Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] po rozpatrzeniu skargi D. i Z. Ł. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie decyzji dotyczącej świadczenia z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego na żywność i pokrycie kosztów zakupu okularów - na podstawie art. 37 kpa odmówiło stwierdzenia bezczynności organu.
W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że zgodnie z art. 35 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, jednakże z myśl § 3 tego artykułu załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy.
W ocenie Kolegium decyzja w przedmiotowej sprawie powinna być wydana w ciągu miesiąca od dnia złożenia wniosku telefonicznie przez D. Ł., tj. od dnia 31 lipca 2006 r. Decyzja została wydana przez organ I instancji dnia 8 września 2006 r.
Zdaniem organu przepis art. 37 § 2 kpa, stanowiący, iż w przypadku uznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za uzasadnione organ właściwy wyznaczy dodatkowy termin załatwienia sprawy nie ma w sprawie niniejszej zastosowania, gdyż po wpłynięciu pisma - skargi D. i Z. Ł. w dniu 7 września 2006 r. do Kolegium, a jej rozstrzygnięciem przez Kolegium, organ I instancji wydał w dniu[...] decyzję odmowną (znak: [...]), "wychodząc" tym samym z bezczynności.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wnieśli D. i Z. Ł., wnosząc o "dogłębne zbadanie sprawy". Zarzucili, ze nie wydanie w terminie decyzji jest łamaniem przez pracowników prawa, a wydanie decyzji oddalającej skargę utwierdza w przekonaniu pracowników MOPS, że "mogą działać na szkodę rodzin".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Z treści skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy wnosić, iż dotyczy ona postanowienia z dnia 20 października 2006 r., nie stanowi więc skargi na bezczynność organu I instancji.
W związku z tym przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane na podstawie art. 37 kpa odmawiające stwierdzenia bezczynności organu I instancji. W postanowieniu tym organ pouczył strony, że postanowienie jest ostateczne i nie służy na nie zażalenie, jednakże strona niezadowolona może wnieść skargę na bezczynność organu I instancji do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Kielcach.
Organ prawidłowo wskazał, że osobie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa, polegające na bezczynności organu wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią żądania, przysługuje - na ogólnych zasadach - skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 3 §1 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z zachowaniem trybu przewidzianego w art. 54 ustawy.
Zatem merytoryczne rozstrzygnięcie zasadności zarzutów skarżących co do bezczynności organu może nastąpić wyłącznie po wniesieniu przez nich skargi do Sądu na bezczynność organu I instancji, po uprzednim złożeniu zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia, zgodnie z art. 37 § 1 kpa.
D. i Z. Ł. wnieśli już zażalenie w tym trybie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, który wydał zaskarżone postanowienie. Rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 kpa nie powinno było nastąpić ani w formie decyzji, ani w formie postanowienia, ale w drodze czynności nadzorczej, która nawet gdyby była ujęta w formie postanowienia, jak w sprawie niniejszej, nie mogłaby być zaskarżona do Sądu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2004 r., sygn. akt IV SAB 177/00). Wyczerpanie przez D. i Z. Ł. trybu zażaleniowego określonego w art. 37 kpa pozwala im na wniesienie skargi na bezczynność organu I instancji - tu organu właściwego do rozpoznania wniosku o o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako niedopuszczalną odrzucił.