Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania S. Ś. prawa do świadczenia przedemerytalnego.
W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda podniósł, że decyzją Starosty z dnia [...] nr [...] S.Ś. otrzymał status bezrobotnego bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W tym samym dniu Starosta decyzją nr [...] orzekł o przyznaniu w/w prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 6.04.2003r. do dnia 8.10.2003r. w wysokości 597,90zł miesięcznie, albowiem ze S. Ś. w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy rozwiązano stosunek pracy bez wypowiedzenia z jego winy.
Decyzją Starosty z dnia [....] nr [...] S. Ś. utracił z dniem 9.10.2003r. prawo do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.
Wyrokiem z dnia 5.03.2002r. sygn.akt IV P 1211/02 Sąd Rejonowy w K. Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zasądził na rzecz S. Ś. odszkodowanie z tytułu niezasadnego rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia oraz zasądził wynagrodzenie za miesiąc luty 2002r., natomiast roszczenie o ustalenie, że powód został zwolniony z pracy z przyczyn ekonomicznych, w trybie ustawy z dnia 28 grudnia 1989r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1990r. Nr 4, poz. 19 ze zm.) - zostało oddalone.
Starosta w wyniku wznowienia postępowania decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] nr [..] w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych i w całości uchylił własne decyzje z dnia [...] nr [...] i z dnia [...] nr [...] i przyznał S. Ś. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 15.10.2002r. do dnia 14.10.2003r.
Wnioskiem z dnia 15.06.2004r. S. Ś. wystąpił o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego twierdząc, iż w dniu rejestracji tj. 7.10.2002r. spełniał warunki do jego uzyskania, w szczególności zakład pracy w którym był zatrudniony bezpośrednio przed rejestracją w powiatowym urzędzie pracy został faktycznie i prawnie zlikwidowany.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia powołując w podstawie rozstrzygnięcia treść art. 37k ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i wskazując, że stosunek pracy ze S. Ś. nie został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Powyższej oceny dokonano w oparciu o ustalenia zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 5.03.2002r. sygn.akt IV P 1211/02.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty w całości podzielając argumentację organu I instancji i nie uznając, za bezpośrednią przyczynę zwolnienia S. Ś. likwidacji stanowiska pracy ani likwidacji zakładu pracy, która wedle organu nastąpiła w okresie późniejszym. Podniesiono, iż zainteresowany przyznał, że gdyby nie fakt jego choroby, pracodawca ponownie zatrudniłby go tak jak pozostałych, razem z nim zwolnionych pracowników. Istniejące w sprawie okoliczności tj. ukończenie 57 lat życia w dacie 17 kwietnia 2004r. jak również nie udokumentowanie 40 lat okresu uprawniającego do emerytury w aspekcie pozostałych przesłanek określonych w art. 37 k ust. 1 nie dają podstaw do przyznania S. Ś. świadczenia przedemerytalnego.
Skargę na decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył S. Ś. zarzucając organowi błędne ustalenia, iż nie posiada 35 letniego stażu pracy uprawniającego do świadczenia przedemerytalnego, poprzez nie uwzględnienie trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia lub okresu przebywania na zwolnieniu lekarskim od dnia 25 maja 2002r. Nadto wywodzi, iż ustawa z dnia 13.03.2003r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników (Dz.U. Nr 90, poz. 844 ze zm.) nie wymienia szczegółowo przyczyn rozwiązania stosunku pracy stanowiąc, iż są to przyczyny nie dotyczące pracowników.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Na wstępie należy zwrócić uwagę na istotne zagadnienie o charakterze procesowym. Stosownie do § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przekazuje się sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na obszarze województwa świętokrzyskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. Z tego względu właściwym do rozpoznania skargi S. Ś. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpatrywanym przypadku kontrola sądowoadministracyjna takich naruszeń prawa nie wykazała.
W dacie rejestracji materialnoprawne warunki, których spełnienie uzależniało przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego określał przepis art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą. Stosownie do powołanego przepisu, świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9, osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli spełnia jeden z warunków wymienionych w pkt 1 - 4 tego ustępu. S. Ś. ur. [...] w dacie rejestracji liczył 55 lat, co uzasadniało ocenę całokształtu okoliczności faktycznych w aspekcie przesłanek zawartych w ust. 1 pkt. 2 i 3 cyt. artykułu.
Zgodnie z ust. 1 pkt 2 art. 37 k świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub jeżeli do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn (ust. 1 pkt 3 art. 37 k).
Na podstawie przedstawionych świadectw pracy organy administracji ustaliły, że w dacie rejestracji tj. 7 października 2002r. S. Ś. posiadał 34 lata 11 miesięcy 13 dni okresu uprawniającego do zasiłku.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności zagadnienia, czy zwolnienie z pracy S. Ś. było czy też nie było spowodowane przyczynami dotyczącymi zakładu pracy. Jak bowiem wynika z regulacji zawartych w art. 37 k ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy nabycie świadczenia przedemerytalnego wymaga łącznego spełnienia przesłanek wymienionych w powołanych wyżej przepisach. Brak którejkolwiek z tych przesłanek skutkuje odmową przyznania tego świadczenia.
Należy stwierdzić, iż ustawodawca dla celów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zdefiniował pojęcie "przyczyn dotyczących zakładu pracy". Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 20a ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie rejestracji, pojęcie to oznacza rozwiązanie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych, a także wygaśnięcie stosunku pracy (stosunku służbowego) z powodu śmierci pracodawcy lub gdy przepisy ustawy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy w przypadku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy.
Sąd Rejonowy w K. Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił powództwo S. Ś. o odprawę podnosząc w uzasadnieniu wyroku z dnia 5.03.2002r., że A. Sp. z o.o., nie przeprowadzał zwolnień w trybie ustawy z dnia z dnia 28 grudnia 1989r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1990r. Nr 4, poz. 19 ze zm.). Wyrok ten stał się prawomocny na skutek oddalenia apelacji spółki.
Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można również uznać, że rozwiązanie z nim stosunku pracy miało związek z faktyczną likwidacją zakładu pracy, skoro jak wynika z pisma Komornika Sądowego Rewiru VII przy Sądzie Rejonowym w K. z dnia 17.02.2004r. przedmiotowy zakład pracy zaprzestał działalnści od dnia 1 listopada 2003r. natomiast rozwiązanie stosunku pracy miało miejsce w dniu 25 maja 2002r. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż pracodawca przyjął ponownie do pracy wszystkich zwolnionych wcześniej pracowników za wyjątkiem S. Ś., który od dnia 25 maja 2002r. do dnia 4 października 2002r. przebywał na zasiłku chorobowym.
W ocenie Sądu, brak przesłanki rozwiązania stosunku pracy ze S. Ś. z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 20a potwierdza, iż nie zostały łącznie spełnione przesłanki wymienione w art. 37 k ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, skoro zaś S. Ś. nie spełniał warunków materialnoprawnych do uzyskania świadczenia przedemerytalnego, działanie Wojewody polegające na odmowie przyznania przedmiotowego świadczenia było zgodne z prawem.
Z podniesionych wyżej względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.