Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu zażalenia J.R. od postanowienia Wójta Gminy G. z dnia 22 sierpnia 2011 r. zawieszającej z urzędu postępowanie w sprawie zmiany stosunków wodnych w miejscowości R., na działce oznaczonej nr ewid. 790 i niekorzystnego oddziaływania wód spływających z przedmiotowej drogi na działkę oznaczoną nr ewid. 39/1 stanowiącą własność J.R., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 kpa uchyliło zaskarżone postanowienie w całości.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła Gmina G. reprezentowana przez Wójta Gminy G., domagając się jego uchylenia i zarzucając, że w sprawie doszło do naruszenia prawa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie podnosząc, że Wójtowi Gminy G., w sprawie w której występuje jako organ administracji publicznej nie przysługują prawa strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
W niniejszej sprawie Wójt Gminy G. wydając postanowienie o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie zmiany stosunków wodnych na gruncie działał jako organ administracji publicznej I instancji, wykonujący ustawowo przyznane mu kompetencje, a to wyłącza możliwość zaskarżenia przez Gminę G. do sądu rozstrzygnięcia organu odwoławczego, orzekającego w przedmiocie podjętego przez Wójta tej Gminy – jako organu I instancji - postanowienia. Organ, który wydał postanowienie w I instancji, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 2 marca 2006 r. II GSK 387/05 dostępny w internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Wydając bowiem akt w I instancji organ nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy sprawa. Istnienie interesu prawnego jest zaś, stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a., warunkiem niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Z tego też względu nie można uznać, iż organ ten należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 50 p.p.s.a. Brak jest także przepisu szczególnego, który przewidywałby możliwość wniesienia przez Gminę skargi w przedmiotowej sprawie. Podnieść należy, że organy administracji publicznej nie mają uprawnień do poddawania swej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, a postępowanie sądowoadministracyjne nie jest właściwe do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze administracji publicznej (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 5 grudnia 2005r. II SA/Bk 915/05 dostępny w internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).
Ponadto dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, którego organ wykonawczy wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej uprawnienia strony, która poprzez wniesienie skargi kwestionuje takie rozstrzygnięcie. Takiej konstrukcji prawnej nie przewidują natomiast przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. także postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2002 r., LEX nr 76118).
Podsumowując stwierdzić należy, że gmina której organ wydał rozstrzygnięcie w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu odwoławczego wydane w tej sprawie.
Mając powyższe na uwadze skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.