Uzasadnienie
M. W. złożył formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie uznania zasiłku stałego za nienależnie pobrany.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca jest niepełnosprawny w stopniu umiarkowanym, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury z KRUS, z której po potraceniu zaległych składek wypłacana jest kwota 546,69 zł i zasiłku stałego w wysokości 182 zł netto miesięcznie. Skarżący nie wykazał innego majątku oprócz mieszkania wielkości 17, 40 m kw. Wnioskodawca podał stałe miesięczne wydatki: 139 zł – czynsz za mieszkanie, 99,70 – składka na KRUS, 300 zł - koszty leczenia. Opłata za prąd od 51,52 zł do 98,30 zł raz na 2 miesiące.
Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Stosownie do art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a przyznanie prawa pomocy zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i wynagrodzenia fachowego pełnomocnika przez osobę dochodzącą swych roszczeń przed sądem.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową skarżącego, przede wszystkim: niski dochód z emerytury i pomocy społecznej, brak majątku poza małym mieszkaniem, niepełnosprawność wiążąca się z wydatkami na leczenie i utrudniająca samodzielne występowanie przed sądem, uznano, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a jego wniosek zasługuje na uwzględnienie w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu.
Natomiast wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy, jego rozpoznanie stało się zbędne i postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu, stosownie do art. 249a p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 239 § 1 pkt 1a p.p.s.a, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy społecznej, w tym zasiłków stałych. Zatem skarga M. W. jest rozpoznawana przez sądy administracyjne bez pobierania od skarżącego jakichkolwiek opłat na wszystkich etapach postępowania sądowoadministracyjnego.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 239 pkt 1 lit.a, art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1, art. 249a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.