy nie poczyniła żadnych ustaleń celem należytego wyjaśnienia tych okoliczności.
Podkreślić należy, że wskazane wyżej uchybienia stanowią naruszenie procedury określonej w przepisie art. 18 ust. 2 pkt. 5 a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie z którym, zarząd gminy po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawiadamia na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu, a także w art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy w myśl którego, zarząd gminy ogłasza o terminie sesji, na której rada gminy rozpatrzy nie uwzględnione protesty i zarzuty, zawiadamiając o tym imiennie zainteresowanych. Z kolei zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, każde naruszenie przepisów art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach doszedł do przekonania, że zaskarżona uchwała nie może się ostać w obrocie prawnym i na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej uchwały do chwili uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy. Z kolei punkt III orzeczenia wydano w oparciu o art. 200 ustawy.
Ponownie rozstrzygając sprawę Rada Gminy rozważy, czy istnieją rzeczywiście przesłanki do kwalifikowania częściowo "sprzeciwu" skarżącej z dnia 19 sierpnia 2003r. jako protestu, skoro "sprzeciw" ten został uznany za zarzut i zalecono opracowanie nowej aranżacji przestrzennej ciągu - pieszo jezdnego między nieruchomościami będącymi we współwłasności skarżącej.
- - ---------------------- 6