Uzasadnienie
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 4 października 2004r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M.K. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Skarżysku-Kamiennej z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie nie stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego.
W motywach rozstrzygnięcia Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, iż M.K. od [...]. do [...]. był zatrudniony jako brygadzista w hartowni M. w S., od [...]. do [...]. jako hartownik w F. w S. W orzeczeniach lekarskich: Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy [...] z dnia [...]. i orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego nr [...] z dnia [...] stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego.
Wskazano, iż nie zachowała się dokumentacja medyczna z okresu zatrudnienia M.K., natomiast z dokumentacji leczenia od 1999r. nie wynika, by pacjent cierpiał na przewlekłe zapalenie oskrzeli z utrwaloną niewydolnością oddechową. M.K. do leczenia w Poradni Pulmonologicznej został zarejestrowany dopiero w marcu 2003r., po pierwszej konsultacji w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy. Przeprowadzone badania lekarskie nie ujawniły trwałego upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem FEV1 poniżej 50%, stanowiącym warunek konieczny do rozpoznania choroby zawodowej.
Jak wynika z dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w dniach [...]. i [...]. w okresie zatrudnienia w latach 1957 - 1990 (łącznie 33 lata) M.K. pracując na stanowisku hartownika był narażony na pył przemysłowy, przy czym pomiary zapylenia nie były wykonywane, oraz na tlenek węgla, tlenki azotu i opary węglowodorów - pomiary wykonywane w latach 1970 - 1990 przez Centralne Laboratorium Zakładowe oraz Laboratorium Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej wykazywały ich śladowe ilości. Zatem wyniki pomiarów z ostatnich 10 lat pracy M.K. na stanowisku hartownika nie wykazały przekroczeń najwyższych dopuszczalnych stężeń par węglowodorów, tlenku węgla i tlenków azotu.
Powyższe okoliczności tj. brak rozpoznania choroby zawodowej, brak przekroczeń najwyższych dopuszczalnych stężeń czynników szkodliwych na stanowisku pracy oraz przeprowadzenie postępowania zgodnie z wymogami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) legły u podstaw wydania przez organy administracji decyzji o braku podstaw do uznania schorzeń M.K. za chorobę zawodową.
Skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.K. zarzucając decyzji niewyjaśnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych, w szczególności dotyczących występowania na stanowisku hartownika czynników szkodliwych dla zdrowia w ilości przekraczającej dopuszczalne normatywy higieniczne. Wyjaśnił, iż pracował przy piecach, w temperaturze ok. 900 O C, przy której powstawały trujące związki oparów szkodliwe dla organizmu ludzkiego. Twierdzi, że wyniki pomiarów odnoszą się wyłącznie do Z.M natomiast skarżący przez ostatnie 17 lat pracował w FUT, gdzie warunki pracy były znacznie trudniejsze. Nadto dodaje, że aktualny wykaz chorób zawodowych nie jest precyzyjny, gdyż technologia pracy w hartowniach uległa zmianie i jest cyklem zamkniętym - innym niż warunki, w których pracował.
Reasumując, nie zgadza się ze stanowiskiem organów, w tym służb medycznych, iż jego choroba powstała w "domu" a nie w pracy.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu braku pomiarów z ostatnich 17 lat pracy organ stwierdził, że "ocena narażenia zawodowego" zawiera wyniki pomiarów tlenku węgla i par węglowodorów przeprowadzonych w dniach: [...]., czyli w okresie zatrudnienia M.K. w FUT, które wykazały istnienie śladowych ilości oznaczonych związków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Na wstępie należy zwrócić uwagę na istotne zagadnienie o charakterze procesowym. Stosownie do § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przekazuje się sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na obszarze województwa świętokrzyskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. Z tego względu właściwym do rozpoznania skargi M.K. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpatrywanym przypadku kontrola sądowoadministracyjna takich naruszeń prawa nie wykazała.
Organy administracji publicznej zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 kpa, działają na podstawie przepisów prawa, co oznacza, że stosują przepisy prawa materialnego i przepisy prawa procesowego obowiązujące w toku rozpoznawania i rozstrzygania sprawy administracyjnej.
W dniu wydania decyzji zarówno przez organ II jak i I instancji obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115), które w § 1 ustala wykaz chorób zawodowych, definiuje pojęcie choroby zawodowej (§ 2 ust. 1), następnie określa jednoznacznie, jakie jednostki orzecznicze służby zdrowia są właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych (§ 5 ust. 1 - 3), wreszcie, kto i na jakiej podstawie wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej (§ 8 ust. 1).
Stosownie do § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia, za chorobę zawodową uważa się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do niniejszego rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym".
Pod pozycją nr 5 w wykazie została wymieniona choroba zawodowa: "przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 50% wartości należnej, wywołane narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej były przypadki stwierdzenia na stanowisku pracy przekroczeń odpowiednich normatywów higienicznych", przy czym okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego dla tej choroby wynosi 1 rok.
Zgodnie z § 8 ust. 1 cyt. rozp. decyzję wydaje właściwy państwowy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego pracownika.
Z powołanego przepisu wynika, że organ orzekający w sprawie związany jest orzeczeniem lekarskim w sprawie choroby zawodowej wydanym przez właściwą jednostkę orzeczniczą służby zdrowia i nie może jej kwestionować, zwłaszcza jeżeli orzeczenie w sposób czytelny i nie budzący wątpliwości zostało sporządzone na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego, o jakich mowa w § 6 ust. 1 cyt. rozporządzenia.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że tryb postępowania w rozpoznawanej sprawie był zgodny z trybem określonym w przepisach rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002r.
Wbrew zarzutom skarżącego organy administracyjne przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w pełnym zakresie, w szczególności przeprowadzona ocena narażenia zawodowego obejmowała okresy zatrudnienia skarżącego w FUT i nie wykazała przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń par węglowodorów, tlenku węgla i tlenków azotu. Nie bez znaczenia dla oceny zasadności zaskarżonej decyzji co zostało podniesione w orzeczeniu z dnia 6.11.2003r. Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego jest okoliczność, że okres czasu jaki upłynął od ustania narażenia (13 lat) oraz brak potwierdzenia w dokumentacji lekarskiej istnienia objawów trwałego upośledzenia sprawności wentylacyjnej do roku od zakończenia pracy, stosownie do kryteriów określonych w pozycji 5 wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. nie daje podstaw do rozpoznania zawodowej etiologii schorzenia.
W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli jest zgodna z prawem, zaś podnoszone w skardze okoliczności nie mogły doprowadzić do jej wzruszenia.
Z podniesionych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.