Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania K. S. od decyzji z dnia [...], wydanej z upoważnienia Starosty w sprawie uznania z dniem 30 listopada 2006r. za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda ustalił, że K. S. zarejestrował się w PUP w dniu 30 listopada i spełnił warunki do uznania za osobę bezrobotną, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przedłożył on świadectwo służby z dnia 27 listopada 2006r. potwierdzające, że pełnił służbę kandydacką w Oddziale Prewencji Policji w okresie od 1 grudnia 2005r. do 27 listopada 2006r. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania udokumentował łącznie co najmniej 365 dni zatrudnienia lub innych okresów uprawniających do zasiłku. Stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy do 365 dni okresu uprawniającego do zasiłku zalicza się okresy zasadniczej służby wojskowej, nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego absolwentów szkół wyższych, służby wojskowej pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994r.
o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Granicznej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Od powyższej zasady udokumentowania 365 dni okresu uprawniającego do zasiłku ustawodawca przewidział jeden wyjątek. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 4 prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu zwolnionemu po odbyciu zasadniczej służby wojskowej, jeżeli okres jej odbywania wynosił co najmniej 240 dni i przypadał w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Powołując się na interpretację Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej Wojewoda wskazał, że uprawnienie, o którym mowa w art. 71 ust. 4, nie odnosi się do zwolnionych ze służby w formacjach uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych.
W odróżnieniu bowiem od przepisu art. 71 ust. 2 pkt 1, przepis art. 71 ust. 4 jest przepisem lex specialis, wymienia jedynie zasadniczą służbę wojskową i nie może być traktowany rozszerzająco. Oznacza to, że jedynie osoby, które odbyły tą służbę mogą po 240 dniach jej odbywania uzyskać prawo do zasiłku.
W skardze na tę decyzję K. S. zarzucił naruszenie art. 71 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, podnosząc, iż wbrew art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej organy uznały, że służba w formacjach uzbrojonych, niewchodzących w skład Sił Zbrojnych / w tym przypadku w oddziale prewencji Policji/ nie stanowi spełnienia obowiązku zasadniczej służby wojskowej.
W odpowiedzi na tę skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przyjęta przez organy obu instancji interpretacja art. 71 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy / Dz. U, Nr 99 poz. 1001 z późniejszymi zmianami, zwana dalej ustawą o promocji/, wykluczająca prawo do zasiłku dla bezrobotnych osób, które zostały skierowane do służby w formacjach uzbrojonych, niewchodzących w skład Sił Zbrojnych, nie znajduje uzasadnienia ani w przepisie art. 71 ust. 2 ani też w żadnym innym. W art. 71 ust. 4 ustawy o promocji... / który stanowi lex specialis ale w stosunku do art. 71 ust. 1 pkt 2 a nie 71 ust. 2/ mowa jest o bezrobotnym zwolnionym po odbyciu zasadniczej służby wojskowej.
Z kolei zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej / tekst. jednolity Dz. U. Nr 241 za 2004r. poz. 2416 ze zm./ równoznaczne ze spełnieniem obowiązku zasadniczej służby wojskowej jest pełnienie przez poborowych służby w formacjach uzbrojonych niewchodzących w skład Sił Zbrojnych. Skoro więc stosownie do tego ostatniego przepisu pełnienie takiej służby jest równoznaczne z odbywaniem zasadniczej służby wojskowej, oznacza to, że takiemu poborowemu przysługują takie uprawnienia jak osobie, która odbyła zasadniczą służbę wojskową w formacjach Sił Zbrojnych. W tym miejscu podnieść należy, iż skierowanie do innych niż siły zbroje formacji nie zależy od poborowych lecz od wojskowego komendanta uzupełnień / § 1 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 października 1992r. w sprawie szczegółowych zasad przeznaczania i kierowania poborowych do służby w formacjach uzbrojonych nie wchodzących w skład Sił Zbrojnych oraz przebieg tej służby Dz. U. Nr 80 poz. 412 ze zm./, co jedynie potwierdza, że poborowi nie mogą w związku ze skierowaniem ich do takiej służby być w gorszej sytuacji od poborowych, odbywających służbę w Siłach Zbrojnych.
Z akt sprawy wynika, że K. S. w okresie od 1 grudnia 2005r. do 27 listopada 2006r., pełnił służbę kandydacką w Oddziale Prewencji Policji, odbywając w ten sposób służbę wojskową, z której to służby został zwolniony na podstawie § 14 ust. 1 powołanego wyżej Rozporządzenia Ministra Obrony z dnia 22.10.1992r. Skoro okres pełnienia służby w jednostce, o jakiej mowa w Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 2002r. w sprawie określenia formacji uzbrojonych, w których pełnienie służby jest równoznaczne ze spełnieniem obowiązku zasadniczej słuszny wojskowej / Dz. U. Nr 20 poz. 94/ wyniósł ponad 240 dni, skarżącemu, jako osobie bezrobotnej, przysługuje stosownie do art. 71 ustawy o promocji...prawo do zasiłku.
Mając powyższe na uwadze zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 152 tej samej ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.