Uzasadnienie
B. K., J. K., E. G., M. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak:[...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach pismami z dnia 21 marca 2007 r. wezwał każdego ze skarżących do uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł oraz do uzupełnienia solidarnie braku formalnego skargi poprzez nadesłanie jednego egzemplarza jej odpisu - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Z adnotacji poczty wynika, że E. G. i M. G. odebrali wezwanie do uzupełnienia braków skargi w dniu 26 marca 2007 r., a B. K. w dniu 28 marca 2007 r. Zatem termin do uzupełnienia braków skargi upłynął odpowiednio w dniu 2 kwietnia 2007 r. i 4 kwietnia 2007 r.
J. K. nie odebrała przesyłki pomimo jej dwukrotnego awizowania w dniu 26 marca 2007 r. i 6 kwietnia 2007 r. Zgodnie z treścią art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (zwanej dalej p.p.s.a) w razie niemożności doręczenia pisma do rąk własnych adresata, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu.
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt P 13/05 (Dz. U. Nr 38, poz. 268) orzekł, że art. 73 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie, w jakim ustanawia siedmiodniowy termin przechowywania pisma procesowego i nie wymaga ponawiania zawiadomienia adresata o złożeniu tego pisma, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z tego też względu w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęte zostało stanowisko o konieczności dwukrotnego awizowania przesyłek pocztowych, celem uznania skuteczności ich doręczenia. W rozpatrywanej sprawie należało stwierdzić, że w wyniku dwukrotnego awizowania wezwanie zostało doręczone J. K. w dniu 13 kwietnia 2007 r., a zatem wyznaczony 7-dniowy termin minął w dniu 20 kwietnia 2007 r.
Żaden ze skarżących nie uiścił wpisu sądowego, jak również nie nadesłał jednego egzemplarza odpisu skargi w wyznaczonym terminie.
Dnia 30 marca 2007 r. wpłynęło do Sądu pismo wszystkich skarżących, w którym wnieśli o zwrot skargi do Inspektora Nadzoru Budowlanego "celem przekazania jej przez ten urząd do GUNB, który rozpoznaje rażące zaniedbania praw nieodpłatnie".
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 2 kwietnia 2007 r. wezwano każdego ze skarżących do sprecyzowania, czy ich pismo z dnia 30 marca 2007 r. jest cofnięciem skargi, czy też stanowi wniosek o przyznanie prawa pomocy, a jeżeli tak to zobowiązano do złożenia wypełnionego formularza urzędowego PPF (załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy - Dz. U. Nr 227, poz. 2245) w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
J. K. odebrała wezwanie do sprecyzowania pisma w dniu 11 kwietnia 2007 r. a pozostałym uczestnikom zostało ono doręczono w trybie art. 73 p.p.s.a w dniu 26 kwietnia 2007 r. Termin dla J. K. upłynął w dniu 18 kwietnia 2007 r. a dal pozostałych uczestników w dniu 4 maja 2007 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie złożyli wypełnionych formularzy PPF nie nadesłali również żądanych wyjaśnień, co uniemożliwia nadanie sprawie biegu.
Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi, uniemożliwiając tym nadanie sprawie biegu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.